Rennen in de Eiffel -genieten met wat obstakels

Over 1.5 week loop ik Tromso , de Skyrace in Noorwegen. Om nu te zeggen, jongens wat heb ik getraind, verre van dat.
Het hele jaar staat het lopen op een laag pitje met uitzondering van een paar uitschieters in de bergen. Drie weken geleden een hele goede week qua km’s en hoogtemeters moet het doen.
Maar, ik dacht ik wil toch nog een keertje een 30 km doen met hoogtemeters.


Dus zo kwam ik in de Eiffel terecht. Het werd een combinatie van trainen en een route bepalen voor een heel tof project wat ik ga doen samen met PeopleInProgress.
Zondag wilde ik het lopen. Voor mij doen was ik erg vroeg op, half 7 op en 6.50 uur de deur uit.
Alles al klaar gelegd, routes in Gps, kaart ingetekend, rugzak met 4 liter water, zak krentenbollen.
Een slimme meid is op haar toekost voorbereid.
Route in gps van auto, podcast aan en 2,5 uur rijden.
Na 2.5 uur ben ik in een dorp wat mij niet erg bekend voorkomt. Ik kijk nog eens, tot mijn schrik kom ik erachter dat ik een tikfout gemaakt heb en het dorp waar ik moet zijn nog 45 minuten rijden is. @@@f@@
Na 45 minuten ben ik waar ik wezen moet, ik start de gps en de routes komen niet te voorschijn. Ik had het nog gecheckt de avond ervoor. Ws iets mis na de upgrade.
Shit, plan b, ik had de route ingetekend met de kaart, dus dan maar zo.
De gps kaart erbij voor backup. Ik laat vervolgens de gps vallen, scherm kapot.


Het is niet mijn dag geloof ik. Maar alles in mij zegt , relax, het is een mooie dag, je gaat buiten spelen heel de dag, laat je humor niet verpesten.
En dat doe ik ook niet.
Ik ga met de kaart op pad en kom al snel bij een klim klauterpartij waar ik mijn been lelijk open haal. Ik spreek met mijzelf af om easy aan te doen vandaag voordat ik straks ergens naar beneden stort.
En zo klim en klauter ik, ren ik , wandel ik, geniet ik.
Ik check stukken extra voor het project, welke opties zijn er nog meer. Denk na over niets en over alles.
Ik kom het eerste kruis tegen, altijd een reden om een kruis aan te tikken, gewoon omdat het kan en ik iets met kruizen heb.
En zo zwerf ik over de paden, wat een mooi stuk is dat toch. Niet te ver van huis maar wel een heel mooi trainingsgebied.
Halverwege ga ik in een grasveld liggen en nuttig een paar krentenbollen. Het leven is goed. De zon schijnt , mijn benen zijn niet in alle beste doen maar who cares.
Ik beweeg dus ik besta. Bovendien gaat het lopen met de kaart supergoed en daar word ik ook blij van.
Ik tik een tweede kruis aan en geniet van de uitzichten. Het einde komt in zicht volgens de kaart.


De 4 liter drink ik ruim op, zo ook 6 krentenbollen.
Na 29 km en 1200 hoogtemeters ben ik weer bij mijn auto.
Het koeltasje wat jeanet meegegeven heeft in alle vroegte is een hoogtepunt.
Koude cola, worst en kaas , heerlijk!
Met de Quilty pleasure playlist op Spotify rij ik tevreden terug naar huis.
Een goede training gedaan, genoten van het gebied, goede ideeën opgedaan, meer hoeft dat niet te zijn.
De Eiffel rocks!
En Tromso, daar hebben we het nog wel over…..

De GR20 Noordroute op Corsica – wat ben je ruig,mooi en zwaar!

Ons plan is flexibel hebben we steeds gezegd. En dat was maar goed ook.  Na dag twee hebben we het plan zo gemaakt dat we konden genieten maar ook nog steeds moesten afzien. In plaats van zien waar we terecht komen werd het de Noordroute tot Vizzavenza.
De Noordroute van de GR20 lopen op Corsica, het is geen kattenpis!
Voor wandelaars in 16 etappes, verdeeld over 9 voor de Noordroute en 7 dagen voor deZuidroute.
Hieronder een verslag van de etappes en op verzoek van een aantal lopers die mij mailden de ins and outs die handig zijn om te weten als je aan dit avontuur begint.

Dag 1 – De startplaats is een leuk dorpje, Calenza. We hadden het geluk een lift van Calvi naar het dorp te krijgen. Anders moet je 8 km lopen. Er gaat een bus zegt men. Maar niemand kon ons vertellen waar en hoe laat.

Vanaf de kerk loop je zo de route op en het begint nog vrij ontspannen. Wat bos en iets schaduw. We klimmen natuurlijk maar nog mild. En dan begint het ergens te veranderen en die dag zal het zo blijven. 12 km klimmen ongeveer over rotsen, soms op handen en voeten. Van 200 meter naar 1500 meter. We halen wat mensen in die eerder begonnen zijn en zien daarna bijna niemand meer.
We komen in secties waar mijn benen amper de grote stappen over de rotsen kan maken.
We komen aan bij Refuge d’orth di U Piobbu. Een heerlijke koude cola en een dikke omelet schuiven we schrokkend naar binnen. Het ontbijt bestond nl uit kaakjes omdat de bakker wel open was maar geen brood had.
We gaan verder met wandel etappe 2 en klimmen en klauteren. Onderweg komen we nog maar twee wandelaars tegen waarvan de vrouw al hyperventilerend klautert met de angst in haar ogen. Later zien we hun om 22.30 uur pas aankomen bij de hut (6.5 uur na ons)
Als we op de top zijn zien we al donkere luchten. We dalen wat, we voelen wat hagel en dan is er toch een flits en een klap zo hard en dichtbij ons. We schrikken ons het leplazerus. Van schrik gooi ik mijn stokken weg. We proberen een schuilplek te vinden. Onder een struik dan maar. Het gaat echt enorm los, hagel, onweer, flitsen en wind.
Na een tijdje besluiten we toch te gaan dalen, we krijgen kou, we zijn zeiknat.

De afdaling is enorm steil en technisch en nu spekglad. We zien nog steeds flitsen en horen  gerommel. Iets verder weg. Over de stenen opstaan gelijk rivierstroompjes.
Na 24 km en 2500 hoogtemeters komen bij de hut. We besluiten daar de tent neer te zetten met dit onheilspellende weer. Het idee was nog een etappe te doen van 6 km. Morgen een nieuwe dag.


Dag 2
– We gaan vroeg op pad na een mager ontbijt. Via het bos komen we bij een brug en dan staan we in een enorme kloof, de Spasimatakloof, daar moeten we doorheen, naar boven. Het is lang, steil  technisch en soms hangen er kettingen. De afdaling is niet anders. Je denkt een etappe van 6 km hoe lang kan het duren. Lang dus. Bijna 900 hm in 6 km.
Maar het terrein is fantastisch, zo ruig en puur. In de ochtendzon is het adembenemend mooi.
Ondanks dat het zwaar is door een rugzak van 11 kg en de warmte genieten we vol op! 
Nico ziet wel aardig af, die had niet zoveel getraind als gewenst. Daar betaald hij nu de prijs voor. Maar hij kan bikkelen en blijft in mijn spoor.
We komen bij Ascu Stagnu aan. Een skistation waar je met de auto kunt komen en dus zitten er twee eettentjes. Een grote tosti is ons deel.
We vervolgen onze weg. Er volgt een bizar mooi ruig deel maar even bizar zwaar. Het lijkt soms meer op rotsklimmen dan op lopen.

Kale ruige stukken tot aan Monte Cinto, de hoogste berg van Corsica. Daarna volgt er een lang pad op en neer en als je denkt dat je dan gaat dalen, mis. We klimmen nog verder. Er liggen wat sneeuwvelden. het begint weer wat te spetteren. Het is steeds zo warm dat er in de middag wolken komen.
We lopen langs Lac Du Cinto en er volgt ergens een lange afdaling. Een bizar zware dag. Nog nooit deed ik zo lang over 16 km.
Bij Refuge de Tighjettu slaan we ons kamp op. Daar eten we een heerlijke pasta, ik denk voor drie man/vrouw.
Er is bijna geen goede campingplek te vinden. Tussen stenen en een tent die enorm schuin staat overleven we een nacht zonder veel slaap.
16 km en 23oo hoogtemeters (10 uur)
Dag 3 – Een rustig begin, al snel komen we bij de volgende hut. Na 15 minuten, maar we gaan nooit een hut voorbij zonder cola, dus ook nu niet. 
Dan volgt er ineens zomaar een stuk waar ik kan rennen, zelfs met 11 kg op mijn rug!

Het terrein wordt groener en er slingeren paden die renbaar zijn. Mooie delen met grote rotsplaten en waterpoolen. We poedelen nog ergens lekker met de voeten in het water.
Een milde etappe van 16 km en 850 hm.
We komen bij de eerste hut en daar zit een winkel met heel veel eten en lekkers. Het ligt bij de weg en daarom goed bevoorraad. (hotel Castel Di Vergo)
We besluiten daar de tent op te zetten. Een beetje te luieren, veel te ete -n, te wassen en voor Nico een herstelmoment. Die heeft best afgezien de eerste twee dagen en dit is een goed middenmoment om even bij te tanken. Continue reading “De GR20 Noordroute op Corsica – wat ben je ruig,mooi en zwaar!” »

Getest – De Olight H2R Nova Flashlight (hoofdlamp)

Afgelopen seizoen heb ik met de Olight H2R Nova Flashlight op mijn hoofd gelopen tijdens trails en oa op vakanties gebruikt.
Een merk wat ik niet kende maar zeer de moeite waard is.
Wat gelijk opvalt aan deze hoofdlamp is dat hij multifunctioneel is. Je kunt de lantaarn van de hoofdriem halen en dan heb je een zaklamp. Dat is echt ideaal! Het heeft ervoor gezorgd dat ik hem heel veel heb gebruikt voor zowel in de nacht lopen als in berghutten, op vakantie als nachtlamp en hem heel snel in mijn tas stop nu.

DraagComfort
De lamp weegt 100 gram, licht dus. Het voelt mede doordat het gewicht verdeeld is in de breedte als heel comfortabel. De lamp is 10.5 cm breed. De meeste sterkere hoofdlampen hebben een blok aan de achterkant, deze niet en dat is prettig.
Het elastiek waar hij mee op je hoofd zit, is zoals bij alle hoofdlampen af te stellen op de maat van je hoofd. Er zit nog een extra elastiek over de bovenkant van je hoofd die ook afstelbaar is.  De achterkant van de houder is siliconen en is wat harder, daar had wel een zachter stuk mogen zitten. Maar ik draag eigenlijk altijd een buff onder de lamp dus dat is te verwaarlozen.

Het lichtvermogen
De lamp heeft een absurd groot vermogen, het is een lichtkanon. Als je het op turbo zet heb je 2300 lumen licht, dat is echt veel. Je verlicht zowat de halve berg als je deze bundel aanzet. Na 1 minuut gaat hij dan op een lager energieniveau (750 lumen) om energie te sparen.
Andere standen zijn 600 lumen, 150 lumen, 30 lumen en 1 lumen.
Hij schijnt 153 meter ver met een redelijk brede bundel.
Er zit ook een SOS mode op, dan knippert hij, handig.
Mooi is dat het licht langzaam wordt opgebouwd (in 2 seconden) als je hem aan zet zodat je niet gelijk verblind raakt en kunt wennen aan licht.
Wat erg handig is , je kunt de lamp 360 graden draaien en op die manier overal je licht op kunt schijnen. Hij kan draaien in de houder.
De aan en uit knop zit bovenop en is een kwestie van indrukken en vasthouden. Heel makkelijk te bedienen, met handschoenen ook geen probleem.
Batterijduur
Alles is afhankelijk van de stand waarop je hem zet.
Maximale brandtijd bij 1 lumen is 45 dagen. Dat is minimaal licht maar mocht je serieus verdwalen heb je toch 45 uur licht.
Maximale brandtijd bij hoogste turbostand is 1.50 uur.
Op 600 lumen brandt hij 2.5 uur. Op 150 lumen 10 uur en op 30 lumen 50 uur.
Als hij minder batterij heeft gaat hij knipperen, 1 x per minuut. Als hij echt bijna leeg is blijft hij knipperen.
Opladen
Hij wordt geleverd met een Lithium accu van 3000mAh en is dus een oplaadbare batterij.
Het is niet mogelijk de hoofdlamp met gewone batterijen te gebruiken.
Wel zijn de oplaadbare batterijen te koop als back up.
Er zit een magnetische laadkabel bij met usb aansluiting. Die klikt vast aan de onderkant van je lamp door het magneetveld.

Algemeen en Extra
De body is gemaakt van aluminium en stevig. Er zit een ribbelpatroon op, dus goede grip als je hem in je hand hebt. 
Hij is waterdicht en dus kun je er mee lopen in de regen of sneeuw.
De lamp zit op een hoofdhouder waar je hem vast stript als hij vast geklikt is.
Bovendien kun je hem dus uit de hoofdhouder halen en te gebruiken als zaklamp in je hand.
Nog makkelijker, er zit een magneet aan de onderkant en dus kun je hem op een metalen oppervlakte vast klikken.
(foto is op het schip de Rotterdam in mijn kooi )
Er wordt ook nog een clip bijgeleverd zodat je hem bv aan je broek kunt zetten.

Conclusie
Wat een enorm goede hoofdlamp! Een bundel licht wat absurd is maar tegelijkertijd zo enorm handig voor andere dingen.
Voor Trailrunning is hij uiteraard ideaal maar ook bij adventure racen als je bv op de mtb zit en groot licht wilt hebben.
Maar ook tijdens vakantie of in een berghut, op uitzending. Doordat je hem neer kunt zetten zo enorm handig en multifunctioneel. 
Zijn er nadelen, ja. Het feit dat het alleen opgeladen kan worden is met een 100 miler bv niet handig. Wedstrijden willen soms dat je extra batterijen meeneemt en dan zou je in dit geval een extra opgeladen batterij mee moeten nemen. Dus dat kost je dan 21,45 euro.
Aan de andere kant, tel al je batterijen op en je bent dat geld ook zo kwijt.
Ik vind het een topding en denk dat Olight de trailmarkt gaat veroveren en bv Petzl een goede concurrent heeft.
Zonet is er een nieuwe hoofdlamp op de markt gekomen speciaal voor trailers, de HS2. Ik ben erg benieuwd want het zou zomaar kunnen zijn dat de combi lamp als hierboven veel handiger is voor veel trailers die hem als multifunctionele tool willen gebruiken.
Adviesprijs – 101,95 euro.

Nevado de Santa Isabel – trailrunning tot 4850 meter

Nevado de Santa Isabel. Al heel lang een slapende vulkaan in tegenstelling tot Ruiz, die naast haar ligt. Ruiz was nog actief in 1985 waarbij 23.000 doden vielen. Nu bromt hij nog steeds en daarom is het afgesloten.
Isabel kun je wel oplopen, de hoogste top is 4950 en het is een gletsjer, een van de laatste tropische gletsjers in de wereld. Nog wel, het is de snelst verdwijnende gletsers van Colombia, men verwacht dat hij binnen 20 jaar verdwenen is. De vulkanen liggen in het National Park Los Nevados. De weg om er te komen is een onverharde weg vol gaten en stenen die alleen gebruikt wordt door de boeren.
Ik wilde graag Isabel op maar dit bleek alleen met een gids te kunnen. Na mailen en bellen lukte het uiteindelijk en kon ik zaterdag aansluiten bij een groepje van 6. Men gaat met een jeep naar boven en vertrekt vanaf Manizales. Die lui waren al 3 uur onderweg. Maar omdat wij ver weg van de bewoonde wereld verblijven ,drie dagen lang,  had ik afgesproken dat zij mij boven aan de weg op zouden pikken om 7.30 uur.  
Het pad naar onze hacienda ligt op 2500 meter en de weg op 2800. Alberto gaat altijd te paard naar boven en ik dus ook. Om 7 uur klom ik op het paard en toen ik net boven was stopte de jeep op de hoek van de weg. Het was natuurlijk een heel vreemd gezicht. Ik kwam aan te paard, stapte af en bedankte Alberto en stapte in de jeep. De twee duitsers keken mij aan of ze water zagen branden. De 4 colombianen dachten dat ik van daar was.
Hoe dan ook, 2 uur rijden over de slechte weg waarvan ik soms dacht dat we om zouden vallen met de jeep door de diepe gaten en we waren bij het startpunt op 4050 meter. De omgeving was ondertussen veranderd in ander berg terrein, paramo terrein.
Met de gids gingen we op pad en ik dacht laat ik het even aankijken. Dat deed ik 100 meter en toen dacht ik, dit wordt niets. Er hingen er al 4 over hun stok te hijgen als een paard.

Dus aan de gids gevraagd of het ok was dat ik alleen naar boven ging. Het pad was prima aangegeven en ik voelde mij goed. Pueblo vond het een iets minder goed plan.

Dus na wat gebabbel was hij ok dat ik tussen hem en de groep die voor ons zat zou lopen. Dus ik verder maar was al binnen 5 minuten bij de volgende groep. Dus weer even babbelen met die gids en die zag dat ik makkelijk liep. Dus via de walkie talkie heeft die pueblo ingelicht dat ik door liep. Er was ergens nog een andere gids met 2 wandelaars maar die waren al 2 uur onderweg. Maar die zou ik zeker nog ergens tegen komen.
Dus weg was ik, in een lekker tempo hobbelde ik naar boven. Eigenlijk geen last van de hoogte. Als je te hard gaat voel je vanzelf een soort lichtheid in je hoofd. Als je die grens vind ben je ok. Toen ik al een een eind boven was zag ik de gids met 2 mensen lopen. Rond de 4700 meter. Ze stonden uit te hijgen en voordat ik het wist was ik al bij hun.


Die gids was erg enthousiast over mijn mooie rappe cadans want hij had mij al aan zien komen van ver. Hij vond het ok dat ik doorliep en zo kwam ik alleen aan bij de gletsjer en kon ik in alle rust genieten op een grote steen. De gletsjer zelf stelt niet veel meer voor, hij is inderdaad bijna weg. Zo zie je plots van dichtbij wat global warming met de natuur doet.  15 minuten later kwamen die andere drie en  kreeg ik nog wat lekker Colombiaanse lekkernijen ( fruit en arequipa) 
Daarna was het tijd voor de afdaling want het is best fris op 4850 meter. Er volgde een mooie afdaling, niet technish maar een lekkere rappe mooie afdaling. Ondertussen waren er nog 2 groepen naar boven aan het gaan en het was een nogal stom gezicht denk ik. Ik die helemaal happy naar beneden kwam stuiven terwijl alle wandelaars hijgend naar boven aan het lopen waren en stomverbaasd naar mij keken. Een klas studenten gaven mij allemaal een high-five, funny. Halverwege de afdaling kwam ik pueblo tegen met de anderen. Ik zou bij de jeep wachten. Ik dacht, dat duurt nog wel even, en dat klopte.

Ik was in 1.5 netto uur heen en weer. De groep deed er 5.5 uur over. En zo kwam het dat ik een middagje in het zonnetje op de mooie paramo heb liggen lummelen voordat de anderen er waren, rondkijkend of ik condors kon spotten.
Maar meer dan happy dat ik in mijn eentje toch de Isabel op heb kunnen lopen en af heb kunnen rennen. Mijn eerste keer dat ik zo hoog echt gerend heb, en ik moet zeggen, dat viel alles mee. Ik ben al bijna 2 weken in Colombia op hoogte en dat zal enorm uit maken. Er is overigens in dit park sinds drie jaar een ultratrail, ultratrail los nevados. Dat zal een uitdaging zijn qua hoogte denk ik zo.

Overigens zijn hier niet perse veel trailpaden als single tracks. Wel wat bredere paden, functionele paden. Alles word met het paard gedaan dus die paden moeten vooral daar geschikt voor zijn. Daar liggen dan wel weer aardig wat losse stenen op eN dat is wat minder goed voor je enkels als je niet oppast.

Het lustrum van de wandeltochten – dit keer Massif du Chablais

imageHet was alweer de 5 keer dat ik met Nico een groep wandelaars door de bergen gids.

Wat ooit begon met een vraag om hulp is uitgegroeid tot een kleine traditie. Iets wat Nico en ik vooral met veel plezier doen.image
De vorige edities waren steeds huttentochten. Dit keer hadden we gekozen voor een andere optie. Wandelingen vanuit het leukste trailhotel in Frankrijk – hotel Esprit Montagne.
4 wandeltochten die wij met zorg hadden uitgezet met hulp van Alke. Alles hadden we verkend en onze conclusie was dat het 4 hele afwisselende routes waren.

imageOmdat op dag 1 het weer het beste zou worden de komende dagen hadden we gekozen om Cornette de Bise op die dag te doen. Ik heb 3 wandelaars meegenomen via de lastige rotsige kant en Nico de rest via het wat betere kant. image
We zouden elkaar weer zien  voor de lunch op de top op 2432 meter. Een prachtig uitzicht op de top was de beloning. Niet iedereen haalde het naar de top maar desondanks voor iedereen een mooie dag.
les Cornette de Bise – 1290 hm / 12 km.

imageDag twee werd het rondje Mont de Grange. Een mooie lange klim in regenachtig mistig weer. Rotsig en een mooi groen bos wat overgaat in groene velden op de top. Met een koffie stop in de hut kon iedereen weer warm worden. image
Ik pakte met Didier nog even de top mee om via een omweg weer bij de groep aan te sluiten.
Mont de Grange – 1230 hm / 16 km.

imageDag drie is mijn favoriete rondje, Col de Bise.
Het weer was afwisselend mist en zon. Maar toen we na een klim van 650 hm boven waren trok het open. We mochten genieten van hele groepen steenbokken.
image
De km’s over de kam was voor sommige nogal een uitdaging maar de route was zo mooi dat men dat snel weer vergat. Via het lac Darbon nog een klimmetje om weer af te dalen naar de geitenboederij.
Col De Bise – 1000 hm/ 12 km.

Dag vier was het weer stralend weer ondanks dat het kouder was. Roc de  Taveneuse.

imageHet gebied stond vol bloemen! Een klim van 700 meter en voor mij en Didier nog een extra 200 meter naar het kruis van Pic De La Corne. image
Door een bossig gebied om uiteindelijk via de flank uit te komen bij Lac de Taveneuse. Een technische lange afdaling zorgde uiteindelijk voor een mooie laatste wandeldag.
Roc De Taveneuse – 1415 hm /13.5 km

image4 hele afwisselende mooie wandelingen. Heerlijk Eten en slapen in hotel Esprit Montagne, eigenlijk was het voor iedereen een hele goede constructie. Bijkomend voordeel was dat de mensen die wat minder liepen of een rustdag wilden dat zo konden regelen. Wij kennen de routes goed om ook shortcuts te kunnen nemen.
Er liggen daar nog heel veel routes die wij willen lopen dus het zou zomaar kunnen dat het volgend jaar weer de uitval basis wordt voor de zesde editie.

Voor mij was het een perfecte trainingsweek. Ik ren regelmatig heen en weer om hier en daar een hand uit te steken. Doe wat topjes aan met de betere lopers uit de groep.imageimage

En ik heb twee dagen voor de wandelingen ook nog twee dagen getraind. Oh ja, en op de race fiets Col de Bassachaux. image

Totaal 81 km en 7000 hm hardlopend en 800 hm en 35 km op de fiets. Komende drie weken wat onderhoud en dan knallen op de UTMR!

It’s a hill, get over it – Steve Chilton

Terwijl Nederland een trail running boom heeft, kent Engeland al een rijke geschiedenis van Fell Running.
Fell runner Steve Chilton schreef er een boek over, It’s a hill, get over it, de geschiedenis en de bekende en onbekende  fell runners. Het boek komt in September uit en is hier te bestellen.

phpThumb_generated_thumbnailjpgThis book offers a detailed history of the sport of fell running. It also tells the stories of some of the great exponents of the sport through the ages. Many of them achieved greatness whilst still working full time in traditional jobs, a million miles away from the professionalism of other branches of athletics nowadays.

The book covers the early days of the sport, right through to it going global with World Championships. Along the way it profiles influential athletes such as Fred Reeves, Bill Teasdale, Kenny Stuart, Joss Naylor, and Billy and Gavin Bland. It gives background to the athletes including their upbringing, introduction to the sport, training, working life, records and achievements. It also includes in-depth conversations with some of the greats, such as Jeff Norman and Rob Jebb.

The author is a committed runner and qualified athletics coach. He has considerable experience of fell running, competing in the World Vets Champs when it was held in Keswick in 2005. He is a long-time member of the Fell Runners Association (FRA). Using a mixture of personal experience, material from extensive interviews, and that provided by an extensive range of published and unpublished sources, a comprehensive history of the sport and its characters and values is revealed.

The Dragons Back Race

DVD-Cover2We hebben allemaal een bucket list. Deze staat voorzichtig ingetekend met potlood voor 2015.
De Dragons Back Race, 300 km  in 5 dagen door de bergen van Wales. Zelf oriënteren en 17000 hoogtemeters totaal.
Ondertussen is er een film uit van deze race. De film won al verschillende prijzen.
Online te bestellen voor 25 pond. Dat kun je hier doen. Hieronder de trailer met een bekende Belgische loper.

About the Dragon’s Back Race™Film…
In 1992 a 300 km mountain race was run along the mountainous spine of Wales. Over five days the Worlds leading mountain runners undertook an incredible adventure across wild, trackless, remote and mountainous terrain. Very few made it to the finishing line and the legend of the Dragon’s Back Race™ was born.
Helene Whitaker and Martin Stone who raced together eventually won the 1992 race. Helene astounded many by beating some of the Worlds top male runners.
Twenty years later 84 runners from 15 countries are lining up in Conwy Castle looking to repeat the feat. Helene Whitaker is returning to race again alongside three other veterans of the original race, whilst fierce competition is expected from some of the UK’s top mountain runners as they vie for the ultimate mountain running prize.
Many had considered the 1992 Dragon’s Back Race™ to be the toughest mountain running event ever organised. However, the 2012 route was harder still and included all the Welsh 3,000ft mountains on the first day, a number of additional summits on the other days and less road running throughout as the course weaves through the stunning Welsh mountains.
The Dragon’s Back Race™ is one of the hardest mountain races in the World.

Weekendje Sallandse heuvelrug – Sallandtrail

Zaterdag is de tweede editie van de prachtige Sallandtrail. Een mooie en perfect georganiseerde trail bij de Sallandse Heuvelrug. Hier lees je het verslag en zie je de foto’s van verleden jaar.
salland21Het stond al een tijdje in mijn agenda. Ik zou de 50 km lopen.
Dat zit er helaas niet in. Maar gelukkig kun je in dat gebied wel fietsen, er liggen veel mtb routes en gewone fietsroutes.
Samen met de jongens van BART logeer ik in het sportherberg De Wilgenweard. Dat ligt welgeteld 1,5 km van de start vandaan.
Verder is het ingericht voor sporters en kun je vandaar uit alle kanten op, zowel rennend als fietsend. En niet geheel onbelangrijk, het is goed betaalbaar.
Mocht je nog een slaapplek zoeken zou ik zeker even hier kijken.
25 km rennen gaat ook niet lukken met de knie. Maar ik wil een combinatie maken van wandelen en rennen. Hoe lang ik erover doe boeit me niet. Het enige belangrijke is dat de bordjes er nog hangen zodat ik de route weet.
10 km rennen lukt wel, afgelopen week heb ik 8.5 km gelopen. Maar ik wil niet forceren en daarom lijkt dat mij een prima combinatie. Loop ik een prachtige route en kan ik erna lekker fietsen op de nieuwe mtb, maar daarover later meer.
Ik heb er zin in, een weekend buiten en gezellig met mijn jongens!