Een weekend sporten vanuit het bergdorp Vijlen

Het werd weer tijd voor weekend buiten spelen en bijkletsen met Nico, standplaats – een gezellige B&B in Vijlen, het hoogste dorp in Nederland.
Ik had twee fietstochten uitgestippeld en die voor zaterdag was een pittige. 112 km en 1400 hoogtemeters.
Ik heb best al aardig wat gefietst in Limburg dus ik wilde graag eens een andere kant op. Zo ontstond er een rondje met als doel halverwege de rit, Monschau. Lang leve Komoot.
Je fietst redelijk rap Nederlands Limburg uit om in Duitstalig België te komen.
Het eerste deel maakte we gelijk aardig wat hoogtemeters. Na 25 km kwamen we bij de Vennbahn Radweg. Een fietspad dat werd aangelegd op een oud spoorwegtracé. De lengte is 125 km. Echt de moeite waard.
Het heeft constant een stijgingspercentage van 2 %.
Wij fietste er een groot deel van tot we bijna in Monschau waren.
Onderweg kom je een aantal oude treinwagons tegen waarvan er sommige ingericht zijn als cafe, een mooie stop voor een cola.
In Monschau was het redelijk druk, in tegenstelling tot onderweg tijdens het fietsen.
Op een terrasje een lunch en op voor de volgende 55 km.
Als we Monschau uit zijn en wat km’s verder komen we op een lang schitterend fietspad door een natuurgebied. Echt heel mooi. Het eindigt bij het stuwmeer van Eupen.
Een mooie plek, een enorm meer met een dam. Ik kende het niet.
We komen weer uit in het duitse deel van Belgie. Zo fietsen we Nederland weer in en komen bij een ijsboerderij 5 km voordat we er zijn, eerst maar een welverdiend ijsje.
Dan eindigen we met een lange klim door het Vijlse bos naar Vijlen. 112 km en 1400 hoogtemeters. Echt een mooie tocht!

Zondag gaan we eerst een rondje rennen in het Vijlse bos. 15 km met 400 hoogtemeters. We pakken erna een terrasje voor koffie en kleden ons om voor weer een fietstochtje.
Dit keer in Nederlands Limburg. En dat hebben we geweten, man man wat was het druk overal.
Racefietsers, heel veel ebikers, gehuurde Vespa’s/ brommers en motoren.
Maar goed, het mocht de pret niet drukken.
Een mooi rondje door een wat bekender gebied. Onderweg een terrasje met lunch en we sloten de tour af met natuurlijk een speciaal biertje.
55 km en 700 hoogtemeters.
Een heerlijk weekend, en wat een geluk met het weer. Wil je nog eens fietsen in Limburg, de route naar Monschau is echt een aanrader.
Je vind hem op mijn Komoot account. 

Hoe integreer je in Brabant – op de fiets natuurlijk!

Sinds we een dikke 1.5 jaar geleden naar Brabant zijn verhuisd ben ik aanzienlijk meer gaan fietsen. Er liggen aardig wat mtb routes op een steenworp afstand zeker als je het vergelijkt met Rotterdam.
Maar ook op de weg is het geweldig fietsen in Brabant. Het is echt rustig overal en vanuit Hoeven kun je zo ongeveer alle kanten op.
Toevallig kwam ik in contact met een paar vrouwen die hier in het dorp wonen en een fietsclubje hebben. En zo kwam het dat ik twee weken geleden eens mee fietste.
Een club van rond de 22 dames die via een groepsapp laten weten of er iemand gaat fietsen. Dat resulteert in inderdaad een hoop appjes maar er kan bijna iedere dag wel iemand fietsen.
Een aantal kennen iedere weg in het Brabantse en dat is ideaal.
Mijn rondje bleef redelijk beperkt omdat ik het niet zo heel leuk vind om 100 km in mijn uppie op de racer te zitten. Dan ben ik meestal wel klaar na een km of 50 a 60. Maar ik ken ook de weg nog niet goed en zit dan veel op mijn gps te kijken.
Dus met een groepje meefietsen is wel zo leuk en makkelijk.
Plots heb ik de afgelopen 2 weken ineens bijna 500 km gefietst. De meeste rondjes zijn rond de 80 maar gisteren zaten we al op de 93 km.
Maar door een van de meiden kwam ik ook weer in een ander groepje terecht.
Het Hoevense groepje. Met vooral mannen, en daar gaat het tempo gelijk omhoog.
Ik hoef niet perse heel hard te fietsen maar ik vind het wel lekker om af en toe eens volle bak te fietsen. Dus vanochtend ben ik met hun mee geweest en stopte de teller op 97 km met bijna een gemiddelde van 30 km per uur.
Met de dames gaat het wat rustiger, rond de 26 km per uur. Maar daar doe ik dan soms wat meer kopwerk en dat is ook prima.
Buiten het feit dat het erg leuk is, is het ook een goede manier om alle ins and outs te horen van de regio.
Ik weet nu wanneer de carnavalsoptocht is, welke bakker goed is en vooral, ik leer Brabants.
Zij leren van mij hoe je gewoon brutaal oversteekt als de auto’s niet stoppen en weten nu dat de definitie van een drukke weg niet is wat zij denken.
Houdoe krijg ik nog steeds mijn strot niet uit, maar als rasechte Rotterdamse doe ik het best goed in het Brabantse land.

Rondje Markermeer op de racefiets

Anders ga je toch gezellig mee fietsen? ‘ ik heb nog niet veel km’s in de benen’.
Joh, wij ook niet. ‘ Hoe ver is dat rondje?’
Iets van 120 km. ‘ hm, ok, dat is te doen’.
En zo kwam het dat ik aanhaakte bij Marleen, Paula en Mirjam.
imageEen rondje Markermeer werd het uiteindelijk nadat de plannen steeds anders waren. Het maakte mij niet uit. Ik zou om 8.30 uur zaterdagmorgen in Volendam wezen.
Een van de redenen om mee te fietsen was het gebied rond het Ijsselmeer eens te verkennen.
En vooral ook leuk om met de meiden op stap te zijn, stoere no nonsens chicks, ik hou ervan. Allemaal adventure racers, nog leuker.
Toch hoorde ik de dag ervoor ineens dat het 145 km was, slik. Dat is best een eind.
Nou ja, niet zeuren maar fietsen.
Vol goede moed gingen we op pad. Het waaide, het waaide hard. En wij hadden de eerste 10 km de wind mee. Ik zag op mijn km teller al snel 35 staan. Dat was veelbelovend. image
Volendam was nog in rust toen wij er doorheen scheurden. Via Volendam naar Hoorn en door naar Enkhuizen. Prachtige vissersdorpjes.
Ondertussen hadden we de wind al tegen en toen we de dijk op fietsen hadden we hem pal tegen. Man wat een eind is het dan. 32 km lang beuken tegen de wind over de Markerwaarddijk of ook wel de Houtribdijk.
Het is nog een soort lastig om elkaar uit de wind te houden omdat de wind overal vandaan lijkt te komen behalve van achteren natuurlijk.
imageMaar wel grappig om zo dwars door het Ijsselmeer te fietsen. Aan de ene kant het Ijsselmeer en aan de andere kant het Markermeer.
Met de gedachte aan cola, appeltaart en koffie in Lelystad trapten we door en zaten de eerste 76 km erop toen we op een terras Neerstreken. image
Dat doet een mens goed en volgens mij was het ergens daar dat iemand zei, het rondje is 165 km, wtf!! 165 km?? Knak.
Nou ja, het is een gegeven en als je je benen blijft bewegen kom je er vanzelf. En ik kon in mijn geval nog een touw spannen aan de fietsen van al die jonge chikies en mijn leeftijd misbruiken als het echt niet meer ging.
imageMaar fietsen met een groepje als dit levert een hoop energie op. En dat zorgt er dan weer voor dat de km’s voorbij vliegen eigenlijk.
Wederom een grote lange dijk langs de Oostvaardersplassen die best lang was met nog steeds wind op kop. Om uiteindelijk aan te komen in een van die desolate vinex wijken van Almere. Via buitenwijken van Amsterdam kwamen we dan weer in het watergebied. En dan eindelijk, eindelijk wind in de rug!!! Vol gas over een smalle dijk langs het water via monnickendam en nog wat van die Dam plaatsjes. Om dan uiteindelijk weer in Volendam te imageeindigen.
De teller stopte op 156 km. Dat viel dan weer mee. Het is nooit geworden wat het een keer was. Geen 120, 145, 165 km maar 156, ik vond het ver zat!
Een fraai tochtje met veel tegenwind, veel water, over imagedesolate dijken, polders, mooie Noord-Hollandse dorpjes en niet te vergeten erg goed gezelschap.
De nazit in Volendam was ook erg gezellig want Yvonne Van Gennip schoof aan ( die Mirjam dan weer kent). En zo werd het stoere chikies gezelschap nog stoerder. image
Voor herhaling vatbaar en eigenlijk was ik nog verrast over mijn eigen benen. Met zo weinig km’s op de fiets reed ik best lekker eigenlijk.

Meefietsen met Chicks On Bikes in de regio Rotterdam?

10403342_10153309852321520_8290727696530485929_nWe zijn begonnen met fietsen in 2013, het jaar van mijn blessure. Een groepje meiden die op de fiets een avondje rond scheuren in de regio Rotterdam. In 2014 kwam er niet zo veel van doordat iedereen andere doelen had. Maar dit jaar zijn we weer begonnen.
Gisteren fietsten we voor de tweede keer dit seizoen.
Ondertussen zijn we met een groepje van rond de 10 chicks. Iedere dinsdag of woensdagavond spreken we ergens af en rijden we rond de 50/60 km.
Erg leuk, meestal zijn er minimaal 4 meiden. Het zorgt ervoor dat je echt harder fietst.11200872_10153322390836520_7650834290828271875_n
Het leuke is dat er verschillen zijn maar dat niet echt uit maakt. Want dan fietsen de sterkere gewoon op kop. Degene die die dag wat minder wil doen gaat er achter hangen.

Om de beurt zetten we een route uit en scheuren we door de regio en ontdekken we mooie routes.
Een erg leuke manier om in de avond met gelijkgestemden te fietsen en de regio te verkennen.
11174812_10153322390416520_5316502665192435959_nUiteraard zijn er ook mannen welkom, zo moeilijk zijn we niet.
Niet geheel onbelangrijk, erna drinken we ook nog wel eens een speciaal biertje!
Kortom, als je zin hebt om mee te gaan. Altijd welkom!
Wil je meefietsen stuur dan een berichtje. We hebben een fb account waar we de afspraken maken. Dan voegen we je toe.
Chicks on bikes, zomaar een fietsgroepje in de regio Rotterdam.

Echte chicks on bikes wonen en fietsen in Afghanistan

Terwijl in Afghanistan een werkgroep van het Afghaanse Ministerie van Justitie vindt dat overspel weer bestraft dient te worden met steniging zie ik het onderstaande filmpje.
Vrouwen die vechten voor hun recht, onder andere door sport. Fietsen in dit geval.
Ik zou heel graag een keer een rondje fietsen met deze heldinnen.
Er is een korte documentaire gemaakt over dit project, Afghan Cycles.

AfghanWomenIt is a short documentary film about the Women’s National Cycling Team of Afghanistan”The bicycle has done more to emancipate women than anything else in the world. It gives a woman a feeling of freedom and self-reliance. The moment she takes her seat she knows she can’t get into harm unless she gets off her bicycle, and away she goes, the picture of free, untrammeled womanhood.” – Susan B. Anthony
Nowhere is this quote more true than in Afghanistan today. Afghan Cycles introduces the first women to ride bikes in the country, illustrating the gender and social barriers that the team is breaking, one pedal stroke at a time. Highlighting 4 of the 12 teammates, we look at their lives on and off the bike. From training on dangerous trucking highways to following them through a typical day in Kabul, the film shares the intimate story of these brave and passionate young women who feel free when they are on their bikes in an otherwise oppressive culture.

To understand the cultural shift that these women are igniting, we spoke with Parliament member and Presidential hopeful, Fawzia Koofi. She speaks to the conditions of women’s lives in Afghanistan, and the cultural benefits of women in sport. We also sat down with Heather Barr of the Human Rights Watch who has been working in women’s prisons throughout the country as an expert on women’s rights in Afghanistan. Our characters also include the President of the Afghan Olympic Committee and the coach of the team, who both explore how the team was formed and their goals for the women.

Afghan Cycles Trailer from LET MEDIA on Vimeo.

Bier Brouwerij Tocht part 1

bbVandaag gaan we op pad om het plannetje uit te voeren wat een week of 5 geleden geboren is. Een fietstocht met onderweg bierbrouwerijen bezoeken en proeven natuurlijk.
We beginnen rustig, Rotterdam – Antwerpen om in te komen, 115 km. Geen brouwerijen maar vast een terras met een heerlijk biertje. Bovendien zit onze herberg 500 meter van de Konick Brouwerij.
Donderdag fietsen we naar Geraardsbergen, 135 km. Daar komen we de volgende brouwerijen tegen; De Kock, de Glazen toren, de Rijck en van Den Bossche.
Onderweg gaan we nog even een bordje pasta eten bij Wisken. b3We logeren in een herberg op het terrein van De Gavers waar guido van team Bart werkt. Daar kunnen we nog een sauna meepikken indien gewenst.
Vrijdag fietsen we via een lusje richting Buggenhout, 105 km. Brouwerijen; De Graal, Mulder, Kwak en Karmeliet.
In de avond hebben we een rondleiding in de Karmeliet/Kwak brouwerij. Erna een kampvuur bij Wim van team Bart. We slapen bij Nico en Tanja van uiteraard ook team Bart.
Zaterdag is de zwaarste dag, 7 brouwerijen en 90 km fietsen. Duvel, Palm, de Block, Grimbergen, Leireke, Mort Subute en Afligem. In geval van nood kunnen we Tanja bellen en ik zit die dag met Nico op de tandem, goed geregeld!
In de avond varken aan het spit en buffet in het heerlijke restaurant Eikenhof in Buggenhout met de sympathieke eigenaars. b1
Zaterdag wederom slapen bij Nico en dan Zondag op gemak richting Antwerpen. een mooie route langs de Schelde. Geen brouwerijen maar wel terrasjes als het weer het toelaat.
Het beloofd een leuke mini vakantie te worden.
4 vrouwen, fietsen en bier. Wie maakt ons wat?
Nb de routes zie je als je op de link gaat staan.

De benen scheren, een (wieler/trail)sport apart?

Als je meer fietst lees je automatisch ook wat meer over fietsen. Dat deed ik overigens al maar dan lees je dingen toch net weer wat anders.
Zo las ik een item over scheren. Mannen die de benen scheren als ze fietsen.
scheren1Op de racefietsblog stond namelijk serieus een stuk over hoe een man nu zijn benen scheert. Eigenlijk hilarisch. Best een gedoe, de benen scheren. Lees het maar eens hier.
Welkom to the real world. De gemiddelde vrouw doet dat al haar hele leven.
Ik vond zelfs een filmpje hoe en waarom te scheren.
Maar de grote vraag is waarom mannelijke fietsers de benen scheren.
Redenen zijn zo lees ik, massage gaat beter, als je valt genezen je schaafwonden beter, het is koeler op warme tourdagen en het is ethisch verantwoord.
Dan is natuurlijk de volgende vraag, waarom scheren traillopers en adventure racers zich niet???
Ik en met mij dus veel mannen heb al vele schaafwonden opgelopen met beide sporten, worden regelmatig gemasseerd, en hebben gelopen op hele warme dagen. Al de mannen die ik op de trails en tijdens adventure racen zie hebben allemaal harige benen.
Waar zit het verschil dan in?
Als je eens rond vraagt en op internet wat zoekt, komt de aap uit de mouw. Why-Cyclist-Shave-Arms-Legs-London-UK
Het gaat allemaal helemaal niet om massage en wonden. Het is gewoon simpelweg een dresscode. Je wordt ook gewoon niet serieus genomen als harige fietser.
Roderick Munnik, hoofdredacteur van het blad Fiets zegt hierover “Je bent een risicofactor als je niet voldoet aan de dresscodes. Als iemand zijn benen niet scheert, weet je ook niet of hij al het andere ook in orde heeft. Als jouw lot dan afhangt van diegene die voor je fietst en er valt een gaatje voor je, dan komt hij er gewoon niet tussen. Als je buiten het potje valt dan wordt je niet zo gemakkelijk geaccepteerd, dat merk je zelfs bij amateurpelotons.”
Er is een mooi woord dat alleen in wielertermen wordt gebruikt en dat is ‘gesoigneerd’ zijn. Je hoort er verzorgd uit te zien. Het is een vaag begrip voor alles wat in de mode is.”
Thijs Zonneveld, oud wielrenner heeft er een mooie collum over geschreven, dat lees je hier. Hij schrijft er oa dit in.
benen-scheren-wielrennersOngeschoren poten, dat is iets voor recreanten. Voor bierbuiken die één zondag per jaar hun fiets uit de schuur halen voor een rondje van een kilometer of twintig. Voor onbehouwen ploerten die de pedalen niet aaien, maar ze mishandelen met hun gestamp. Geschoren benen moet je eigenlijk verdienen. Het is een beloning als je de grens tussen pannenkoek en wielrenner bent overschreden. Als je genoeg hebt getraind. Als je genoeg over wielrennen hebt gedroomd. Als je genoeg met je beenhaar in je kettingbladen verstrikt bent geraakt.
Dus simpelweg is de dresscode bij trailrunners en adventure racers anders. daar moet je vooral mannelijk en harig zijn. Vooral niet scheren dus. Dat past goed bij je mooie Salomon outfit en je rugzak uiteraard. Want dat is dan weer een trailding. Al loop je 10 km, doe vooral je rugzak om.
Dat is waarschijnlijk de vraag die wielrenners met geschoren benen hebben. Waarom lopen die trailrunners altijd met een rugzak, ongeacht de afstand.
Simpel, het is de dresscode, net als jullie geschoren benen.