Santiago -Serra Da Malugueta Natural Park

Santiago is het grootste eiland van Cape Verdie en heeft weer zijn eigen charme. Het heeft zee, strand, bergen, oude dorpjes, markten, en een diversiteit aan inwoners. Het is ook het meest bewoonde eiland. Wat het dan vervolgens weer makkelijk maakt om op plekken te komen met de busjes die rond rijden. De weg die dwars over het eiland gaat maakt alles goed bereikbaar.


Een half uurtje van ons b@b ligt het Serra Da Malugueta Natural Park. Je denkt dat je veel wandelaars tegen komt in een National Park, maar in Cape Verdie is niets minder waar.
We zijn behalve een paar mensen die daar wonen niemand tegen gekomen.
We wisten waar we ongeveer moesten wezen om het wandelpad te vinden en 1 gil in het busje was genoeg om te stoppen en uit te stappen. Je stapt van de weg op een pad. Klimt 20 meter en daalt een stukje af en weg is de bewoonde wereld.
Plots ligt er een bergketen(tje) voor je en pure stilte.
We hadden een kaart en een uitleg over de route hoe die ongeveer moest lopen. vanaf waar wij stonden kon je een soort de route zien lopen over de kam. Eerst een lange afdaling, vervolgens een klim om erna wat op en neer te lopen over een prachtige kam. Bizar hoe snel je in een andere wereld stapt.
Er liggen nog een aantal dorpjes die zo goed als leeg zijn. Er wonen nog een handjevol mensen, vooral ouderen, die daar altijd zullen blijven. De jongere mensen zijn weg getrokken. Het is een bijzonder om te zien dat men daar zo leeft, op je oude dag. Weg van de bewoonde wereld, als je wat moet hebben moet je 2 uur lopen.
Terwijl ik op Jeanet zat te wachten kwam ik een oude man tegen die daar zat. 

Hij bleek er alleen te wonen. En vond het wel eenzaam maar hij hoorde daar nu eenmaal. Zo simpel kan het zijn.
Er zitten overigens wel enorme grote spinnen die hun web over de paden hebben gemaakt. Een stok om die weg te slaan voor ze in je haren zitten is wel handig.
Na een dikke twee uur lopen kwamen we op een plateau met een uitzicht op de zee 360 graden rond. Geweldig! Je kijkt eigenlijk over de punt van het eiland in het Noorden en in de bergketen als je naar de andere kant kijkt.

Als je er voor gaat zitten zie je eindeloze paadjes die gemaakt zijn door de locals.

Je kunt hier ook heerlijk op ontdekking als je wilt trailen. Uiteindelijk, als je de bergketen oversteekt, kom je wel weer ergens bij de weg en dan vind je wel een busje waar je mee kunt rijden.

Wij liepen uiteindelijk 16 km en 900 hm.
De Serra da Malugueta is de hoogste berg in dit park (1064) . Pico de Antonia is overigens de hoogste berg van Santiago (1394)
Het gebied is een aanrader, prachtige trails waar je geen mens tegenkomt. En goed bereikbaar met de busjes die over het eiland rijden. 
Santiago is een eiland dat je een beetje moet leren kennen maar ook zeer de moeite waard is.

Als laatste eiland, omdat we via dat eiland terugvlogen, hebben we op Sal vertoeft.
Daar kan ik kort over zijn. Sal is totaal verziekt door toerisme, resorts, massa toerisme, en veel west afrikanen die je van alles willen verkopen.
Wel mooie stranden, dat dan weer wel. Maar na alles wat we gezien hebben in Cape Verdie  heeft Sal totaal geen eigen indentiteit meer. Het zou ibiza, kreta of ieder andere strandbestemming kunnen zijn.
Hopelijk blijft de rest van Cape Verdie dit bespaard.

Cape Verdie is een aanrader, het heeft ons enorm verrast ondanks dat we ons toch goed ingelezen hadden. Het heeft meer dan we gehoopt hadden. We hebben 5 eilanden gezien en allemaal anders.
Wil je een weekje trainen dan is Sant Antao een aanrader. 6 uur vliegen, redelijk goedkope tickets, altijd goed weer en een prachtig gebied wat weer heel anders is om eens te trainen/trailen.

De St Pietersbeartrail bezemwagen – kidstrail saboteren, wij kunnen dat!

  • imageErgens had ik mij enthousiast ingeschreven voor de St Pieters bear trail verleden week, 32 km. image
    Toen het weekend dichterbij kwam vond ik dat eigenlijk toch niet zo’n goed idee. Twee weken na de UTMR een wedstrijd lopen van 32 km. Ik had er gewoon ook helemaal geen zin in buiten het feit dat ik denk dat het niet slim is zo vlak na een zware ultra.
    Zo kwam het dat ik met Mirjam besloot om de bordjes op te halen. image
    Even overleg met Raymond en zo werden wij de bezemwagen. Herkenbaar in Tecnica tenue.
    Met een grote rugzak liepen wij als laatste lopers een deel van de route. Het plan was 13 km bordjes weghalen om vervolgens de rest van de route van 19 km te lopen. Anders zou het heel laat worden.
    imageMet een tangetje knipten we de bordjes los. En wat een bordjes, allemachtig. Het leek wel uitgezet voor slechtzienden. Bij een bocht waren er wel 4 bordjes. Zag je het eerste bordje niet dan waren er nog 3 andere bordjes die je de weg wezen. Onmogelijk om verkeerd te lopen.image
    Ondertussen genoten we van het parcours. De eerste km’s door de steengroeve, gaaf om daar te lopen. Verder prachtige vergezichten, mooie singletracks, toffe klimmetjes en vooral een echt mooi parcours die met zorg is uitgezet.
    Al vanaf het begin zagen we bordjes ‘kidstrail’. In onze wereld moest deze al geweest zijn. imageWe spendeerde er een paar woorden aan en knipte vervolgens al de kidstrail bordjes er ook af. En zo veegden we het parcours schoon. Helaas ook 5 lege gelletjes opgeraapt. image
    Ook een heel sociaal iets zo’n bezemwagen want iedere wandelaar klets met je. Een mooie manier om iets te doen voor de organisatie, een prima training en alle ruimte om te genieten.
    We hadden er plezier in. Met een rugzak vol bordjes kwamen bij de verzorgingspost aan.
    Leuk om daar nog een tijdje te kletsen met Titia en ondertussen wat bijeten.
    Daarna volgden we, met een lege rugzak, de bordjes om de route van 19 km Te lopen.
    Gek om ineens in een fanatieke lopersveld terecht te komen.
    Maar onverstoorbaar kletsten we verder om fris en fruitig bij de finish te verschijnen, aldus de speaker. Weet die man veel dat we er maar 19 liepen.image
    Na afloop nog even in de stand van Tecnica buurten waar we voor de wedstrijd ook nog hebben geholpen om testschoenen uit te lenen.
    Terwijl we staan te kletsen zegt Stephanie van Tecnica dat de kidstrail zo begint.
    Mirjam en ik kijken elkaar aan en beginnen keihard te lachen en shitttt te roepen.
    Paniek, we hebben de bordjes weg gehaald!!
    Ik ga op zoek naar Raymond, voordat er straks een heleboel kinderen huilend door een bos rennen en voor vermist worden opgegeven.
    Hij blijkt op de mtb de route voor de kidstrail na te lopen. Ok, dan mist hij een paar bordjes nu. Ik app hem en hij was erachter gekomen en heeft het hersteld.
    Pooh, we halen opgelucht adem, iets te enthousaist geknipt. Voortaan maar eerst even informeren. image
    Al met al een heerlijk weekend. Zaterdag 60 km op de racer in de Voerstreek.
    Zondag 19 km op een schitterend parcours. En dat in dit heerlijke nazomer weer.
    Meer hoeft dat niet te zijn!

Ultra trail Monte Rosa – enorm veel zin in!

imageLizzy Hawker, de nieuwe generatie trailers kent haar misschien niet. Maar zij was toch wel de vrouw die een inspiratie was/is voor mij toen ik ergens begon met trailen. Een bijzondere en bescheiden sportvrouw die veel gewonnen heeft. image
Ze won de UTMB een aantal keer, haar trainingen daarvoor deed ze in Zwitserland, rond de Monte Rosa. Daar is het idee geboren om hier een wedstrijd te organiseren. Verleden jaar was de test, een drie daagse etappe loop. Dit jaar is de echte wedstrijd. Wederom een etappe loop maar ook een ultra, 116 km en 7500 hoogtemeters. Dit schrijft Lizzy Hawker erover –
Wild spaces, numerous 4000m mountains in every direction, and non-busy trails – this is where I chose to train for UTMB and other races. This is the format I trained in – going around Monte Rosa in two long back-to-back days, staying with my friends in villages and refugios along the way. It’s a tough trail, high and technical in many places – and prior mountain running experiences is needed – but so beautiful.While I was running these trails I thought “this is the race I would really like to run”. It didn’t exist so we have created it for you to enjoy. The full route (from 2017) is tougher than UTMB. As a one-stage race it is a serious challenge – brutal, beautiful and  Brilliant. The Monte Rosa does not stand alone however. The Zermatt region is host to 38 4000m mountains including, of course, the iconic Matterhorn. Wherever you are along the route of the UTMR these beautiful mountains will be above you, beside you, behind you and ahead of you.
imageNu 4 weken voor de wedstrijd heb ik toch nog een startnummer kunnen krijgen en mag ik aan deze eerste editie meedoen. Ik wilde graag nog een mooie race doen om het seizoen af te sluiten. Ik denk niet dat ze mooier worden.
De start is in Cervinio -Italie en de finish in Grachen – Zwitserland. Het is een race van A naar B, dus geen ronde. Een wedstrijd op hoogte en technisch. Je tikt een aantal keer bijna de 3000 meter aan . Tijdslimiet is 30 uur.
Opvallend is hoe professioneel de site is. Je kunt je ook niet zomaar inschrijven. Men wil een cv en aan de hand van dat beslist men of je mee mag doen. Vooral omdat het hoog alpine gebied is wil men niet zomaar trailers aan de start hebben maar moet je echt ervaring hebben. Zowel in ultras als in lopen in de nacht. image
Ik heb er enorm veel zin in! Hopelijk kan ik Lizzy, de race director, ook nog de hand schudden.
3 September is de start. De komende weken een beetje de conditie onderhouden en dat lukt wel want komende week ga ik wandelaars door het massif Chablais begeleiden.
Wordt vervolgd.

De Vogezen – de moeite waard

imageSoms vraag je je af waarom je ergens nog niet geweest bent. Vaak is dat dicht bij huis. Neem de Vogezen. 6 uur rijden en je bent eigenlijk gewoon in de bergen. Ok, niet hoog maar toch bergjes. Neem de Grand Ballon, toch 1470 meter hoog. En vooral, je kunt er eigenlijk heel goed trainen om hoogtemeters te maken.
Dan is het ook nog eens een prachtig fietsgebied. Op internet zijn veel mooie fietsroutes te vinden over de weg. En ik kwam ook aardig wat mtb routes tegen.
Ik had besloten om verleden week toen we een lang weekend in de Vogezen waren om de racefiets mee te nemen. Het 1000 meren rondje wilde ik graag fietsen. Vanaf onze herberg zat ik op de route en kwam ik dan wel geen 1000 meren tegen maar wel heel veel. imageimageMinimaal verkeer omdat je op smalle wegen fietst en van de grotere wegen weg blijft. Door slaperige mooie dorpjes, klimmen en dalen, een heel mooi rondje van 70 km en 1200 hm.
Erna naar zijn we naar de andere kant van de Vogezen gereden, er dwars doorheen. Wandelingen gemaakt zoals de kastelen route, een rondje lac blanc en zaterdag had ik gepland om lang te lopen. Hm maken en uren maken, en met de kaart lopen. Er is daar jaarlijks een trail, trail petit ballon. 50 km en die had ik ingetekend op de kaart.
Vanaf een ander punt ben ik begonnen en wilde ik rond de 40 km lopen. image

De eerste 22 is imagehet vooral veel klimmen tot je op de top van de petit ballon bent.

Een hele mooie rondje, door een paar slaperige dorpjes, door diep bos, singel tracks, langs wijngaarden, en je komt gewoon geen mens tegen. Op de petit ballon (die 1272 meter hoog is) was Jeanet en hebben we samen wat geluierd en gegeten. Daarna ben ik gaan afdalen tot een dorpje waar ik weer met jeanet had afgesproken. Rond de 38 km en 1500 hm klimmen en 1500 hm dalen, een perfecte trainingsdag, vooral een topdag!
De Vogezen zijn super en eigenlijk niet zo ver van huis. image
Als je in de namiddag gaat rijden en de donderdag en imagevrijdag vrij neemt heb je een perfect lang weekend om maximaal hoogtemeters te maken en te genieten van een heel mooi gebied!
Ik ben er voorlopig nog niet uitgekeken! Overigens had ik wel maximaal teken, de zaterdag heb ik maar liefst 15 teken gevonden op mijn benen! Dus wees gewaarschuwd, er hangen ook hier en daar bordjes met die mededeling.

De magie van een kaart – trailen pur sang

Ik hou van kaarten. Topografische kaarten, kaarten met lijntjes waar zo min mogelijk wegen op staan en zo veel mogelijk wandelpaden.
imageUitgeklapt op de tafel, ernaast een biertje of een Genepi. Vooral dat laatste zorgt voor nog meer berg gevoel.
Met je vinger over de lijntjes, waar zijn er hutten, hoeveel stijg je, hoeveel daal je. Rode strakke lijntje of rode onderbroken lijntjes.
Een route die goed begaanbaar is of een pad die niet zo makkelijk is.
Gele lijntje, stippeltjes, hoogtelijnen en uiteraard een legenda.
Een hokje is 1 km op de kaart waar ik al een paar dagen overheen gebogen zit.  Hoe ver is dat deel dan ongeveer, hoeveel ga ik lopen op een dag? Slaap ik in een dorp of in een hut? Het liefst in een hut maar dat moet dan praktisch ook lukken. Soms een check op de ipad om even het www te raadplegen.
Hele avonden kan ik zitten puzzelen en plannetjes maken. Ik hou er zo van.
En dat is precies wat ik dit jaar een aantal keer ga doen. Op stap met een kaart, mijn eigen trail maken. Met de geur van een kaart in mijn neus en de vinger langs die rode lijntjes  begint het avontuur thuis aan de eettafel.
imageIn plaats van iets wat vast staat en je alleen de bordjes hoeft te volgen, mijn  eigen route maken en mijn uitgepijlde lijntjes op de kaart volgen.

Met een stift de kaart van jouw maken, lijntjes tekenen die alleen jij begrijpt. image
Des te langer in het gebied des te meer kleurtjes stiften. Iedere route heeft een eigen kleur.

Nu is oriënteren niet mijn sterkste kant maar ook daar ligt een uitdaging. Als je het niet oefent leer je het nooit. Verleden jaar heb ik drie weken met de kaart rond gezworven in het gebied van Massif Du Chablais. En dat is toch wat ik het liefst doe.
Lopen, zwerven en zomaar ergens op een topje gaan zitten met je boterham. Daar word ik gelukkig van. En dat geluk begint aan de eettafel thuis.
Door simpelweg die kaart uit te vouwen, je vinger langs het lijntje te laten gaan en plannetjes te maken.
Het eerste kaart project(je) begint volgend weekend. Met drie kaarten van de Vogezen is het tijd om dat gebied eens te gaan verkennen!

Bodypump voor traillopers

imageAangezien ik een luie maand heb maar toch wel wat wil bewegen had ik het idee om eens mee te doen aan een les Bodypump in de sportschool. Weet ik veel wat bodypump is, wat heen en weer huppelen en meer van dat.
Toen ik het lokaal in liep was iedereen druk in de weer met gewichten aan het verzamelen. Er werd een stang, gewichten, dumbels, een step en een matje gepakt. Hm, toch maar even aan de juf vragen wat de bedoeling is. Inderdaad, die dingen verzamelen en een plek zoeken. Hoeveel kg gewichten moet ik hebben dan voor de eerste keer vroeg ik nog snel aan de juf. Nou je ziet er atletisch uit dus je kunt wel wat hebben. Daar ging het mis.
Hup, 20 kg aan de stang voor de benen en 10 kilo voor de armen.
Ik was er klaar voor. Geconcentreerd volgde ik de juf en deed ik precies wat zij deed. Alleen mijn stang was een stukje zwaarder.
De warming up met 10 kilo was al pittig voor de armen (bleek later). Maar toen begon het echte programma. Alle spiergroepen werden onder handen genomen. De benen ging best aardig met 20 kilo behalve die lunges daar heb ik een week pijn in mijn heupen van gehad. Oh ja, en ook die bewegingen waar je je voeten naar buiten zet en je dus dijen dingen doet die ze niet gewend zijn. Ook heel pijnlijk geweest een klein weekje.
Toen de armen. 10 kilo, dat ging best goed het eerste deel. Maar erna kreeg ik het amper nog omhoog. Maar aangezien ik geen sissie ben en te koppig om er dan even snel gewicht af te halen pompte ik die stang omhoog op alle manieren. Na de les kreeg ik mijn armen haast niet meer omhoog. De rug en buik overleefde ik. Na 60 minuten max inspanning kwam ik erachter dat het niet even een beetje hupsen was. Ik heb een kleine week pijn in mijn lijf gehad. image
Een serieuze workout die eigenlijk ideaal is voor de trailloper. Je traint al je spiergroepen en je kunt zelf spelen met de gewichten. Dus wat meer op de benen en uitbouwen naarmate je sterker wordt.
Ondertussen ben ik 4 keer naar de les geweest en heb ik geleerd de warming up met minder gewicht te doen. De armen wat minder gewicht. De lunges wat minder intens te doen omdat mijn knieen dat ook nooit zo leuk vinden. Maar vooral is het een leuke les met goede muziek, een goede instructrice die let op je houding. En zeer effectief voor trailers omdat je alles sterk maakt en dat het de training is die er nog wel eens bij inschiet. Ik doe zelf nog wel eens wat met gewichtjes in de sportschool maar dat vind ik erg saai. Door deze les wordt het ineens leuk en het vliegt voorbij.
De lessen zijn drie maanden ongeveer hetzelfde en worden dan verniewd. Dus als je ongeveer weet wat je moet doen is er een nieuwe les om te leren.
Bovendien ideaal voor de wintermaanden! Ik ga in ieder geval 1 keer in de week en als het lukt twee keer. Morgen ben ik er weer van!

Een les is opgebouwd met een warming-up (om het lichaam in beweging te krijgen, wordt er gestart met lichte gewichten)
training (elke spiergroep komt aan bod, waaronder been -, borst-, rug-, schouder- en buikspieren)
cooling-down (rekken en strekken van de spieren om het risico op spierpijn te verkleinen)

Trailen in het Massif de Chablais

Afgelopen zomer was ik aan het werk in het Trail hotel van Frankrijk, Hotel Espirit Montagne.
Ik heb er heel veel km’s gelopen en uiteraard wat foto’s gemaakt. Het was er nog niet van gekomen om ze in een filmpje te zetten. Bij deze dus wel.
In Oktober ben ik weer een weekje om oa met Nico samen wat routes te verkennen voor de wandeltocht volgend jaar.
Mocht je nu een weekje willen trailen in Oktober onder de bezielende leiding van Marjolein Bil dan moet je even hier kijken. Er zijn nog een aantal plaatsen beschikbaar!

Trailen in nationaal park Meinweg

imageOp mijn vrije dag had mijn vriendin cursus in Roermond. Een plan was er snel gemaakt. Ik ga mee en ga daar ergens rennen. Na wat surfen op internet vond ik het nationaal park Meinweg, nog nooit van gehoord. image
De Meinweg is met zijn 1.800 hectare één van de kleinste nationale parken. Toch zijn er maar imageliefst bijna 6.000 plant- en diersoorten waargenomen en is het daarmee het meest soortenrijke gebied van Nederland. Dit enorme aantal wordt veroorzaak door de grote afwisseling aan landschappen binnen het park. Loof- en naaldbossen worden afgewisseld met droge en natte heide, vennen en beken. Ieder met hun eigen unieke plant- en diersoorten. Het is van oudsher het leefgebied van de wilde zwijn. Er zijn reeën en zelfs de adder leeft er.
imageEn dat is samengevat ongeveer wat ik tegenkwam in de Meinweg.image
Een heel varierend gebied van bos en heide. Het weer was niet heel aangenaam, regen en wind. Ik kwam geen mens tegen, wel 2 reeën.
Ik had bij de VVV in herkenbosh een wandelkaart gekocht en daar stonden allemaal wandelroutes op. Als je ze aan elkaar schakelt heb je een hele mooie ronde.
imageDe wandelroutes zijn erg goed uitgezet, overal zie je kleine paaltjes met Het nummer en de kleur van de route. Zo vind je feilloos je weg. Als ik vantevoren alle nummers had opgeschreven had ik geen kaart nodig gehad. Heel goed uitgezet!
Ik begon met 2 lusjes in het bos en daarna kwam ik in het heide gebied. Echt een prachtig gebied, vennetjes en steeds wisselende ondergrond.
Hier en daar ben ik nog wat single tracks ingerend. De meeste wandelpaden zijn wat bredere paden. Uiteindelijk kwam ik zeiknat geregend maar gelukkig terug bij de auto na 25 km en 540 hoogtemeters.
Een mooi gebied, aanrader voor als je eens in de buurt bent. Nationaal park de Meinweg, een verstopt pareltje in Limburg.