Een nieuwe lange MTB route in het Grenspark Kalmthoutse Heide

Men is al een dik jaar bezig met MTB routes aanleggen op de Kalmthoutse Heide.
Een samenwerking tussen de gemeente Woensdrecht en Grenspark Kalmthoutse Heide. Bovendien is er, in samenwerking met ‘Sport Vlaanderen’ een verbindingslus van ruim veertig kilometer aangelegd, over Belgisch en Nederlands grondgebied, om de verschillende MTB routes te kunnen bereiken.
Het hele project is uitgevoerd door vrijwilligers, allemaal actieve MTB-ers.
Afgelopen periode is alles open gesteld en werd het tijd om de route eens te verkennen.
Dat deed ik gisteren.
Eigenlijk is het een grote lus, een verbindingslus, waaraan een aantal korte lussen zitten.
Die grote lus is al 40 km, daar zitten wel wat km’s asfalt in maar die gaan meestal door bosgebied of een dorp.
Maar ook over onverharde leuke delen, zoals een deel langs de antitank gracht .
Dan die lusjes, dat zijn er in totaal 4.
Deze liggen aan de grote gele lus. Maar je moet wel opletten. Zo heb ik de blauwe lus niet gereden omdat ik hem simpelweg niet gezien heb.
Die lusjes zijn niet heel lang maar wel supertof. Singletracks met snelle bochten maar ook delen waar je wat snelheid mindert omdat je een wandelpad kruist.
Een gpx van de route is het meest handig want ook de groene en paarse lus geeft wat verwarring.
Nu kan dat natuurlijk aan mij liggen maar toevallig reed ik met een paar andere bikers die op dezelfde plekken even in verwarring waren.
Je kunt een kaartje downloaden in pdf wat je een beetje overzicht geeft hoe en wat als je geen gpx hebt. Die kaart zie je hier.
Uiteindelijk reed ik 62 km en dat zonder het gemiste lusje Volksabdij.
Dan zou je uitkomen op 69 km. Een serieus stukje mtb-en.
Ik maakte bijna 200 hoogtemeters.
Een toffe mtb route die echt met zorg in elkaar is gezet. Daar zal ik zeker vaker een rondje rijden.
Mijn gpx route zie je hier. Vergeet alleen niet het blauwe lusje mee te nemen.
Aan het eind van de winter is het de bedoeling om het project te evalueren en eventuele aanpassingen te doen waar er knelpunten zouden ontstaan

Ps – Als je de routes van Bergen Op Zoom en Halsteren daaraan vast knoopt kom je aan een mtb route van 100 plus.

Routes en afstanden

  • Stoppelbergen, 6 km
  • Wildernissen, 9 km
  • Volksabdij, 5,6 km
  • Staartse Heide, 6,1 km
  • MTB verbinding Noord 27,2 km
  • MTB verbinding Zuid 17,2 km

 

Pak je fiets en op naar Normandie en de Opaal kust!

Het vakantieplan was 4 weken Patagonië. Covid19 zorgde voor andere plannen.
En dat werd onder andere een Tonkie roadtrip van een dikke week naar Côte d’Opale of Opaalkust en Normandie.
Kaarten, een reisboek en internet werd onderzocht en dat deed mij al snel besluiten om mijn mtb mee te nemen. Want ik las over veel mtb routes en op Komoot zag ik veel off road paadjes.
Het eerste deel, de Opaalkust, is 3 uurtjes rijden, zo dichtbij eigenlijk en je bent in een hele andere wereld.
De wereld van lange stranden, vissersdorpjes, rotsformaties, een achterland vol groen en graan akkers. Heuvelachtig, vol met smalle D-wegen waar je rond kunt toeren met de auto of op je racefiets mooie routes kunt fietsen.
Een wereld van heel veel gravelpaden!
Ik fietste er een hele toffe graveltour die ik met Komoot gemaakt had. Vanaf de camping naar de kust. Tussen de graanvelden door, naar uitzichtpunten, langs de kust, voorbij bunkers en door bos. Het werden 49 km’s met 750 hoogtemeters.

We wandelde er met Flynn en ik liep er nog een mooi trailrondje.
Ons idee was om iedere dag of om de dag een stukje op te schuiven. Onderweg wat sightseeing en wandelen.
Normandie ligt 2 uurtjes verder en vlak bij Berville Sur Mer hadden wij een camping gevonden. Net over de enorme brug die over de Seine gaat.
Ik fietste er een mooie gravelrit waarvan een groot deel langs de Seine liep, er bleek een mooi breed gravelpad te lopen.
Het eerste deel was afgesloten maar met de mtb op mijn nek ben ik toch het hek maar over gegaan.Via een smalle grasstrook kwam ik na een aantal km plots op dat brede gravelpad uit. Km’s lang langs de Seine en uiteindelijk onder de enorme brug door.
Ik fietste langs werkelijk prachtige boerderijen en door slaperige dorpjes met steeds weer imposante oude kerken.
Een mooie tocht van 49 km en 550 hoogtemeters.

Via de kustweg vervolgden we onze roadtrip en bezochten wat dorpjes aan de kust. Uiteindelijk kwamen we uit bij Juno Beach.
Normandie heeft een kust met een ongelooflijke geschiedenis, als je daarin geïnteresseerd bent kun je hier weken zoet zijn om alles wat met de tweede wereld oorlog te maken heeft te bezoeken.
Wij bezochten Juno, Ohama en Utah Beach, stranden waar 10.000en militairen sneuvelden, en bezochten de begraafplaatsen. We waren er stil van.
Ik maakte in die streek ook een graveltocht van 56 km waar ik startte in het dorp Sainte-Mère-Église. Hier hangt aan de kerk een parachutistenpop, ter herinnering aan parachutist die met zijn parachute aan de toren bleef hangen. Hij werd onder vuur genomen door de Duitsers en overleefde door zich dood te houden. Ik eindigde op Utah beach, waar tijdens D-Day een grote veldslag was.

Die avond wandelde we tijdens zonsondergang naar Le Mont-Saint-Michel en zagen de zon in de zee zakken, betoverend mooi!
Ook bij La Fosse Arthour kun je mooi wandelen en rennen, een sprookjesbos met een tragische legende van koning Arthur.
Vanaf daar reden we door naar Swiss Normandie. Swiss is misschien wat overdreven maar je maakt er wel flink wat hoogtemeters.
Daar maakte ik met behulp van wat MTB kaarten van de Engelse buurman op de camping en Komoot een fikse mtb route. Het gebied ligt vol mtb routes, 30 in totaal. Goed aangegeven en echt pittig.

Er zaten delen bij die ik echt moest lopen, zo stijl. Maar, wederom supergaaf. Ik vond een verstopt kerkje hoog in het bos, fietste langs de rivier, over bruggen, door bos en graanvelden. Met 35 graden was het echt een pittige tocht; 50 km met 1000 hoogtemeters.
Vanaf daar zijn we richting Neufchatel sur Bray gereden, met een tussenstop in het prachtige Forêt d’Eawy, waar we hebben gewandeld en gepicknickt.

Bij Neufchatel heb ik nog twee korte ritjes met de mtb gemaakt (11 en 23 km).
Vanaf daar was het nog maar 4 uurtjes rijden naar huis en kijken we terug op een geweldige week.
Maar wat heeft dit gebied ons verrast! Echt een enorm gaaf fietsgebied, of je nu op je racer, je mtb of je gravelfiets zit.
Qua hardlopen is er genoeg te trailen, alleen is het geen technisch terrein. Behalve bij Swiss Normandie, daar vind je genoeg uitdaging.
Ik wilde deze week vooral gebruiken om te fietsen.
We hebben veel gewandeld met onze Flynn en ook daar kun je overal heen. Steeds vonden we weer vlak bij een camping een gravelpad waar we zo in het bos of tussen de graanvelden liepen.
Last but not least, De grootste verrassing waren misschien wel de kleine brouwerijtjes waar geweldige lekkere biertjes te vinden waren. Prachtige speciaal biertjes die ik niet kende, echt tof. En dat voor een land dat bekend staat om de wijnen.
Kortom, gooi je tent in de auto, of laad je campertje vol -laat wat plaats over voor de biertjes die je mee terug gaat nemen- en rij naar de Opaal kust voor een weekend of als je tijd genoeg hebt naar Normandië.
Vergeet je vooral je fiets niet!

Veldtourtocht Terheijden – modder en singletracks

Terheijden ligt in mooi Brabant en is niet zo ver van huis. Vandaag was er een Veldtourtocht van 35 en 55 km.
Inschrijving ter plekke a 5 euro en een groot veld om te parkeren. Het begin was goed.
Erna kwam ik erachter dat ik een bidon was vergeten en dat ik maar 1 fietshandschoen had. De andere was uit mijn tas gevist door Flynn bleek later. Gelukkig had Concita een paar extra en kon ik een flesje Aa gebruiken als bidon.


Met Concita en Patrick fietste ik de weilanden in. Het had enorm geregend gisteren en het was een modderzooi. Wat een gezwoeg zeg, volledig in het rood en we waren nog maar pas begonnen.
Na een km of 5 kwamen we Jack tegen en zo zouden we met 4 de tocht uitrijden.
Via velden en weilanden ploegden we door de modder tot we op een splitsing kwamen.
35 of 55 km, we hadden er 12 gedaan.
Normaal gezien zou je gewoon 55 km volgen maar de eerste 12 waren zo pittig dat we toch een momentje overleg hadden. Als het 55 km zo zijn zijn ging het een helletocht worden.
We waren er toch wel snel uit, 55 km en zou het echt zo zwaar blijven en we er klaar mee zouden zijn konden we altijd een short cut nemen.
Het bleek een goede keuze te zijn. We gingen het bos in en er volgden veel single tracks.
Voordat we bij de drinkpost waren lag er een enorm veld bij Breda waar men met behulp van lint een soort cross parcours had gemaakt. Gaaf gedaan, met korte scherpe bochten, pittige klimmetjes en steile korte afdalingen, wel een paar km lang.
Erna de drinkpost, top verzorgd, bananen, koek, choco en thee.

Het tweede deel van de route kwam eraan. Wederom stukken bos, soms een stukje asfalt waar je dan weer een lusje bos meenam.
Ergens kwamen we op een groot deel van de mtb parcours Dorst en het Cadettenkamp. Hele toffe single tracks met lekkere bochten waar je constant gefocust moet zijn.
De route was ook uitstekend uitgepijld. Geen enkele keer mis gereden.
Na bijna precies 55 km waren we weer in Terheijden.
Daar was nog een heerlijk erwtensoep en uiteraard een Trappisten biertje, die was meer dan verdiend!
Top georganiseerd tourtocht en heel pittig en tof parcours.
Zet hem gerust in je agenda voor 2020 – het eerste weekend van November.

Santos MTB 4.29 rocks big time!!

Ik fiets nu 3 jaar op mijn Santos MTB, de 4.29.
Een alleskunner. Afgelopen week was ik bij de fietsenmaker en besef ik mij weer eens wat een topfiets het is
Hij fiets echt heerlijk, ik zit er lekker op. Voel mij altijd een soort groot en krijg daardoor meer lef in bv de afdaling. Alles is fijn aan de fiets. De grote 29 inch banden. Veel meer grip en dat zorgt ook voor meer vertrouwen.
Maar vooral toch ook de Rohloff naaf en de riem. Nooit meer gedoe met een derailleur die weer eens kapot is of scheef staat na een adventure race of een val. Nooit meer zwarte handen van een ketting omdat er een riem omheen zit. Wat een genot.
In drie jaar tijd heb ik niets aan de fiets hoeven doen. Ja schoonmaken omdat het zonde is dat hij vies is, daar is hij te mooi voor. Maar qua onderhoud, niets.
Afgelopen week heb ik hem weg gebracht voor een beurtje, nieuwe remplaatjes erop.
En voor de tweede keer even de olie verversen.
De olie voor de naaf moet iedere 5000 km ververst worden. Dat kost 20 euro, dus dat is peanuts. Je kunt het overigens ook zelf, maar he, ook de fietsenmaker moet zijn brood verdienen.
Na drie jaar nog steeds superblij met de Santos. Fietsen komen niet beter dan dit!
Uiteraard zijn er nog vele andere opties in het fietsen arsenaal van Santos.
Een racefiets met naaf? Het kan, een Ebike, een tandem, een travelbike, het is er allemaal.

The beast of ballyhoura – het verslag van 72 uur zwerven in Ierland

72 uur, 72 uur cp’s vinden-  lopen, kayakken, mountainbiken, orienteren, coastenering, zwemmen en abseilen. Dat is The beast of Ballyhoura.
Lokatie – Ierland.
De dag ervoor kregen we het roadbook en al snel werd duidelijk dat het een tactische wedstrijd ging worden. Cp’s van 20 tot 1000 punten waarbij je al zeker wist dat je niet alles kunt halen. Onderdelen imagewaar je alleen punten kreeg als je alle cp’s vind, all or nothing. Uiteindelijk kon zelfs de winnaar niet alles halen. Dus hadden wij van tevoren al een plan gemaakt. Welke punten cq onderdelen gingen we pakken en welke niet.
Het begin was zoiezo geen keuze want dat waren verplichte punten.
We werden weg geschoten vanuit een mooie locatie – Het begon met een trailrun van 20 km. Heel simpel, gewoon de bordjes volgen. Een goede manier om het veld uit elkaar te trekken. En dat gebeurde ook. Al snel liepen we met z’n vieren en zagen we af en toe een team. Het parcours was heuvelachtig, niet technisch en bracht ons uiteindelijk via het bos, door tuinen, over een treinrails bij de rivier. image
Daar lagen de kayaks klaar, 40 km kayakken met onderweg een orientatieloop in een stadje. Voordat we in het water waren moesten we wel door de bagger tot boven de knieen. Tegen de stroom op over de rivier gingen we op pad aan het onderdeel wat voor ons alle 4 niet het favoriete onderdeel is. Uiteindelijk bleek dat de combinatie met Tom en mij de beste was. En in de andere kayak Sven en Dirk. Maar die hadden wat minder geluk want de kayak bleek lek imagete zijn. Op de rivier ging dat nog wel maar naarmate de wind harder werd en we dichter bij de zee kwamen werd dat probleem steeds groter. De kayak pakte water en onder in de boot ging dat water van links naar rechts waardoor ze steeds moesten bijsturen. Verloren krachten en minder snelheid was het resultaat.
Na een km of 18 kwamen we bij het stadje Waterfont voor een orientatieloop. Kayaks moesten de steiger opgedragen worden en die kayak was niet te tillen zoveel water had het gemaakt.
Maar goed, tijd voor een loopje. Tom kreeg de kaart en met een blik op de kaart begonnen we te rennen en foutloos vonden we de ene na de andere cp. Het leverde verbaasde blikken van de lokals op want die zagen plots groepjes rennen door oa de winkelstraat. image
We waren rap weer terug met 3000 punten en gleden de rivier weer op. Daar begon de ellende. De wind stak op, de golven werden hoger en de kayak liep steeds sneller vol.
Ondertussen was het ook gewoon koud en begon ik te klappertanden in de kayak. Ik kon gewoon niet meer warm worden. Tom en ik lagen een stuk voor en we besloten om naar een strandje te peddelen om goretex aan te doen en iets te eten. Sven en Dirk waren ondertussen al een keer omgeslagen dus die waren ook erg koud. Het waaide hard en we vonden een plek waar we uit de wind stonden. Met z’n 4 en stonden we enorm te klappertanden en ondertussen kleding aan te trekken. Het was eigenlijk heelimage grappig om te zien zodat ik er een soort de slappe lach van kreeg. Bibberend, klappertandend en etend tegelijk. Maar het hielp wel. We klommen weer in de kayak en gingen verder. Hoge golven pal op ons en harde wind, je leek niet vooruit te komen. De kayak van de jongens werd een soort onbestuurbaar. Ze sloegen uiteindelijk 4 keer om. Het kosttte allemaal erg veel tijd en vooral energie. Toen we bij het strand kwamen waar een cp moest zijn bleek dat de bad weather course was ingegaan. Maar drie teams hadden de hele kayak sessie gedaan. Thank god! Ipv nog 10 km verder konden we oversteken 3 km en daar aan de kant gaan en de rest lopen.
Aan de overkant waren we kapot en koud. Er zat toevallig een tentje en dus snel 4 hete choco bestellen. Als verzopen katten kwamen we binnen en daar zat een klas kinderen. De juf vroeg wat wij deden en na uitleg ging heel de klas klappen, erg grappig.
Toen ik met Dirk daar stond te wachten kwamen er borden terug van het restaurant. Met hele slides pizza! Een blik van Dirk en mij was genoeg. Wij vraten die slides van de borden. De jongen die de borden af moest wassen keek ons aan met een ongelooflijk verbaasd gezicht. Het kon niet waar zijn wat hij zag….aten er nu mensen van borden waar resten op lagen?? Ondertussen hadden die kinderen het ook gezien en die waren allemaal aan het lachen, Hilarisch. Maar die slides waren heerlijk!
Zo gingen we op pad voor een km of 10 lopen, met een beker warme choco, snel opwarmen en blij dat we uit die kayaks waren.
Coastenering en mountainbiken
Aangekomen bij een strandplaatsje lagen onze kayakzakken daar. Wetsuite aan en een km rennen om vervolgens over de rotsen te klimmen en via wat zwemmen en klauteren een heel leuk stukje te doen. Onderweg een aantal cp’s aftikken natuurlijk.

image
Tot we boven op een rots stonden en er iemand van de organisatie stond en riep “jump”, ik keek en dacht ok. Ik keek nog eens en dacht, shit, dat is best hoog. Aan de zijkant was er ondertussen iemand naar beneden aan het klauteren, die durfde niet.
Dirk sprong en ik keek en dacht nog eens ‘shit’. Degene van de organisatie riep, 1 -2-3 en ik sprong met een grote gil. Niet springen scheelde 250 punten, genoeg reden om toch te springen. We moesten nog een stuk zwemmen en ondertussen nam Tom nog een racer een stuk mee zwemmend. Hij had kramp en kon niet meer zwemmen. Daar kregen we dan weer geen bonus punten voor.
Een tof stukje coastenering. Wetsuite uit en omkleden voor een mtb tocht. Het was ondertussen donker geworden. Ieder gevoel voor tijd is al snel verdwenen. Het is donker of licht. Bijzonder was dat het die nacht Blue Moon was.  Dat heeft niets met de kleur blauw te maken, maar met het feit dat het de tweede volle maan in een maand tijd is. Een erg imagezeldzaam natuurverschijnsel. Het zorgde ervoor dat je erg mooi de contouren van de grillige kustlijn kon zien.
Zo fietste we de nacht in. Onderweg nog een gebroken ketting van Tom die gefixed moest worden. Maar al met al fietsen we sterk. De klimmen haakte ik aan bij of Dirk of Tom. Dan gaat het tempo net iets omhoog. Eigenlijk zou ik iets minder hard moeten fietsen om mijzelf te sparen maar dat vind ik nog erg lastig.
Ergens die nacht ben ik nog gevallen samen met Tom. Onze sturen bleven in elkaar haken en bam. Ik viel, tom over mij heen en ik bezeerde mijn rechter knie en linker bovenbeen. Die nacht leek het wel mee te vallen maar later bleek vooral mijn bovenbeen een probleempje te worden.
Eigenlijk was er onderweg nog een coastenering maar die had de organisatie geschrapt omdat het kayakken voor iedereen veel langer had geduurd dan men had verwacht. Jammer want die hadden wij willen doen.image
Na een km of 60 kwamen we aan bij het viaduct van Kilmackthomas. Daar had men een mooie abseil gemaakt. Via een park naar de brug lopen en van de brug naar beneden abseilen. Eerst image2 meter nog steun van de ronding van de brug, daarna hing je los. Een prachtig gezicht want de brug was mooi verlicht. Als een teamlid het niet doet 250 punten minder. Dus die hadden we snel verdiend.
Hierna volgde de het tweede deel van de mtb tocht. De bergen in bij Nire Valley. Gelijk een loeizwaar stuk want er was een hike sectie met je mtb waar een pad niet echt een pad was. Via weilanden en hekken begonnen we aan een klim met de fiets in de hand.
Ik herinner me iets van ‘ik verkoop mijn mtb, ga nooit meer op de fiets ‘, Kortom, vooral Sven en ik hebben het vervloekt. Alhoewel we dan ook wel weer gelachen hebben omdat het eingelijk absurd was om dit te doen met de fiets in je handen. Gelukkig kwam de onuitputbare Tom mij steeds helpen .
Hij liep tempo naar boven, zette zijn fiets neer, rende naar beneden, nam mijn fiets mee en ik nam dan weer zijn fiets mee die ik onderweg tegen kwam. En zo kwamen we uiteindelijk boven. De afdaling was niet heel veel beter, veel lopen, stukje fietsen en er weer af. Na een km of 100 totaal kwamen we bij de TA aan. Het was alweer licht. Daar besloten we om eerst een droogmaaltijd te eten die in onze gearbag zat en dan een uur te slapen. Ik kon maar lastig in slaap komen, ik sliep uiteindelijk een half uurtje.
Trekking en mtb
De volgende ettape was een trekking, we hadden al verhalen gehoord hoe zwaar die was. Veel teams lieten heel veel cp’s liggen. Ons doel was om er toch een stuk of 10 te pakken. Een trekking van rond de 50 km. Hoe zwaar kan het zijn, heel zwaar. Het terrein was gewoon imageterrein, geen paden, gewoon fellrunning gebied. Dwars overal doorheen, varens tot boven mijn middel, grote rotsen, graspollen, prikkelbosjes, verzin het maar. Alles was er behalve een pad. Wel een ongelooflijk prachtig gebied, ruig, hoge steile klimmen en dalingen, overal verstopte meren, Ierland zoals je Ierland in je hoofd hebt. Alleen had ik dan wat paden in mijn hoofd die er niet waren.
Tom navimageigeerde weer perfect, dat is een kunst op zich in een terrein als dat en uiteindelijk ook in het donker. We liepen, vielen, stapte in diepe gaten, verstuikte 10 x enkels, braken een stok, en vonden cp na cp. Maar ondertussen begon de slaap de overhand te krijgen en ik kreeg de eerste mega dip. Af en toe riepen de jongens me wakker en ergens kwam ik er weer overheen. Wel heb ik wat afgevloekt in die periode, ik viel of verstapte mij keer na keer. Ik wilde gewoon een pad!! Niet uren na uren Onbegaanbaar terrein. Uiteindelijk kwam het einde in zicht en toen kreeg Dirk een megadip. Die heeft ongeveer 6 km serieus geslaapwandeld. Tom had zijn rugzak vast en Dirk liep slapend verder. Het zorgde voor een lachsalvo van ons, zo grappig gezicht. De laatste 10 Km van de trekking kwam ook Sven in de problemen, erg last van kuit en achillespees. Volledig uitgewoond kwamen we aan bij de TA, alleen Tom was nog in goede doen, maar Sven, Dirk en ik waren kapot.
We zijn daar gaan liggen en hebben bijna twee uur geslapen. Dat was een goed idee, erna eten en alles voelde weer een stuk beter. Sven zijn kuit heb ik getaped, compressiekousen erover en een pijnstiller zorgde ervoor dat dat ook een stuk beter ging.
We stapte weer op de fiets voor weer een km of 80 fietsen. Nu zowat alles of road, ierland is niet echt een mtb land qua paden maar we werden er steeds beter in. Ook in fietsen over hekjes tillen. Ik had al wat last van mijn bovenbeen door de val maar kon nog fietsen. Er zat een fikse verdikking, met kracht zetten voelde ik het behoorlijk. image
Het weer was prima. Half bewolkt en droog en zo namen we het Ierse landschap in ons op. Ergens kwamen we voorbij een camping met een soort patatzaak. Ha, dat kwam goed uit. We parkeerde onze fietsen, bestelden patat, sanwiches, Koffie, cola en magnums. Helemaal volgevreten vertrokken we weer. Opgeladen zowel qua koolhydraten als mentaal. Ondertussen werd op facebook gespeculeerd wat we daar toch deden want onze tracker bleef daar hangen. Google earth liet ook geen oplossing zien, wij wisten wel beter.
Ondertussen hadden we af en toe ook ongelooflijk de slappe lach. Om gewoon stomme dingen of over echt bizarre conversaties omdat je soms maar wat lult. Omdat je niet meer weet wat de vraag was, omdat je het antwoord niet meer weet, omdat de vraagsteller de vraag niet meer weet en die conversaties leveren hilarische lachsalvos op, tot tranen toe.
Na een lange  mtb tocht kwamen we bij de volgende TA en waren we weer snel weg voor weer een trekking. En zie daar, paden en ook stukken waar geen paden waren maar waar we wel goed konden lopen omdat het redelijk laag gras was. We kozen voor een slimme route wat ons in ieder geval twee cp’s op leverde. Het plan was heel de trekking doen maar dat gingen we tijdsgewijs niet halen volgens onze berekeningen. Dat was een goede zet, want teams die het imagewel deden en bij ons in de buurt waren kwamen veels te laat. We klommen de berg op. Daalde af en staken dwars over en prikte de cp’s mee.
Een paar uur later net voor het donker waren we weer bij de TA. Ik klom op mijn fiets en kreeg plots mijn benen niet meer rondgedraaid, mijn bovenbeen was zo opgezwollen en stond zo strak dat ik niet meer 90 graden kon buigen. Van fiets af en voorzichtig doorbuigen. Weer op de fiets en al snel werd duidelijk dat het echt pijn deed. Als ik kracht zette. Gewoon fietsen ging wel maar als ik ging klimmen deed kracht zetten zo’n pijn dat het voelde alsof er iets ging afscheuren.
Dat was niet heel handig, we moesten ongeveer 40 km fietsen richting de Ballyhoura Mountains. Dus haakte ik aan Tom vast en kon ik alleen maar rond peddelen zonder heel veel kracht te zetten. Zo werd ik alsnog gedwongen om rustig mee te fietsen. image
Waar tom die kracht vandaan haalt is ongelooflijk maar hij fiets naar boven of ik er gewoon niet aan hang. Het was gaan regenen en het stopte niet meer de komende 12 uur. Zeiknat fietste we verder en kwamen we uiteindelijk uit bij de laatste grote TA. Die was buiten en dus is het zaak om zo snel mogelijk je zaakjes te regelen voordat je echt onderkoelt raakt. We vonden daar een hutje waar ze een warmteblower op de wc hadden. Dirk en ik hebben daar even omdergestaan, wat een genot.
Mtb en nog meer lopen
Daar was het rekenen, we hadden nog zoveel uur en moesten nog 12 km lopen. De resttijd konden we gebruiken om nog mtb lusjes te maken en een orientatie loop. Fietsen ging eigenlijk niet, maar ja, er lag nog in ieder geval een lus voor 100 punten. Een lus van 7 km. Ik besloot om het te proberen, dan liep ik wel stukjes. En dat gebeurde ook, ik moest steeds stukjes van de fiets af omdat het teveel pijn deed om te klimmen. Gelukkig gingen we ook genoeg down hill en het rondje was echt spectaculair. Het was een mtb park met verschillende routes, echt heel tof en vooral uitdagend in het pikdonker.
Hoe dan ook, we overleefde het rondje en hadden nog tijd voor de oriëntatieloop. image
We demonteerde de fietsen en maakten ons klaar voor een lastige orientatie in het bos waar we soms even moesten zoeken naar de cp’s . Maar ook hier was het alles of geen punten. We vonden ze allemaal en zeiknat en onder de bagger kwamen we weer terug bij de TA. Op voor de laatste 12 km naar de finish, precies volgens planning. Het lopen ging bij ons allemaal niet erg soepel meer, de slaap sloeg weer toe en alle 4 waren we bij vlagen even aan het slaapwandelen. Ja zefs Tom, hij hoefde niet meer op de kaart te kijken en kreeg daardoor ook slaap.
Een half uur voor de deadline kwamen we aan in het dorp waar de finish was. Nog steeds in de regen en met maar een paar mensen aanwezig was het een sobere finish. Maar dat nam niet weg dat wij met een grote smile over de finish gingen en met een heel goed gevoel kozen we een biertje en proostte we op een hele goede race!
Goede keuzes gemaakt, goede teamspirit, goede samenwerking, goede geraced en mooi resultaat. We werden in een heel sterk veld het 27 ste team van de 50 teams. Achteraf gaf de organisatie toe dat ze ons extra uren hadden moeten geven voor de lekke Kayak. Dat hadden ze bij andere teams wel gedaan na een fout of iets. Dan hadden we een groot deel van de tweede trekking kunnen doen en waren we waarschijnlijk wat plaatsen opgeschoven. Maar goed, het is wat het is.
image
Het was een mooie race met een mooi team. Zeker voor herhaling vatbaar. The beast of ballyhoura gaat de boekenen in als een prachtige en sterke teamprestatie. Tof om in het mooie Ierland te racen.
Mijn adventure race pensioen stel ik denk ik nog maar even uit. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, het blijft toch een ongelooflijke mooie en zware sport! image
Sven, dirk en tom, het was mij een waar genoegen! We waren het team die het meest lachte, een mooier compliment kunnen we toch niet krijgen. Het was alsof ik al vaak met jullie op pad ben geweest, niets is minder waar. Op naar de volgende mooie race mannen!

MTB magazine – IMB

issue24_coverNet als trailrunning magazines zijn er online ook een aantal MTB magazines die digitaal gratis aangeboden worden.
Een ervan is IMB. Een mooi blad over plekken in de wereld waar te mountainbiken, prachtige foto’s en uiteraard testen van gear en fietsen. Blader er maar eens door. Dat kun je hier doen.
Je kunt je abonneren en dan krijg je de magazine automatisch in je mailbox.