Een weekend Fastpacking met Verleg Je Grens – Altenahr

Hoe het begon – Aangezien ik een tijd niet gelopen had door een fractuurtje kon ik niet echt mijn mojo meer vinden toen ik weer voorzichtig begon met belasten.
Ik moet de trails op, klimmen en dalen, dat geeft mij energie.
Maar dat zou dan niet te ver weg moeten zijn. Zo kwam ik bij Adele, ze had een gpx file van Altenahr omdat ze die in een 2daagse fastpacking organiseert.
Dus gemaild en nadat Adele zei, ‘waarom ga je niet mee’  vond ik dat eigenlijk niet zo’n gek idee.
Met een klein groepje, zeker omdat ik nog niet veel gelopen had wel prima.
En zo geschiedde, in de middag op zaterdag op de parkeerplaats bij Altenahr werden de rugzakken opgehangen en vertrokken we met 4 vrouwen en 2 mannen.


Het begint met prachtige klimmetjes! Klauteren en klimmen, heerlijk.
Voor sommige een grensverleggende activiteit maar er was altijd wel een padje wat er iets onder ligt. Mooie uitzichtpunten en veel singletracks over een route van 14 km en 750 hoogtemeters.
Dan komen we bij een schuilhut. Een ruime hut met wat banken en open ramen.
Buiten kun je vuur maken maar het waait keihard en een goed vuur zit er niet in.
Onderweg hebben Maarten en ik wat hout meegenomen van een omgevallen boom, bijna droog hout. Binnen staat een kleine bbq en wij zijn vervolgens een dik half uur bezig om een vuurtje te maken. De aanhouder wint want het lukt na vele pogingen.
Adele heeft een brandertje mee en er wordt koffie gezet.
Erna een heerlijke droogmaaltijd en nog een bakkie.
Het is best fris en we stoken het vuur nog wat op. Om een uur of 9 worden de matjes uitgerold en kruipt iedereen in zijn slaapzak.
Ondanks de wind in de hut slaap ik niet eens zo slecht.
Om half 8 een ontbijtje met koffie (muesli met heet water) en we pakken in en gaan op pad. Deze dag zijn vooral de afdalingen wat stijler. Mooie single tracks ook maar ook veel bredere paden. Er barst een enorme bui los, stom toevallig zijn we echt bijna bij een mini schuilhutje. We schuilen tot de bui over is en de rest van de tocht is het droog.
We eindigen met een mooie klim over een tof kammetje naar het kasteel.
18 km en bijna 1000 hoogtemeters.
2 mooie dagen die top georganiseerd zijn door Adele. Ze kent de route, regelt het eten (wel zelf dragen) en geeft je tips en tricks als je dat nodig hebt.
Als mensen spannende stukjes lastig vinden staat ze klaar voor je.
Wil je zoiets eens doen en vind je dat te spannend alleen, dan is verleg je grens een aanrader.
Ik heb wat videobeelden gemaakt onderweg met de nieuwe GoPro 7 Black en in een filmpje gezet. Het geeft een goed beeld van de twee dagen.
Mijn mojo is weer geprikkeld alleen had ik echt enorme spierpijn maandag. Dan weet je weer dat je hoogtemeters gemaakt hebt.

De Raidlight Transition Pant – een broek om in te wonen

We kennen het allemaal, je hebt gelopen of gaat lopen en wil je trainingsbroek uit of aan doen. Altijd gedoe met je schoenen.
Je broek gaat moeizaam over je schoenen en als je blubberschoenen hebt zit alles onder.
Raidlight heeft daar een hele fijne lichtgewicht trainingsbroek voor gemaakt.
De Transition broek heeft een rits tot boven kniehoogte. Ideaal !
Je trekt hem erg makkelijk aan en uit terwijl je je schoenen nog aan hebt.
Zelfs met mijn defensie kisten aan kon ik de broek makkelijk over mijn schoenen krijgen zonder gedoe.

Maar ik gebruik de broek niet alleen voor en na een race/training. Ondertussen is het ook een trainingsbroek geworden waar ik heel vaak in rond loop.
Het zit heerlijk.
Er zitten 2 zakken in met ritsen en het materiaal ademt.
Er zit een reflecterend logo op van Raidlight en nog een stuk reflecterende stof zodat je in het donker goed gezien wordt.

De rits

Uiteraard kun je er ook in rennen maar dat is niet ideaal. Dan voel je de ritsen een soort schudden/bewegen.
Daar is hij ook niet perse voor gemaakt.
Ik heb hem bv wel gebruikt als overbroek op de ElleptiGO en dat was comfortabel.
Het grootste deel van de achterkant is van een hele fijne zachte stof  en rekt mee wat er oa voor zorgt dat de broek zo lekker zit.
Ander fijn ding voor de honden en katten liefhebbers. De haren sla je er zo af!
Het is een unisex broek, ik hem maat M en die zit prima.

Kortom, zoek je nog een fijne broek als overbroek voor en na een wedstrijd of gewoon een heerlijke woonbroek voor thuis dan kan ik deze broek meer dan aanraden.
Ik heb hem tijdens mijn uitzending zowat iedere avond aangehad. Ondanks al aardig wat wassen ziet hij er nog even mooi uit.
De prijs is 64 euro maar hier krijg je 10 % procent korting en kost het 58 euro.

Getest – Snowline Chainsen Trail spikes

Galerij

Deze galerij bevat 3 foto's.

Afgelopen seizoen heb ik een aantal keer gelopen met de Chainsen Trail spikes. Eerder heb ik al eens een review geschreven over de Yaktrax sneeuwkettingen. Die lees je hier.  Tegenwoordig zijn spikes bij sommige wedstrijden zelfs verplicht. Zo moest ik … Lees verder

Naar de top van Slovenie – Mount Triglav op (2864)

Toen we de keuze hadden gemaakt on naar Slovenië te gaan wist ik gelijk een ding wat ik zoiezo wilde doen. 
Mount Triglav op, de hoogste berg van Slovenië op 2864 meter in de Julian Alps.
Triglav betekent de driekoppige, een verwijzing naar de vorm van de berg. De drie toppen staan voor het verleden, het heden en de toekomst. De berg geldt als nationaal symbool van de Slovenen.
In de loop der jaren is een traditie ontstaan die zegt dat elke Sloveen de nationale berg ten minste eenmaal moet beklimmen.
Op feestdagen kan men symbolisch een brief sturen vanaf de Triglav. Er is dan op de top een postbeambte die stempels zet op de door wandelaars meegebrachte brieven en ansichtkaarten.
Ik hou van die tradities en dus wilde ik als Nederlandse toerist in Slovenië ook eenmaal de Triglav beklimmen.

Dus heb ik een wandelkaart gekocht en ben ik wat gaan zoeken op internet.
Al snel bleek
# dat men vooral met een gids naar boven gaat.
# dat je misschien wel helm en klettersteigset mee moet nemen
# dat er verschillende manieren zijn om naar boven te gaan, inclusief serieuze klettersteigen
# dat men er tussen de 12 en 16 uur over doet
# dat de meeste mensen in een van de hutten blijven slapen en er twee dagen over doen


Dus moest ik kiezen welke route en uitvinden wat de meest makkelijke zou zijn.
Info bij de lokale vvv hielp niet echt, die raden steeds weer een gids aan.
Uiteindelijk spreek ik een local op de camping en die adviseert een route die via Rudno Polje gaat. Normaal gezien een wintersport plaatsje. Er loopt een smalle weg naar Rudno Polje dus bereikbaar met Tonkie.


Jeanet brengt mij daarheen in de vroege morgen, het is nog rond het vriespunt. Maar het beloofd een prachtige dag te worden, blauwe lucht en een heerlijk zonnetje.
Ik start vanaf de parking en toevallig begint er gelijk met mij een Sloveense man die ook trailt. Ik loop net iets harder dan hem maar we blijven tot de top steeds wat bij elkaar in de buurt.


Het eerste deel is vooral klimmen maar nooit lastig. Mooie paden in de bergwand. Steeds prachtige vergezichten en langzaam zie je Triglav steeds dichterbij komen. Ik kom weinig mensen tegen, degene die ik tegenkom zijn vooral Slovenen.
Ik passeer een hut, de Vodnikov hut en zie de hut voor de top, de Dom Planika Triglav hoog in de verte liggen. Dit deel is tot nu toe prima te lopen, dat had ik gelezen en het klopt.
Ik klim verder tot 2401 en kom bij de hut uit. Het uitzicht is nu al spectaculair.

Hier zie ik de mensen die er zijn allemaal met klimgordels en klettersteig set.
De Sloveense trailer komt 10 minuten na mij bij de hut aan. Ik was even gaan zitten en wat aan het eten. Ondertussen berg ik mijn stokken op en besluit gelijk achter de Sloveen aan te gaan die gelijk doorloopt. Hij heeft ook geen materiaal.
Overigens heb ik wel een klimtouw en een karabijn aan mijn rugzak hangen, voor het geval dat.
Het eerste deel is klauteren. Wij lopen samen achter een aantal mannen die rap naar boven gaan. Maar na 10 minuten stoppen ze, kapot, zwaar hijgend, iets te enthousiast.
Wij gaan er voorbij en dan begint het deel met stalen kabels. De Sloveen laat mij voor, you are faster zegt hij. Alhoewel ik hem sterk verdenk van dezelfde gedachte als ik had. Ga jij maar voor, dan kan ik kijken hoe het gaat.
Hoe dan ook, ik ga voor, met hem in mijn kielzog.


Het is klimmen en klauteren met overal pennen en staalkabels. Ik heb toch geen moment dat ik mij onveilig voel. Ik heb bij sommige trails spannender dingen gedaan. Maar het is wel focussen en geconcentreerd blijven. Er zitten wel een aantal smalle stukjes tussen.
Ondertussen komt er nog een andere zeer afgetrainde trailer naar beneden in een rap tempo. Wij zijn niet de enigen. Continue reading “Naar de top van Slovenie – Mount Triglav op (2864)” »

Drymax sokken versus Injinji sokken

Ik voel mij net Frodo Ballings uit lord Of The Rings als ik de sokken van Injinji aan heb. Maar dan maar Frodo, de afgelopen twee weken in de bergen heb ik alleen maar de Injijji sokken aan gehad. Het is even wennen om ze aan te trekken en nog meer wennen om naar je eigen voeten te kijken.
Maar eenmaal gewend zijn het plots hele fijne sokken!
Ik ben al zeker 10 jaar fan van de Drymax sokken. Niet kapot te krijgen en snel droog.
Het afgelopen jaar had ik 4 paar nieuwe Drymax sokken en allemaal of al kapot of bijna door. Hoe zonde is dat. Deze had ik besteld in engeland, dezelfde brand alleen vanuit Engeland. Ik weet niet of het dat er iets mee te maken heeft maar de USA versie was niet kapot te krijgen. Na zeker 10 jaar op Drymax sokken te hebben gelopen tijd voor andere sokken. Dus exit Drymax en hello Injinji.
Nu dus op pad met trail (de trail 2.0 Midweight Mini Crew) en outdoor sokken van Injinji. De outdoorsokken zijn wat dikker en die heb ik heel de week aangehad met mijn bergschoenen als we de gletsjers op gingen of gingen klimmen. Die zijn ook net wat hoger zodat je hoge schoen helemaal in de sok zit.
De trailsokken heb ik met alle loopjes aangehad inclusief de 4 stage 170 km race.
Geen blaar! Dat komt niet vaak voor bij mij. Er is altijd wel ergens een blaar.
Bovendien is het feit dat je tenen los ingepakt zitten een aangenaam gevoel geeft. Het houdt alles droger en is minder verweekt.
Ik kan mijn tenen een soort beter bewegen.
De bovenkant is een elastische boord en sluit goed af en houdt dus vuil buiten.
De sokken zijn gemaakt van 39% Coolmax, 58% Nylon en 3% Lycra.
Als je ze uitspoelt drogen ze niet heel erg snel maar in mijn schoen had ik geen last van natte voeten.
De Injinji outdoor sokken zijn wat dikker dan de trailsokken en bestaan uit 64% Nüwool, 33%Nylon en 3% Lycra.
Zowel de Drymax als de Injinji sokken vallen in dezelfde prijsklasse (rond de 13 a 15 euro).
Kortom – de kwaliteit van de Drymax is zo slecht geworden dat ik die niet meer bestel.
Injinji lijkt zover een hele goede sok. Ze zitten erg fijn als je gewend bent en na 250 km in de bergen ben ik blaarvrij. Nu nog zien hoe de duurzaamheid is op langer termijn.
En aan dat Frodo gevoel begin ik langzaam te wennen.

Leuke kleuren vind je hier!

Getest – de trailkleding van La Sportiva

Afgelopen maanden was ik redelijk goed te herkennen in de kleding van La Sportiva. Simpelweg omdat het mooie opvallende kleuren zijn.
De lezers van Runtodream weten dat ik een neus heb voor goede hardloop broekjes. Veel merken hebben voor vrouwen allemaal te korte broeken waardoor je als je pech hebt schuurplekken krijgt of dat het broekje heel de tijd omhoog kruipt. Ik haat dat.|
Laten we daarom beginnen met de shorts van La sportiva – De Flurry Short.
Het weegt echt niets en het is stretchy en dus zit het gelijk enorm lekker om je billen.
Het heeft flatlock naden, platte naden. Dan liggen de naden naast elkaar, ze worden zo aan elkaar gezet. Dus er zitten nergens drukplekken. Het is gemaakt van 88 % nylon en 12% Elastan (dit geeft de rekbaarheid)
Een aangenaam dun en zacht stofje. Het broekje geeft je enorm veel bewegingsvrijheid.Het broekje is net wat langer en dus geen last van schurende dijen. Als het wat omhoog kruipt als je bv aan het klimmen bent dan zit het nog steeds goed.
Het heeft aan de zijkant kleine splitjes zodat je nog beter kunt bewegen.
Vanaf het eerste moment dat ik het aantrok was ik verkocht. Het zit enorm lekker!
Dan de shirts. 
Het Forward T-Shirt – een lichtgewicht shirt van wederom een enorm fijne stof.
Het heeft een ritsje wat ik persoonlijk altijd wel prettig vind. Ook hier is de flatlock naad gebruikt. Onder de armen zit mesh wat beter ventileert en het heeft auto-odor en anti-bacterial. (je gaat wat minder snel ruiken als je hele lange dingen doet)
Het droogt erg snel!
In de nek zit een reflecterend stukje zodat je goed zichtbaar bent.

De sprinttank  – een hemdje wat met stip mijn favoriet is geworden. De specs zijn gelijk als het forward shirt met nog enkele toevoegingen.
Er is HeiQ gilde in verwerkt zoals men dat noemt.
Dat maakt het materiaal zachter zodat je geen problemen krijgt met bloedende tepels als je lang loopt. 
HeiQ Adaptive reguleert de temperatuur beter.
Praktisch gezien zit dit shirt als een tweede vel om je huid en heb je bewegingsruimte en kruipt er niets omhoog. Een heerlijk shirt!

Conclusie – Ik ben erg enthousiast over de  La Sportiva trail-lijn. Het is erg mooi, toffe kleuren, fris en anders en vooral het zit enorm lekker.
De shorts, top! Waarom maken alle merken niet de wat langere versie van een short? Zover is het nog steeds alleen Inov8.
De kwaliteit van de kleding is erg goed. Aangename zachte stoffen zonder naden.
Bovendien is de duurzaamheid erg goed. Ik heb een enorme crash gemaakt in het shirt en short. Mijn vel hing aan mijn armen en benen maar de kleding onbeschadigd, ongelooflijk!
Internationaal zie je steeds meer lopers in de lijn van La Sportiva. Ik denk dat het tijd wordt dat ze ook de Nederlandse markt gaan veroveren.
De collectie voor 2018 is supermooi! Wederom erg mooie kleuren, de moeite waard om te bekijken!

Buiten spelen in het Teutenburgerwoud

Tonkietime – Vrijdag en zaterdag was het weer tijd voor wat getrain met Mirjam.
Na wat lezen kwamen we uit bij een deel van het Teutenburgerwoud waar we in ieder geval hoogtemeters konden maken.
Standplaats – Kempen. Op internet hadden we een mbt route gevonden van 50 km en 1000 hm. Dat klonk goed voor de eerste hm van het seizoen.
File in de gps en off we go. Het eerste deel leek wat saai door een paar dorpjes maar toch kwamen we al snel in het bos uit. En vanaf daar was het max genieten. En afzien. Lange klimmen en altijd korte afdalingen zoals het lijkt.
We hadden gezien dat we uiteindelijk uit zouden komen bij het Hermannsdenkmal (“Hermannsmonument”)  Dit kolossale beeld (totaalhoogte van ruim 53 meter) verwijst naar de Slag bij het Teutoburgerwoud en het verhaal van Hermann (Arminius), die gezien kan worden als een der eerste grondleggers van een verenigd Germaans rijk. 
En inderdaad, na een laatste fikse klim kwamen we uit bij Hermann , die volgens ons overigens gay is, maar dat ter zijde.
Een enorm beeld met een mooi uitzicht. En koffietijd! Helaas was alles dicht. Dan maar verder en in het eerste de beste dorp koffie. Toen we op een kruising stonden in het bos na een lang stuk zwoegen kwam er een andere mbt-er en vroeg waar we heen moesten. We vertelden hem dat we een route aan het doen waren en uiteindelijk in Kempen moesten uitkomen.
Hij fietste wel mee en wist veel betere paadjes. De volgende 25 km scheurden we achter onze vriend aan en inderdaad, geweldig! Singletracks, mooie klimmen en geen meter asfalt, Hij kende ieder paadje. Ondertussen gingen wij langzaam kapot, geen koffie maar klimmen en de benen liepen langzaam leeg.

Desalniettemin was het echt super en kwamen we leeg maar tevreden aan bij Tonkie na 56 km en 1120 hm. Eindelijk koffie!

Zaterdag loopspullen aan en hobbelen. We hadden van de boer gehoord dat via een stukje weg een pad liep naar de bergtop Velmerstot, met 441 meter de hoogste berg van het Teutoburgerwald. En inderdaad, we vonden overal trails en via het Velmerstot zijn we gaan zwerven op zoek naar de Externsteine. Vijf merkwaardig gevormde, door trappen toegankelijke, zandsteenrotsen van 30 tot 40 meter hoog.

Een heerlijke middag zwerven over mooie trails. Het leverde 22 km en 700 hm op.
Twee leuke dagen trainen op de mbt en trailend.
Genieten, wat een tof gebied.
Voor de bierliefhebbers, in Detmold heeft men een brouwerij met lokaal bier.
De moeite waard om een lokale brauerei in te stappen en wat te eten onder het genot van een Detmold Weisse of Detmold Landbier.

Polen, wat een mooi trailgebied!

Polen, ik was er nog niet geweest. Nu ging Defensie er een hele grote internationale oefening doen waar rond de 4500 militairen aan mee zouden doen, Bison Drwasko.
Een oefening met zoveel mensen betekent een risico dat er ongelukken kunnen gebeuren zeker bij het koude weer daar.
Dus werd een Nederlands  Role 2 ziekenhuis neergezet en waren wij er als Nonex ( non exercise) en dus gewoon aan het werk. En zo zat ik drie weken in Polen op een tentenkamp bij gem -10. Ik heb het wel luxer gehad.
Nu bleek ons ziekenhuis langs een militair vliegveld te staan midden in een groot bosgebied. Veel delen waren militair terrein maar daar mochten wij dus komen.
Een waar trainingsparadijs.
Roy, mijn ic/seh collega is ook een loper en dus hebben wij samen het gebied echt verkend. Overal paden en meren, werkelijk prachtig. Met de app Map.me vind je altijd het kamp weer terug. Ideaal. 
Er lag sneeuw en toen wij er waren sneeuwde het ook. Dat leverde prachtige plaatjes op met een goed zicht op de groepen reeën die we steeds weer zagen.
De hoeveelheid sporen van wild was enorm. makkelijk 10 verschillende dierensporen.
En zo liepen Roy en ik een aantal keer per week naar alle meren in de buurt dwars door het gebied. Paden waren soms niet makkelijk te vinden omdat er sneeuw lag.
Het werd een soort adventure racen.
Helaas werd het steeds kouder en werd alles een grote ijsbaan. En was het de laatste 1,5 week niet meer mogelijk om in het bos te lopen maar op de weg die schoon was.
Natuurlijk hebben we wel wat pogingen gedaan om door het bos te gaan. Maar man dat was een soort gevaar voor eigen leven. Vele keren gevallen met wat lichte schade als een kapotte broek, dikke elleboog en verrekte bilspier.
Maar al met al, een prachtig gebied. Het ligt vol met enorme meren , die waren dik bevroren. Als ik dat had geweten had ik mijn schaatsen meegenomen.
Het heeft mij wel nieuwsgierig gemaakt naar dit gebied in de zomer.
Misschien nog eens langs met Tonkie.