Leadville 100 mijl, een unieke ervaring op Hope Pass

De leadville 100 mijl trail run, misschien wel een onbeschrijfelijke ervaring om die race mee te maken als crew-member.
De race begint eigenlijk al op vrijdagochtend. Vanaf 8 uur moet iedere loper zich melden voor een medische check.
Een check die op zich niet heel veel voorstelt maar wel een paar belangrijke elementen bevat.
Zo willen wij weten wat voor medicijnen men gebruikt, of men een allergie heeft en moeten ze op de weegschaal gaan staan.
Op een polsbandje wordt deze informatie opgeschreven en die doen wij om zodat als het onderweg mis gaat wij die informatie weten.
Het gewicht is van belang voor het geval je iemand slecht vindt. Dan heb je een leidraad in hoeverre men is uitgedroogd of niet.
De lopers zijn erg divers, sommige komen hier voor de zoveelste keer, anderen lopen hun eerste Leadville maar hebben wel al andere 100 mijlers gedaan.
Er zijn haast geen lopers die Leadville gebruiken als hun eerste 100 mijl, daar is die te zwaar voor. Sommige lopers zijn gespannen maar voor de meeste lopers is het weerzien van andere ultralopers en is het vooral een gezellig samenzijn.
Zo was het ook op de pasta party avond ervoor.
Nadat Ingrid en ik ongeveer 70 man/vrouw hadden gecheckt was het voor ons tijd om op pad te gaan naar onze post op Hope Pass, 3600 meter hoog.
Ongeveer 20 mijl van Leadville ontmoette we aan het begin van de trail naar Hopepass een deel van de crew die met de lama`s naar boven gingen.
Het is een ongelooflijke organisatie om die post te bemannen. Een club van 16 vrijwilligers die bijna allemaal lama`s hebben verzorgen deze post al jaren. Een ervan doet het al 21 jaar.
In totaal gingen er 27 lama`s naar boven die afgemeten beladen waren met alle spullen die je nodig hebt om een post te bemannen.
De klim naar boven is een hele steile en duurt ongeveer 3 uur. Op 1/3de van de trail kom je op een splitsing waar de lopers via de andere kant op dezelfde trail komen.
Voor de lopers is de trail herkenbaar aan roze met zwart lint.
Boven gekomen kom je op een prachtige plateau. Omgeven door de bergen ligt een grasveld met bloemen, struiken, een klein meertje en zie je de trail verder naar boven lopen tot de top op 3900 meter.
Die klim is voor de lopers nog 1.2 km omhoog om dan op de pass te komen en af te dalen naar Winfield. Wij wandelen dat stuk in de middag en op bijna 3900 meter kom je adem te kort.
Als het kamp is opgebouwd ziet het prachtig uit, overal staan lama`s te grazen, er staan slaaptentjes en 2 grotere tenten.
De ene grotere tent is de basis tent. Een kooktent met er aan een overkapping gemaakt van zeil om de lopers droog te houden als ze wat eten.
De andere grotere tent is de onze. De medische tent of ook wel medtent. Een grote North Face tent waar ik alle medische spullen uitgestald had en waar Ingrid en ik ook sliepen.
De crew was een geweldige groep mensen waar we ons gelijk thuis in voelde. Het was een diverse groep mensen die werkte als een geoliede machine waar wij perfect in paste. Allemaal outdoor mensen die altijd in de natuur waren, dat was te merken want ze waren erg creatief. Voor ieder probleem had men een oplossing.
De andere verpleegkundige bleek pas tijdens de wedstrijd te komen en weer vroeg weg te gaan. Uiteindelijk heeft zij alleen maar waterflessen gevuld en daardoor was het simpelweg zo dat ik de medic was. Als er iets was riep men mij. Er was gelijk vertrouwen en dat werkte erg prettig.
Die middag was er 1 ezel en lama terug naar basis kamp gegaan, laat nu toevallig onze spullen op die ezel te zitten. Al snel werden we voorzien van een pakket kleding en eten om de avond en nacht door te komen. Iedereen had wel iets extra`s.
En dat was maar goed ook. Het weer was dramatisch, het onweerde, bliksemde, sneeuwde en hagelde. De nacht was rond het vriespunt maar verstopt in 2 slaapzakken was het goed te doen.
Toen we uit de tent kropen op zaterdag morgen was het wit. Zeven uur en de lopers waren al 3 uur op weg door hagel, regen en sneeuw.
Het ontbijt bestond uit pannenkoeken gemaakt van bier, niemand kon de eieren vinden en bier maakt ook goed beslag. Ik at er 6 en was klaar voor wat de dag ons ging brengen.
De eerste uren was het een druk bezig zijn met van alles en nog wat. Er werden vuilniszakken noodles gecrasht, pakken koekjes, m&m`s , kaasjes, snoepjes en gelletjes opgesteld.
Ik had bij het checken van de medische spullen gezien dat er geen klokken waren om op de zuurstof flessen te zetten. Daardoor kun je de zuurstof niet gebruiken.
Ondertussen was de radio man gearriveerd en hebben we hem contact laten leggen zodat de klokken de berg op zouden komen.
Rond de klok van 10 uur kwam er iemand de berg opwandelen, hevig bezweet. Hij had 3 klokken bij zich. Helaas, het waren de verkeerde. Deze waren voor grote 25 liter flessen en niet voor de kleinere maat die wij hadden.
We hebben contact opgenomen met de medische coördinator. Zodat het goed duidelijk was welke aansluiting we moesten hebben. Vooral dat het zeer noodzakelijk was dat ze boven kwamen.
Ondertussen waren wij wel al druk bezig om iets te verzinnen. Er was namelijk een handyman in de crew die van 2 klokken een fragiele constructie had gemaakt om het te laten werken zolang de goede klokken nog niet boven waren. De klokken kwamen uiteindelijk in de middag boven. De loper die ze meegenomen had hebben we een gratis deelname voor volgend jaar beloofd.
Wij waren er klaar voor en om half 12 verscheen de eerste loper. Hij wilde niets en 1 minuut later begrepen we waarom, de tweede loper zat op zijn hielen.

Continue reading “Leadville 100 mijl, een unieke ervaring op Hope Pass” »