Het verhaal en de foto’s van de EMI 2018 – 📸 Barbara Kerkhof

📸 Barbara Kerkhof

De EMI 2018. Het is alweer even geleden. Maar verleden week heeft Barbara Kerkhof de foto’s openbaar gemaakt die zij tijdens de EMI 2018 heeft gemaakt. Prachtig! Goede reden om met terugwerkende kracht ons verhaal te schrijven over de EMI 2018.

Voor wie niet meer weet hoe het werkt. De race is op uitnodiging van Alke Staal, het brein achter de race.
Geen bordjes onderweg. Een gps ip ook niet, alleen een door alle lopers zelf gemaakt de dagen ervoor.  4 posten over 84 km en 8700 hm.
De zaterdag voor de race krijg je een kaart die ingetekend is met de route door Alke zelf. Het liefst zoveel mogelijk Alkepaadjes. Er komt een briefing die vooral belangrijk is voor de lastige passages en op een donderdagmorgen vertrek je om 4 Uur.
Onze derde editie. De eerste editie was Mirjam niet fit en ben ik alleen door gegaan maar zag ik het niet zitten om alleen in de nacht te navigeren. Verleden jaar heb ik een enorme crash gemaakt en ging de handdoek daarom in de ring na 45 km.


Dit jaar moest het gebeuren. Beide fit en klaar om eindelijk de EMI af te vinken.
Petra liep met ons mee tot post 2. Ze had weinig ervaring in dit terrein dus wel fijn om bij ons aan te haken. Zo gingen we op pad, Alke’s Angels.
Het eerste deel konden we redelijk wel vinden, daar waren we eerder geweest. Opvallend was ook dat het gat met verleden jaar lang niet zo groot was.
En het begon prachtig, een regenboog na een buitje.

In de loop van de dag werd het weer anders. Regen, veel regen. Het maakt het een stuk uitdagender, alsof het al niet genoeg uitdaging was.
Alke stond weer bij het touw waar we naar boven moesten klimmen, alleen nu zeiknat. Maar nog altijd met een grote glimlach.
Wij waren ook zeiknat, maar nog wel warm van de inspanning. De meiden daarboven hadden het pas koud, wat een kanjers die vrijwilligers!
En zo gingen we verder, zwarte luchten en onheilspellend weer. Onweer volgde, harde klappen en hagelstenen. Toevallig liepen we net langs een soort hutje. De keuze was snel gemaakt, schuilen! We zouden juist een klim in gaan op weg naar een graat.
Onder een mini afdakje schuilden we en aten we wat. Na enige tijd leek het voorbij en begonnen we aan de klim. Ergens zagen we iemand lopen in onze richting, in de afdaling dus. Het bleek Ronnie te zijn, onderkoeld. Hij zat boven in de hagel en onweer en is uiteindelijk omgedraaid. Op de graat werden we er zowat afgeblazen. Zoekend naar de goede weg klauterde we over de graat.
Daar waar we verleden jaar in de rotswand hingen vonden we nu een soort betere weg over terrein waar geen pad is.
Maar het was hilarish. Alles was zo nat en glad dat we meer naar beneden gleden dan liepen. Hele stukken op de billen of we nu wilden of niet.

Beneden bij de koeien en waterbak kregen we er de slappe lach van. Alles was kapot.
Onze broeken gescheurd. Mijn stok was boven gebroken (Afdalen met 1 stok is hel in dit terrein)
Jas en handschoenen gescheurd, we zagen eruit als warriors. Gelukkig hadden we pamnekoeken van Raf en die werden daar veroberd, man wat waren die lekker!

Maar nog steeds vol goede moed. Ergens kwam zelfs het zonnetje voorzichtig door.
En zo gingen we verder, soms met een kaart studie maar al met al vonden we de weg redelijk wel. Met wat omweggetjes af en toe maar toch.

Bij post 2 werden we in de watten gelegd en zou Petra uitstappen. De bikkel had haar grenzen verlegd en sterk meegelopen. Ik kreeg een stok van haar en zo was ik ook weer compleet. Mirjam en ik gingen verder. Continue reading “Het verhaal en de foto’s van de EMI 2018 – 📸 Barbara Kerkhof” »

De EMI 2018 – 3 x is scheepsrecht!

Alkepad (het; o; meervoud: Alkepaden; verkleinwoord: Alkepaadje)
1 smalle weg die een bepaald persoon op de kaart ziet of niet. In praktijk is er geen pad of er is ooit iets geweest dat op een pad leek. 2 Bij voorkeur steile stukken, toppen en graten.

Rond Sinterklaas valt traditie getrouw een uitnodiging voor de EMI in de mailbox van een groep van ongeveer 50 trailers uit Nederland en Belgie. Veel lopers willen graag meedoen met deze prachtige race. Maar er is geen inschrijving, alleen op uitnodiging mag je meedoen.
De Esprit Montage  Invitational, ook wel de Barkley van Europa genoemd door sommige mensen. Een route bedacht door Alke, eigenaar van het hotel Esprit Montagne. Als je het concept nog niet kent. Alke tekent de route in op een kaart, en jij loopt hem. Uiteraard heeft hij zijn best gedaan om alle bijzondere stukken in de race te doen. Rond de 90 km met 9000 hoogtemeters, het is niet Zomaar iets. Bovendien moet je ze Orienteren en zijn er maar 4 magere posten ergens op de route. 
Gegarandeerd  een prachtige maar loodzware route met onbegaanbare delen aka alke paadjes, graatjes, touwen, verzin het maar. Alles wat je niet vindt in een gewone trail in de bergen. Dit is zo mooi en uniek, zo zwaar en geweldig, zo belachelijk en zo puur en eenvoudig, zo alles waar ik van hou.
Ik ben een van de gelukkige die mee mag doen in 2018, mijn derde keer en nog steeds niet gefinished. Het begint een obsessie te worden. De eerste keer viel Mirjam uit en zag ik het niet zitten om alleen de tweede dag n te gaan met mijn orientatie capiciteiten.
Het afgelopen jaar waren we er zo klaar voor, we liepen sterk en waren er van overtuigd dat we gingen finishen. Tot ik na 45 km met een bloedgang naar beneden viel. Ik lag helemaal open, had flink wat ribben gekneusd en doorgaan was eigenlijk geen optie. En zo moesten we voor de tweede keer uitstappen.
Dus in 2018 moet het gaan gebeuren! Drie keer is scheepsrecht en het eerste deel van 2018 zal alles gericht Zijn op supersterk worden voor de EMI! Want nu moet hij voor eens en altijd gewoon een vinkje krijgen!

Het lustrum van de wandeltochten – dit keer Massif du Chablais

imageHet was alweer de 5 keer dat ik met Nico een groep wandelaars door de bergen gids.

Wat ooit begon met een vraag om hulp is uitgegroeid tot een kleine traditie. Iets wat Nico en ik vooral met veel plezier doen.image
De vorige edities waren steeds huttentochten. Dit keer hadden we gekozen voor een andere optie. Wandelingen vanuit het leukste trailhotel in Frankrijk – hotel Esprit Montagne.
4 wandeltochten die wij met zorg hadden uitgezet met hulp van Alke. Alles hadden we verkend en onze conclusie was dat het 4 hele afwisselende routes waren.

imageOmdat op dag 1 het weer het beste zou worden de komende dagen hadden we gekozen om Cornette de Bise op die dag te doen. Ik heb 3 wandelaars meegenomen via de lastige rotsige kant en Nico de rest via het wat betere kant. image
We zouden elkaar weer zien  voor de lunch op de top op 2432 meter. Een prachtig uitzicht op de top was de beloning. Niet iedereen haalde het naar de top maar desondanks voor iedereen een mooie dag.
les Cornette de Bise – 1290 hm / 12 km.

imageDag twee werd het rondje Mont de Grange. Een mooie lange klim in regenachtig mistig weer. Rotsig en een mooi groen bos wat overgaat in groene velden op de top. Met een koffie stop in de hut kon iedereen weer warm worden. image
Ik pakte met Didier nog even de top mee om via een omweg weer bij de groep aan te sluiten.
Mont de Grange – 1230 hm / 16 km.

imageDag drie is mijn favoriete rondje, Col de Bise.
Het weer was afwisselend mist en zon. Maar toen we na een klim van 650 hm boven waren trok het open. We mochten genieten van hele groepen steenbokken.
image
De km’s over de kam was voor sommige nogal een uitdaging maar de route was zo mooi dat men dat snel weer vergat. Via het lac Darbon nog een klimmetje om weer af te dalen naar de geitenboederij.
Col De Bise – 1000 hm/ 12 km.

Dag vier was het weer stralend weer ondanks dat het kouder was. Roc de  Taveneuse.

imageHet gebied stond vol bloemen! Een klim van 700 meter en voor mij en Didier nog een extra 200 meter naar het kruis van Pic De La Corne. image
Door een bossig gebied om uiteindelijk via de flank uit te komen bij Lac de Taveneuse. Een technische lange afdaling zorgde uiteindelijk voor een mooie laatste wandeldag.
Roc De Taveneuse – 1415 hm /13.5 km

image4 hele afwisselende mooie wandelingen. Heerlijk Eten en slapen in hotel Esprit Montagne, eigenlijk was het voor iedereen een hele goede constructie. Bijkomend voordeel was dat de mensen die wat minder liepen of een rustdag wilden dat zo konden regelen. Wij kennen de routes goed om ook shortcuts te kunnen nemen.
Er liggen daar nog heel veel routes die wij willen lopen dus het zou zomaar kunnen dat het volgend jaar weer de uitval basis wordt voor de zesde editie.

Voor mij was het een perfecte trainingsweek. Ik ren regelmatig heen en weer om hier en daar een hand uit te steken. Doe wat topjes aan met de betere lopers uit de groep.imageimage

En ik heb twee dagen voor de wandelingen ook nog twee dagen getraind. Oh ja, en op de race fiets Col de Bassachaux. image

Totaal 81 km en 7000 hm hardlopend en 800 hm en 35 km op de fiets. Komende drie weken wat onderhoud en dan knallen op de UTMR!