Natuurpark de Lorraine – in de sporen van de eerste wereldoorlog

Onze eerste dagen op onze twee weekse roadtrip met Tonkie besluiten we naar  Regionaal Natuurpark de Lorraine te gaan. Het ligt een beetje in de richting waar we heen rijden en ik wil er graag eens rondkijken.
Een prachtig natuurgebied in het noorden van Frankrijk, eigenlijk net vlak voor de Vogezen. Netto 4.5 uur rijden.
Waar Corona niet goed voor is, dit jaar ontdek ik mooie plekken niet te ver van huis waar je tof kunt fietsen en trailen. Normaal gezien waren we aan de andere kant van de wereld.
Natuurpark de Lorraine is een gebied waar je zowel geweldig kunt fietsen als trailen. Sterker nog, het is een perfect gravelfiets gebied. Overal vind je tussen de akkers gravelpaden, maar er is ook veel bosgebied waar je veel gravelpaden en singletracks kunt vinden. Je kunt soms kiezen, de bredere gravelpad of door het bos over de smalle paadjes. Sommige delen is lang niemand meer geweest. Ik fietste door een deel waar het gras tot mijn middel kwam.
Het is overal glooiend en soms kom je echt steile stukken tegen.
Je fiets tussen zonnebloemvelden, graanakkers,  boomgaarden vol pruimen, prachtige meren en natuurlijk slaperige Franse dorpjes.
Maar wat dit gebied echt bijzonder maakt is de herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog  Je komt overal gedenktekens, bomkraters en loopgraven tegen, echt indrukwekkend.
De slag om Verdun is overal terug te vinden.
Zo is er Butte Monsec, een enorm monument ter ere van de gesneuvelde Amerikanen. Een plek waar je even moet stoppen.
Jeanne d’Arc is geboren in deze streek, je kunt haar geboortehuis nog bezoeken.
Kortom, genoeg te bezoeken en te sporten.
Ik fietste er een fantastische graveltocht van 57 km met 800 hoogtemeters.
Echt een hele mooie tocht. die route vind je op mijn Komoot.
Ik vond de mijne op Komoot waar er nog 2 staan die ik graag eens wil fietsen. Die vind je hier. 
Wij zijn er 2.5 dag geweest maar ik ga daar zeker nog eens een lang weekend terug om te fietsen en te trailen.
Een gebied waar het totaal niet druk is en je de bossen en de mtb/ gravelwegen voor jezelf hebt. Je kunt er echt serieus hoogtemeters maken zowel fietsend als rennend.

Oh ja, er zijn zelf een aantal mini brouwerijtjes! Ik proefde het blonde biertje, de Charmoy, toppertje.

Santiago -Serra Da Malugueta Natural Park

Santiago is het grootste eiland van Cape Verdie en heeft weer zijn eigen charme. Het heeft zee, strand, bergen, oude dorpjes, markten, en een diversiteit aan inwoners. Het is ook het meest bewoonde eiland. Wat het dan vervolgens weer makkelijk maakt om op plekken te komen met de busjes die rond rijden. De weg die dwars over het eiland gaat maakt alles goed bereikbaar.


Een half uurtje van ons b@b ligt het Serra Da Malugueta Natural Park. Je denkt dat je veel wandelaars tegen komt in een National Park, maar in Cape Verdie is niets minder waar.
We zijn behalve een paar mensen die daar wonen niemand tegen gekomen.
We wisten waar we ongeveer moesten wezen om het wandelpad te vinden en 1 gil in het busje was genoeg om te stoppen en uit te stappen. Je stapt van de weg op een pad. Klimt 20 meter en daalt een stukje af en weg is de bewoonde wereld.
Plots ligt er een bergketen(tje) voor je en pure stilte.
We hadden een kaart en een uitleg over de route hoe die ongeveer moest lopen. vanaf waar wij stonden kon je een soort de route zien lopen over de kam. Eerst een lange afdaling, vervolgens een klim om erna wat op en neer te lopen over een prachtige kam. Bizar hoe snel je in een andere wereld stapt.
Er liggen nog een aantal dorpjes die zo goed als leeg zijn. Er wonen nog een handjevol mensen, vooral ouderen, die daar altijd zullen blijven. De jongere mensen zijn weg getrokken. Het is een bijzonder om te zien dat men daar zo leeft, op je oude dag. Weg van de bewoonde wereld, als je wat moet hebben moet je 2 uur lopen.
Terwijl ik op Jeanet zat te wachten kwam ik een oude man tegen die daar zat. 

Hij bleek er alleen te wonen. En vond het wel eenzaam maar hij hoorde daar nu eenmaal. Zo simpel kan het zijn.
Er zitten overigens wel enorme grote spinnen die hun web over de paden hebben gemaakt. Een stok om die weg te slaan voor ze in je haren zitten is wel handig.
Na een dikke twee uur lopen kwamen we op een plateau met een uitzicht op de zee 360 graden rond. Geweldig! Je kijkt eigenlijk over de punt van het eiland in het Noorden en in de bergketen als je naar de andere kant kijkt.

Als je er voor gaat zitten zie je eindeloze paadjes die gemaakt zijn door de locals.

Je kunt hier ook heerlijk op ontdekking als je wilt trailen. Uiteindelijk, als je de bergketen oversteekt, kom je wel weer ergens bij de weg en dan vind je wel een busje waar je mee kunt rijden.

Wij liepen uiteindelijk 16 km en 900 hm.
De Serra da Malugueta is de hoogste berg in dit park (1064) . Pico de Antonia is overigens de hoogste berg van Santiago (1394)
Het gebied is een aanrader, prachtige trails waar je geen mens tegenkomt. En goed bereikbaar met de busjes die over het eiland rijden. 
Santiago is een eiland dat je een beetje moet leren kennen maar ook zeer de moeite waard is.

Als laatste eiland, omdat we via dat eiland terugvlogen, hebben we op Sal vertoeft.
Daar kan ik kort over zijn. Sal is totaal verziekt door toerisme, resorts, massa toerisme, en veel west afrikanen die je van alles willen verkopen.
Wel mooie stranden, dat dan weer wel. Maar na alles wat we gezien hebben in Cape Verdie  heeft Sal totaal geen eigen indentiteit meer. Het zou ibiza, kreta of ieder andere strandbestemming kunnen zijn.
Hopelijk blijft de rest van Cape Verdie dit bespaard.

Cape Verdie is een aanrader, het heeft ons enorm verrast ondanks dat we ons toch goed ingelezen hadden. Het heeft meer dan we gehoopt hadden. We hebben 5 eilanden gezien en allemaal anders.
Wil je een weekje trainen dan is Sant Antao een aanrader. 6 uur vliegen, redelijk goedkope tickets, altijd goed weer en een prachtig gebied wat weer heel anders is om eens te trainen/trailen.