Nooit trailen zonder ducttape!

imageDucttape (Engels duct tape, letterlijk ‘buizenplakband’, of ook wel duck tape), is een zelfklevend en waterdicht soort plakband op textielbasis. Het is olie- en waterbestendig en hierdoor geschikt voor noodreparaties. 

Dit weekend was het de tweede keer dat ik tijdens een trail ducttape nodig had en het niet bij mij had. Niet gek natuurlijk, want je gaat niet op pad met een rol tape in je rugzak.
Al vroeg in de wedstrijd brak mijn stok, bijna onmogelijk om Helinox stokken te breken, maar het is mij gelukt. Mijn stok zakte tussen rotsen, ik struikel en de stok wordt zo gebogen dat het aluminum breekt. Ik kon nog wel een soort noodstok creeren door de maat groter af te stellen maar dat werkte niet afdoende. De UTMR lopen zonder stokken is niet gewenst. Bij de volgende post, uren later, was er een geweldige vrijwilliger die met mijn stok het dorp in is gegaan en met een getapde stok terug kwam, de held. ( zie rode tape op foto bij mijn stok)
Terwijl ik stond te wachten sprak ik een andere vrijwilliger die vertelde dat er Britten langs moesten komen. Iedere Brit heeft ducttape bij zich. terwijl hij dat zei, kwam er een Brit aanlopen, zonder ducttape. image
Maar die vrijwilliger gaf mij wel een goede tip. Want iedere Britse trailrunner ( bijna iedere brit dan) rolt een aantal lagen ducttape om zijn bidon. Zo heeft hij dat altijd bij zich.
Nu wordt dat wat lastiger met al die softflasks. Maar je kunt het natuurlijk ook om je stok rollen. Zo heb je het altijd bij je in nood. Ik vond het een heel slim idee!
Verleden jaar tijdens de Echappee Belle hing mijn zool los. Ook daar had ik geen tape. Mijn geluk was dat jeanet op de post was en ik uiteindelijk op haar schoenen verder ben gegaan, ondanks een maat te groot.
Ik loop voortaan met een laag tape rond mijn stok, just in case!

Getest – De Ultra 10 rugzak van Inov-8

imageDe afgelopen maanden heb ik alles gelopen met de rugzak van Inov8 – de Ultra 10. Een rugzak die als een vest om je heen zit. Het vest is in verschillende maten verkrijgbaar, bij mij zit de S/M perfect. Deze weegt 260 gram. Andere optie is de M/L
De zakken
De zakken zijn simpel en overzichtelijk. Het hoofdcompartiment heeft twee zakken. De ene om gewoon je spullen in te doen en in de andere kun je een waterzak plaatsen. Race-Ultra-Pack
Aan de zijkant zitten twee zakken met een rits, deze zijn bedoeld voor je waterflessen. Daarnaast zitten twee grote zakken die open zijn en is van rekbaar mesh en dus makkelijk bereikbaar. Hier kun je onderweg wat dingen inproppen of uitvissen. Ik heb ondertussen deze twee zakken verwisseld. De open zakken gebruik ik voor de flessen en de ritszakken voor oa mijn telefoon. image
Aan de voorkant zitten zakjes onder de schouderbanden, dus op je borst zeg maar. Aan iedere kant twee, een wat groter en een minizakje.  Deze zijn redelijk klein, je kunt er  wat gelletjes, repen ed in doen die je tijdens het rennen wilt pakken. Voor een telefoon of camera is het echter te krap, jammer.
Geen van deze zakjes heeft een ritsje, dat zou ik graag zien om bv wat geld en mijn autosleutel veilig in op te bergen. |
Aan de achterkant zit een elastiek die je aan kunt trekken zodat je de zak mooi klein kunt maken als je er niet veel in hebt.
De inhoud van de rugzak is 10 liter.
Drinksysteem
image
De rugzak wordt geleverd met twee x een softflask. beide met een inhoud van 500 cc inclusief een lange tube van 30 cm zodat je ze in de zijzakken kunt stoppen en je toegang tot je flessen hebt zonder ze uit de zakken te halen.
Dat is een raar iets met deze rugzak. Er zijn twee zakken met rits gemaakt om die flessen in te doen. Dus uiteraard heb ik ze daar ingestopt maar dat was nog lastig. Een hoop geprop en gewoon niet handig. Ernaast zitten twee open zijvakken waar je los bv je jack in kunt stoppen. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat het beter werkt om de flessen daar in te stoppen. Je kunt ze er makkelijker in en uit halen.
Na wat zoeken op het www blijken dus meerdere gebruikers van deze rugzak hetzelfde te doen als ik doe.
Overigens kun je de fles los draaien en de tube aan je rugzak laten hangen met bijvullen. Dat gaat vrij makkelijk. Wel moet je opletten dat je de schroefdop er goed op zet anders heb je snel lekkage. image
Er is ruimte voor een waterzak maar deze moet je er wel apart bij kopen. Je kunt de waterzak via de grote zak erin stoppen, of via de achterkant middels een rits. Dat is een handige optie want dan hoef je niet heel je rugzak overhoop te halen.

Draagcomfort
Het draagcomfort is erg prettig. Je moet wel even wennen. De rugzak zit vrij hoog. En het lijkt net of je die waterflessen gaat voelen aan de zijkant. Maar niets is minder waar. Hij sluit perfect aan op je lichaam en schudt niet.
Je kunt de voorkant stellen maar je kunt de riempjes niet naar boven of beneden doen zoals bij sommige rugzakken. De rugzak zelf is zo licht dat je het amper voelt. De achterkant is mesh en ademt goed.
Het is een unisex rugzak. Maar ik kan mij voorstellen als je grote borsten hebt dat het misschien niet helemaal fijn zit. Dan zou je de riempjes wat naar boven en beneden moeten kunnen schuiven.
sportograf-79395865Extra
Zoals de meeste rugzakken heeft ook dit vest een fluitje wat standaard op de rugzak zit, prettig! image
Onderaan de rugzak zitten twee elastieken waar je je startnummer aan kunt hangen. Boven op de rugzak zitten ook elastieken voor je stokken te bevestigen.
Er staat met grote letters Inov op de rugzak, dit zijn gelijk je reflectiepunten. Als je er licht op schijnt ben je goed zichtbaar.
Conclusie
Het Inov-8 Race Ultra 10 vest is een hele fijne rugzak. Je kunt er alles in kwijt voor een lange ultra. Als het niet in het grote vak past kun je altijd nog wat wegstoppen in de grote open zijvakken.Ook als je daar je waterflessen in hebt past er nog wel wat bij.
Het drinksysteem werkt prettig, alhoewel ik een andere versie heb gekozen. Zoals het ontworpen is vind ik te veel gedoe. Het gaat gewoonweg niet soepel in dat vak.
dat is zeker een aandachtspunt voor het volgende ontwerp.
Bovendien heb je geen zak met een rits als je deze zakken gebruikt voor de flessen en dus moet bv je telefoon los in je grote zak of in de open zakken waar hij dan weer uit kan vallen. Ik zou graag aan de voorkant een grotere zak zien waar je telefoon inpast.
Genoeg zakken alleen mis ik een klein ritszakje, Dat hoort gewoon in iedere rugzak zodat je geld en autosleutel veilig kunt opbergen.
De rugzak zit comfortabel en schudt niet, maar lekker strak tegen je lijf, heel prettig.
Als je eens een andere rugzak wilt proberen is Inov-8 zeker een aanrader. Ik loop er niet voor niets al heel het seizoen mee.
Adviesprijs – 150 euro. Hier 135 euro.
hieronder nog kort een filmpje zodat je de rugzak goed in beeld ziet. Oh ja, de rugzak heeft de Ispo prijs 2015/16 gewonnen, dat is ook niet voor niets.

|

Continue reading “Getest – De Ultra 10 rugzak van Inov-8” »

De EMI 2016 – Alkepaadjes – mooier wordt het trailen niet

imageAlkepad (het; o; meervoud: Alkepaden; verkleinwoord: Alkepaadje)
smalle weg die een bepaald persoon op de kaart ziet of niet. In praktijk is er geen pad of er is ooit iets geweest dat op een pad leek.  2 Bij voorkeur steile stukken, toppen en graten.

De EMI bestaat uit nogal wat van die Alkepaadjes. Race-director Alke Staal had een idee… Als je nu al die paadjes intekent op een kaart, ieder topje mee neemt, 19 zijn het er totaal, en aan elkaar verbindt, dan heb je toch wel een hele mooie ultra. Startpunt – zijn hotel – Esprit Montagne.

imageJe nodigt wat goede lopers uit en loopt zelf heel de dag met een smile rond als je al die blijde en vermoeide gezichten ziet tijdens de race. imageEn zo is EMI geboren – Esprit Montagne Invitational. Verleden jaar de eerste editie, dit jaar dus de tweede. Meedoen is op uitnodiging.

En zo kon het zijn dat er op 7 juli om 24.00u een groep van 24 ultralopers aan de start stond met een kaart in de handen.  Met de hand ingetekend door Alke zelf. 87 km en 9000 hm over zeer technisch terrein. Gedurende de week zijn er wat verkenningen geweest en briefings. Essentiele onderdelen, want die Alkepaadjes vind je niet zo makkelijk. image
imageIedereen was gespannen, de lopers die verleden jaar meededen kende het parcours uit hun hoofd. Men had gedurende het jaar verkenningen gedaan. Die stonden al voor met 2-0.
Mirjam en ik waren redelijk ontspannen. Wij zouden samen gaan lopen aangezien wij beide niet de beste orienteerders zijn. Samen sta je sterker. Om 24.00 was de start en kon onze reis van 87 km en 9000 hm met een kaart beginnen.
Het eerste deel hadden we verkend. Maar dan nog, ik herkende ineens niets meer zo in het donker. Hadden we hier twee dagen geleden echt gelopen? image
Er moest een bord komen en daar moesten we volgens de aanwijzingen links naar boven. Op het moment dat we dachten fout te zitten was het bord daar.
Bij de hut van Mouet konden we het padje niet vinden en liepen te ver door. We vonden het pad en liepen de graat op. Onderweg moesten we nog een topje meenemen en dus klommen we recht omhoog omdat we een afslag gemist hadden. Waarschijnlijk was er geen afslag maar goed, top meegepakt.
imageAan het einde van de graat volgde een steile afdaling en komen we bij een skilift uit. Daar staat Alke met wat eten en drinken. Vol goede moed gaan we verder.
Alhoewel, Mirjam heeft vanaf het begin slechte benen, is misselijk en moet hard werken. We hopen dat het beter gaat als de tijd verstrijkt of als het lichter gaat worden.
We moeten weer  een top meenemen en klimmen naar dat punt. Ik krijg bijna een hartverzakking als er een steenbok een halve meter voor mij voorbij rent. We nemen het pad terug en dan komen de echte Alkepaadjes. imageWe lopen Zwitserland in. We lopen op een pad en dan weer niet. We moeten langs een omheining en daar moet een soort hekje zijn waar wij door moeten, vol concentratie zoeken we en vinden het beruchte hekje. Dan klimmen we langs een rots en ergens komen we in een open vlakte uit. Nergens dat pad meer. We dwalen wat rond, steken maar gewoon over en vinden weer ergens iets van een pad. Maar even zo snel verdwijnt het weer. Volgens de kaart moeten we naar boven en zien dat kommetje. Dus dan maar gewoon omhoog. We hebben achteraf te veel rechts aangehouden want er zou toch iets van een padje links gezeten hebben. Het resulteerde in een hachelijke klim. Al vloekend zoeken we onze weg. Hangend aan stenen en vasthoudend aan sterke graspollen. Het is meer bergbeklimmen dan trailen.
Als we omkijken zien we de zon opkomen en moeten er dan toch ook weer hard om lachen.  image
We komen boven en moeten weer een topje op, daar zitten we even en genieten van het spectaculaire uitzicht met de opkomende zon die de bergen prachtige kleuren geeft. Onbetaalbaar.
We lopen door en vinden onze weg, een best goed pad, wow. Mirjam is leeg en op. Afdalen lukt niet meer dus we wandelen. Het is genoeg geweest voor haar, Schotland was heftig en dat is niet zomaar uit je systeem. En een race als dit kun je alleen doen als je super fit bent. Als we na een lange afdaling bij Alke komen nemen we afscheid en ga ik alleen verder na 22 km.

Best een ding zo met die kaart en alkepaadjes. Maar ik ga ervoor en voel mij goed. image
Ik begin aan de klim naar de Cornette de Bise. Dat is de route van de Vertikal km. De rest van de lopers is via deze weg terug gekomen omdat de sneeuwvelden nog erg ijzig waren. Alke zegt ‘ misschien lukt het nu wel met de zon er al een tijdje op’ . Ik besluit ter plekke om het te proberen. Ik klim omhoog en verdwijn in een veld naar boven maar blijk te vroeg omhoog gegaan te zijn. Met de vertikal km had alke zijn stokken daar gezet. Nu moet ik gokken.
Mis gegokt, ik kom in de rotsen en struiken terecht en klauter en doe, waar is dat Klotepad?? Ik traverseer naar links zodat het wat beter begaanbaar wordt en dan kom ik op een padje. Gek er hangen allemaal kabels. Dat was niet van de week. En het is wel een heel klauter gebeuren. Ik klauter nog wat door en denk het klopt niet, ik zit op een imageklettersteig. Ik ga terug en klauter nog maar wat verder naar boven want plots zie ik mensen in de verte lopen. Eindelijk kom ik op dat pad en bereik ik de top van de Cornette de Bise op 2432. Daar zit Kim bij te komen en we drinken en kletsen wat en ik ga verder.
Op naar de sneeuwvelden. Ik daal af en inderdaad, als ik op de sneeuwvelden kom is het aardig zacht. Voorzichtig loop ik eroverheen en voel mij intens gelukkig als ik daar sta en de steenbokken boven mij lopen en het uitzicht zo prachtig mooi is. Zo een puur  gevoel van gewoon te ‘zijn’.
Het rondje wat ik door Zwitserpand loop is prachtig. Overal sneeuw en ergens glij ik nog een meter of 20 naar beneden. Maar gelukkig kon het daar.
Col de Bise komt in zicht. Ik moet even om een rots heen en loop tegen een groep steenbokken aan. Ik ren over de graat, ik ben verliefd op dit deel van dit gebied. Ik ben er al een paar keer geweest en ik vind het zo mooi. Altijd steenbokken en prachtige vergezichten.
Dan zie ik de jongens staan, de Belgen met cola en water, god wat is dat lekker en wat ben ik blij dat ze daar staan! image
Ik ga verder over de rotsen en moet de top van col de Saux nog aantikken. Ik hoor in mijn hoofd Alke nog zeggen dat je die van de linkerkant moet benaderen. Dat doe ik maar wederom ben ik aan het bergbeklimmen. Als ik uiteindelijk met een gat in mijn hoofd boven ben, zie ik een stuk verder naar links dat klotepaadje liggen.
imageIk daal weer af naar het meer. Daar ga ik via een pad en dan tussen de rotsen door. Er moet weer  een topje meegenomen worden. Eerst maar eens heerlijke pannekoek eten die Raf gemaakt heeft. Het is warm, en ik eet liggend mijn pannekoek op. App nog wel Alke even dat ik hem haat met zijn klote heen en weertjes.
Ik doe het heen en weertje en ga richting Dente de Oche. Het kaartlezen gaat best goed. Ik moet steeds wel tijd nemen om goed te kijken en de paadjes te plaatsen op de kaart. Als ik ernstig twijfel zet ik even de gps aan. Maar daar ben ik zuinig in want anders is de accu zo leeg. Dan volgt er een lange klim, en die wordt vervolgens door de rotsen geleid. Ik hang aan de kabels en daal af via de andere kant via kabels en grote rotsblokken. Het duurt eeuwig. Ik zie er veel van die kleine berggeiten. Die dalen af en kijken mij aan met een blik van ‘ wat ben jij aan het tobben, zo doe je dat’ en ze verdwijnen bokkend uit mijn beeld.
Uiteindelijk kom ik bij een hut en bestel een cola en koffie. Even bijtrekken. Ik drink het op, herpak mijzelf en daal af. Op 40 km kom ik bij een parkeerplaats waar Mirjam, Marion en Daan zijn met lekkers en andere schoenen. Ze verwennen mij en ik ga weer fris en fruitig op pad. image
Het is het begin van de avond, ik ben al lang op pad maar nog geen slaap eigenlijk.
Ik ga weer klimmen en kom in een gedeelte met skiliften terecht. Ik moet even zoeken met de kaart in mijn hand maar vind mijn weg. Dan kom ik op paadjes terecht waar lang geen mensen zijn geweest behalve de trailers voor mij. Ik loop ergens waar een pad moet zijn en alleen mijn hoofd komt boven de bloemen uit.
Ik loop door brandnetels, raak steeds even het pad kwijt maar vind het weer. Wel weer over prachtige graat! Veel paden zijn  overgroeit , aan de andere kant zie je mooi het gebied liggen waar ik al gelopen heb. Dente De Oche en Cornette de Bise.
Ik zet af en toe de gps aan want ik ben helemaal niet zeker van mijn zaak. Later hoor ik dat een vd trailers hier 3 km van de kaart is gelopen.

Uiteindelijk heb ik daar al de beslissing genomen, ik ga de nacht niet in in mijn uppie. Mijn navigatie skills zijn daar simpelweg niet goed genoeg voor. Ik zie mijzelf al ergens dwalen in het donker, geen idee waar ik ben. Dat is voor nu een brug te ver. image
Bij 52 km staat Mirjam met een bord pasta van Raf. Wat een schatten!
Ik vertel mijn plan om hier te stoppen. Mirjam begrijpt wat ik zeg en we zitten daar nog wat, eten wat en ik weet dat het goed is. Ik voel mij fysiek nog erg goed, daar ligt het niet aan. Ik heb ongeveer 21 uur gelopen en mijn grenzen verlegd door met die kaart mijn weg te vinden. Heb er ontzettend van genoten en stukken afgezien. Wat overblijft is een naam op mijn bucketlist – EMI finishen. image
Dit is zo mooi en uniek, zo zwaar en geweldig, zo belachelijk en zo puur en eenvoudig, zo alles waar ik van hou.
Volgend jaar is er een nieuwe route, met waarschijnlijk nog meer Alkepaadjes. Dan krijgt iedereen de route de week ervoor en dus is er geen voorkennis. Dat maakt het nog mooier!
De vraag is, wie staan er op het geheime lijstje van de race director. De tijd zal het leren….
Uiteindelijk halen 8 lopers de finish en worden Thomas en Suzanne de winnaars van deze extreme race, helden!

Nb – de term Alkepaadjes vind zijn oorsprong in 2015. Toen ik in hotel Espirit Montagne werkte ging ik regelmatig trainen met de kaart op zak. Alke gaf tips, hij zei dan, hier moet je even goed kijken maar daar loopt een paadje…blabla…
Als ik daar dan was, was er nergens een paadje te vinden. Of vond ik het na lang zoeken. 
Terug in het hotel vertelde ik dan over de route en over zijn paadjes, dat ik die niet of moeilijk kon vinden. Die paadjes zijn er gewoon hoor zei Alke dan. Ja, die zijn er, als je ze weet en zo ben ik ze de Alkepaadjes gaan noemen. 

De Mullerthal trail – Über-geil

Het stond al een tijdje op mijn lijstje om eens te lopen, de Mullerthal trail in Luxemburg.
Tourist_Karte_2013_ZWDe Mullerthal Trail leidt over een lengte van 112 km door alle landschappelijke bijzonderheden van de Regio Mullerthal – Luxemburgs Klein Zwitserland. Begin 2014 werd de Mullerthal Trail gecertificeerd met het label “Leading Quality Trails – Best of Europe”. IMG_7964
Afgelopen weekend kwam het er eindelijk eens van.
De website van de Mullerthal trail geeft je alle informatie die je nodig hebt. De route is in drie lussen opgedeeld die je apart of in segmenten kunt lopen, of natuurlijk in 1 keer.
Aangezien ik net weer een beetje aan het trainen ben was het doel om op zaterdag 32 km te lopen en dan zondag kijken hoe het gaat.
Zaterdag wilde ik route 2 lopen en zondag een deel van route 3. Ik had gelezen dat vooral route 1 aardig wat asfalt heeft en dus zou ik die logischerwijs overslaan.
Het geluk was met mij want het was zaterdag een prachtige winterdag, strak blauwe lucht en ideaal loopweer. Rugzak op en vanaf Berdorf waar we een overnachting hadden liep ik zo het bos in. Jeanet reed een beetje de regio rond en zou mij steeds weer ergens vinden met koek en zopie.
Vanaf de eerste meters was het genieten. Route twee heeft bizarre rotsformaties met prachtige namen zoals ; Eilebuerg, Goldfralay of Goldkaul. Smalle kloven en leuke single tracks. De route is enorm goed aangegeven, als je het info boekje hebt kun je de route met gemak lopen. Dat info boekje ligt overal gratis.
Je klimt en daalt door het bos en steeds weer kom je langs en door enorme rotsformaties.
Asfalt is minimaal. Een hele mooie route, niet perse technisch maar toch maak je aardig wat hoogtemeters.
Uiteindelijk liep ik 34 km met 1040 hoogtemeters. Route 2 , super! IMG_7926
Zondag was ik uiteraard wat stijf en was het doel proberen rond de 20 km te lopen. Lang geleden dat ik twee langere afstanden achter elkaar gelopen had.
Vanaf de waterval ‘sheissendempel’  bij het Mullerthal ging ik op pad voor route 3.
Een aanzienlijk stuk kouder zeg, een gure wind. Maar gelukkig schoot ik gelijk het bos in en was de wind wat minder.
IMG_8045Hier loop je steeds in de buurt van het riviertje de Zwarte Ernz, via lange vlonders ga je dieper het bos in en na een langere klim kom je in een prachtig deel. Een soort mosbos, ofwel een sprookjesbos, je vind er op een top een zonnewijzer. De Zwarte Ernz gaat over in de Witte Ernz.
Uiteindelijk kom je uit in LaRochette waar een oud kasteel staat. Via de flanken boven dit dorp loop je naar het andere kasteel in Beuafort. Maar voor je daar bent ga je door open velden waar het nu echt koud was. En een deel bos met brede paden.
IMG_8004Dit deel heeft een paar stroken asfalt, maar ook nu niet heel veel bij elkaar opgeteld.
Ondertussen had ik de 20 km al lang overschreden en had ik afgesproken in Beaufort.
De km teller stopte op 27 km en 650 hoogtemeters.
Wat een ontzettend toffe trail!
Wil je een weekendje trai(l)nen zonder veel gedoe met kaarten , de Mullerthal trail is daar ideaal voor. Alles staat heel goed aangegeven en mis lopen is een kunst. In deze periode is het erg rustig, ik heb een handjevol wandelaars gezien in twee dagen.
Mooie afwisselende trails, verrassend ook!
In de regio zijn genoeg slaapplekken en alle info is terug te vinden op de mooie website van de Mullerthal Trail.
H
ieronder een impressie van het gebied.

Trail des Z’Amoureux – blubberliefde

imageAls je op Valentijnsdag een trail organiseert, dan moet het natuurlijk trail des Z’Amoureux heten!
Een beetje een vage site met weinig info en maar 12 euro inschrijfgeld is meestal het recept voor de beste trails. En dat klopte.
Om 7 uur in de auto was niet echt mijn ding maar samen met Wing en koffie ging dat best goed. In een tent bij een winkelcentrum in downtown Ahin haalden we onze startnummers. image
Een stukje lager lag een soort startlijn. Aangezien lopers zich daarheen verplaatsten deden wij dat ook maar. Met zelfs nog een paar bekenden uit NL aan de startlijn. Ondertussen wel afgestorven van de kou. Daarna riep iemand nog wat, in het Frans uiteraard en de groep ging lopen. Dus ik ook.
Op weg voor 28 km en 1100 meter, dat was het enige wat ik wist. Posten? Geen idee. Ik had drinken en repen in mijn rugzak dus dat kwam wel goed.
Het begon met voorzichtig klimmen en al snel stond ik tot over mijn enkels in de blubber. Dat zou een groot deel van de trail zo zijn. Ik had mijn schoenen extra strak gezet anders bleven ze op sommige imageplekken in de blubber staan. Je werd op sommige plekken volledig in de blubber gezogen.
Een geweldige route met fikse klimmetjes en heerlijke afdalingen. Veraderlijk waren de afdalingen wel. Want vol gas naar beneden in de blubber is heerlijk maar er lagen ook her en der wat stenen. Dus volledige concentratie om je enkels niet af te breken. image
Het weer was ok, voor een trail dan. Miezer en wat wind. Fris was het zeker maar met al dat geklim was ik toch rap warm.
Het was bijzonder hoe ze het voor elkaar hadden gekregen om echt 99 procent trail parcours te maken. Heel af en toe een weg oversteken om het bos weer in te schieten, dat was het asfalt.
En zowaar was er ineens een post op 13 km, met cola! Het was wel een raar stukje. Want je moest daar weer naar boven en via een lusje kwam je weer bij die post. Maar dat begreep niet iedereen. imageHet meisje bij de post was druk met cola schenken ipv mensen vertellen dat je eerst naar boven moest en zo zag ik de vrouw vlak voor mij daar naar beneden schieten zonder lusje. Daarna volgde er een hachelijke paar km. Spek en spekgladde afdalingen. Ze hadden wat touwen opgehangen maar ik had geen handschoenen aan en die touwen zaten ook onder de blubber dus ook glad. Glijdend naar beneden en op handen en voeten naar boven.
Sommige lopers scheldend, ik in mijn element en Geconcentreerd.
Na 15 km was de afslag voor de langere en korte versie. Daarna heb ik bijna niemand meer gezien. Ik liep in de buurt van een man en samen hebben we de laatste 12 km gelopen. Hij rapper met klimmen en ik hem weer inhalend met dalen.
Op een moment was ik zo in de focus aan het afdalen dat ik regelrecht helemaal naar beneden rende. De afslag naar rechts had ik niet gezien. Hij riep mij terug. Een paar km door weilanden volgde. imageDaarna verdwenen we weer het bos in. En zo doorkruisde we het hele gebied rond Ahin. Ik kende het niet maar het is echt de moeite waard.
Het parcours was erg goed uitgezet. Steeds als je dacht ik heb geen teken meer gezien was er weer een pijl op de grond. Duidelijk uitgezet door trailers.
imageUiteindelijk kwamen we weer terug bij het kasteeltje waar we vlakbij waren gestart. Alleen nu met blubber tot achter mijn oren.
27,6 km met 1056 hoogtemeters in 3.42 uur.
Een zware trail door de blubber maar erg tof!
Erna was er Chouffe en pasta – do i need to say more? Oh ja, en een roos voor alle vrouwen.
Die twee uurtjes rijden in de vroege morgen was het meer dan waard!
Trail Des Z’Amoureux – een mooie valentijsbesteding.

Getest – Yaktrax Run / sneeuwkettingen voor hardlopers

imageIk heb ze al een seizoen in mijn bezit maar het zijn nu eenmaal geen dingen die je vaak gebruikt.
De Yaktrax Run – een soort ijzertjes voor sneeuw en ijs die je onder je schoen doet en je grip geeft. Een soort sneeuwkettingen eigenlijk. Deze zijn speciaal gemaakt voor de hardloper.
Een simpel concept. Rubbers met aan de voorkant 6 spikes en aan de achterkant gevlochten ijzer. Het zit met een klittenband om je schoen.
Om je schoen doen is erg simpel en in een minuut gebeurt.
Het is erg licht en makkelijk op te vouwen en daarom simpel weg te stoppen in je rugzak.
Ik heb er nu twee keer mee gelopen waarmee ik er serieus mee gerend heb tijdens de icetrail. Daar was het overigens verplicht materiaal.
Met omhoog gaan heb je echt meer grip en kun je toch stevig doorstappen met de Yaktrax. image
Naar beneden heb ik vol gas gegeven met die dingen onder mijn schoenen. Het gaf mij vertrouwen en ik had goede grip. Toch ging ik ergens glijden en het gevolg was dat ik een lange schuiver maakte met hoge snelheid. Dat was dan wel gelijk een goede test want ondanks dat en imageproberen te stoppen met mijn schoenen en Yaktrax, zaten ze er nog steeds onder toen ik uiteindelijk beneden was.
Ze zitten dus echt stevig om je schoenen.
Groot voordeel van het lichte en opvouwbare materiaal is dat je het heel makkelijk in je rugzak steekt. Dus als je op pad gaat en er is sneeuw of er wordt sneeuw verwacht is het erg handig om Yaktrax bij je te hebben. Waarschijnlijk zal in de toekomst ook steeds meer wedstrijden het als verplicht materiaal opgeven.
Bij de Icetrail was het verplicht maar ook de ToR de geants heeft het nu in de lijst staan.
Ik heb ondertussen de Yaktrax al regelmatig bij me gehad maar niet gebruikt.  image
De keren dat ik ze gebruikt heb was ik er meer dan tevreden over. Het geeft je grip en zekerheid en het voelt niet alsof je logge ijzers aan je voeten hebt.
Overigens heb ik er ook mee gerend op een stuk waar geen sneeuw lag en daar kon ik gewoon mee rennen. Je imagemoet wel wat voorzichtiger zijn uiteraard.
Verder zijn ze ook ideaal voor wandelingen want je loopt er gewoon makkelijk mee.
Dus ook mee op wintersport !
Een paar Yaktrax kost 49,95 euro en zijn hier te koop.

De Larapinta trail en een nederig lesje lopen in de hitte

Ik wilde als we toch in Australië waren, graag een sectie van de larapinta trail rennen. Eigenlijk was het eerste plan om sectie 9 te lopen, 28 km. Maar gelukkig vond ik dat bij nader inzien niet zo goed plan. Te lang en vooral te heet. Dus werd het sectie 8, nog steeds heet maar minder lang. 13.5 km, dat moest te doen zijn. image En dus ging ik op pad. Jeanet achter latend die er niet heel gerust op was maar wist dat ze mij wel weer zou zien aan het eind van sectie 8. Zij ging met de camper naar dat punt. Gewapend met stokken, zonnebrand op, 1500 cc water, repen en een goed humeur ging ik op pad. Al snel zag ik een bordje met de bekende tekens, blauwe driehoekjes. Over een stenig pad kwam ik uiteindelijk uit bij een kruising van wat bleek sectie 7 naar. 8. Huh? Kaartje erbij en ik moest dus terug. Maar er stond ook nog een bord dat de Serpentine Gorge 500 meter verder was. Toch maar even kijken dan, inderdaad mooi. Toen ik weer bijna bij het begin was had ik al 3 km gelopen. En daar lag op de grond een bord met het blauwe bordje richting sectie 8. Nu dus weer op pad maar op de goede sectie. De trails gaan van stenig naar stoffig naar losse stenen en stiekem omhoog. Tot de echte klim van het Macdonell gebergte volgt, niet perse heel hoog maar wel even klimmen. Af en toe schrik ik me wezenloos als er een grote hagedis weg schiet. Ik ben toch altijd wat spichtig van slangen, voorzichtig zeg maar. imageHet is geen technische trail maar veel stukken zijn lastig omdat er overal losse stenen liggen en hetpad omringd is door verschillende soorten cactusstruiken. Ik ga uiteraard 1 keer op mijn plaat, wat een hand vol stekels oplevert. Eruit trekken en verder. Ondertussen ben ik op de kam van de berg en heb ik mooi uitzicht over de omgeving. Uitgestrekt niemandsland met daarin dit gebergte, geweldig mooi. Het is ondertussen steeds warmer geworden en de wind is een hete fohn. Ik drink genoeg maar toch voel ik na een km of tien vermoeidheid, zware benen. Ondertussen heb ik twee flessen water leeg en realiseer ik mij dat ik ws net op de helft ben. Hm, een ietwat ongerust gevoel maakt van mij meester. Zoveel water heb ik niet meer en vooral, zo soepel gaat het niet. Ik druk het weg en ren verder met regelmatig wandelen omdat ik anders mijn enkels breek op de losse stenen. Het terrein is ruig en verlaten. Ik zie drollen van dieren en denk dat het van een Dingo is. Te groot voor walibis en te klein voor grotere dieren. Uiteraard zie ik geen mens, wie gaat er hier lopen in de hitte? image Dan lijk ik aan de afdaling te beginnen, fijn, dan kan ik een beetje doorrennen. Helaas lukt dat ook niet echt door diezelfde stenen. En ik voel de energie steeds verder uit mijn lijf stromen. image Mijn flessen zijn zo goed als leeg. Ik eet een paar gelsnoepjes en een reep. Die reep is zo droog zonder water dat ik het amper weg krijg. De snoepjes zijn bijna vloeibaar geworden. Ik zie in mijn hoofd alle scenarios voorbij komen van hittestuwing. Niet over nadenken, doorlopen. Mijn gps zegt 15 km en ik moet toch bijna aan het eind zijn, daar moet water zijn, ik moet water hebben. Dan kan ik weer slikken en willen de benen misschien nog. Ip van dat ik naar beneden loop ga ik constant op en neer. En dan zie ik na 17 km een bord en een hok waar misschien water is. Ik ruk dat hok open, een wc. Wel water maar niet drinkbaar. Dan hoor ik mijn naam, jeanet zit daar te wachten op een grote steen. Die was hierheen gewandeld, thank god, een bidon water!! Ik drink het leeg en trek wat bij, totaal gesloopt. We lopen samen terug naar de camper wat nog een dikke drie km is. Ik moet nog veel meer water hebben, en cola. 1 km voor de camper voel ik alles in mij vertragen. Een raar fenomeen, je voelt zelf dat je niet meer vooruit komt. Mijn ogen worden een soort zwaar en ik zou het liefst willen gaan liggen om even te slapen. Jeanet loopt vooruit om drinken te halen, ik blijf lopen want ik weet dat als ik ga zitten het er niet beter van wordt. Ik zie de camper staan en dan staat jeanet weer naast me met water. Ik drink het leeg en trek Wat bij. Bij de camper drink ik als een dolle een fles leeg, imageAls ik mijn schoenen uit trek schiet er toch plotseling een kramp in mijn linker kuit, niet normaal. Ik gil het uit van de pijn, alsof er iets afscheurt. Dit heb ik werkelijk nog nooit gehad. Hoezo vochtprobleem.  Gelukkig trek ik snel bij en loopt het allemaal af met een sisser. Gek, ik heb al zoveel gelopen in extreme hitte en kan er altijd goed tegen. 20 km en 600 hoogtemeters lijkt niet zo veel maar toch genoeg om verrot te gaan. Blijkbaar had ik toch meer water mee moeten nemen. Misschien de combinatie van een jetlag, warmte en inspanning. Hoe dan ook, het is een soort eng om bij jezelf te merken wat er met je gebeurt. Dat je voelt dat je trager wordt in het algemeen en het liefst wil gaan liggen. Met deze temperaturen in een gebied als dit maar niet langer dan een uurtje lopen. Afijn , het was een nederig lesje ‘lopen in de hitte is nooit te onderschatten’ . Maar een sectie van de Tarapinta trail lopen was wel super! ( op de laatste paar km’s na dan)

Meest gedragen trailoutfit in Western State 100 mijler

Een van de mooiste 100 mijlers van Amerika geeft de lopers een lijst met 10 vragen om in te vullen.
Ik hou wel van die lijstjes. Wat is de meest gedragen schoen, sok, rugzak, hoofdlamp en trainen mensen met een trainer? 371 starters waarvan 94% de lijst heeft ingevuld geeft een mooi overzicht.
image
Grappig om te zien dat de grootste groep met Hoka schoenen loopt en als tweede en derde Brooks en Altra volgen. Men maakt nog verschil met twee groepen. De lopers die finishen binnen 24 uur en al de Finishers. De snelle lopers hebben op de tweede plaats Altra als schoen. Salomon wordt niet veel op gelopen. Bij de sokken staat Injinji op de eerste plaats en komt Drymax als tweede. imagePetzl is de meest gedragen hoofdlamp en ultimate direction is de meest gedragen rugzak. De Salomon rugzak volgt wel rap op de tweede plaats bij de snelle lopers. Overall is Nathan de tweede meest gedragen rugzak.
De meeste lopers hebben geen coach. Ook heeft men nog gekeken naar pacers en crew.
Alle cijfers lees je hier.
Ik ben wel beniewd hoe anders dat is in Europa of Nederland. Misschien een idee voor een wedstrijdorganisatie. Voor de merken wel interessant om eens te zien waar hun merk staat in Nederland.