De Escapardenne Lee Trail – 53 km genieten in twee dagen

“Het Escapardenne Lee Trail is een stevige wandelroute van 53 km in het Groot-Hertogdom Luxemburg. De tocht loopt door een prachtig stukje Luxemburgse Ardennen, met diep ingesneden rivier- en beekdalen, heel wat uitzichtpunten en snel op elkaar volgende landschapsveranderingen. Tussenin wandel je vaak over oude uit-stekende rotsformaties van hard gesteente, die prominent de valleien domineren en het geologisch resultaat zijn van miljoenen jaren ongelijke erosie. Een ‘lee’ of ‘ley’ of wordt zo’n rotsformatie hier genoemd, vandaar dus de Lee Trail”.

Dit is wat ik al even geleden ergens had gelezen, de Lee trail werd ergens in mijn achterhoofd opgeslagen om nog eens te lopen.
Pinksteren, prachtig weer en weg met tonkie, waar zullen we heen gaan? En plop, daar was de Leetrail weer.
Aangezien ik nog weinig km’s heb gelopen was dat de ideale manier om weer eens wat km’s en hoogtemeters te maken. Dat samen met een prachtgebied was genoeg om af te reizen naar Luxemburg. 
Er ligt een camping in Bourscheid en dat is precies waar de trail langs loopt. (camping Du Moulin)
Het idee was om zondag en maandag een deel, of het liefst de hele trail te lopen in 2 dagen.
Dus dropte Jeanet mij in Ettelbruck bij het treinstation (11 km verderop) want daar start de route en ging ik op pad.
Je loopt eigenlijk bijna gelijk het bos in en overal zie je de bordjes van de route, ideaal. Je hebt geen kaart nodig of je hoeft in ieder geval niet op de kaart te kijken. Dat scheelt nogal wat tijd.


De eerste 10 km zijn wat bredere paden maar daarna komen er meer single tracks. Enthousiast vloog ik over een afdaling na een km of 11. Maar toen ik bij de weg stond waren er nergens meer bordjes te bekennen. Even in mijn eigen wereld en ik loop gelijk 3 km meer. Terug vond ik de afslag die ik gewoon niet gezien heb maar wel goed aangegeven was. 
Regelmatig heb ik een uitzicht over de groene vallei van de  Sûre. De gele brem staat nog net in de bloei overal.
Het was heerlijk weer maar in de middag trok het dicht. Enorme stortbuien, gelukkig loop je veel in het bos dus liep ik redelijk beschut.
Dan duikt het kasteel van Bourscheid op en ben ik in de buurt van de camping.
En inderdaad, na 21 km was ik weer op de camping waar zoals gezegd de route precies langs loopt. Eigenlijk wilde ik nog een km of 7 verder maar ik was er klaar mee, regen, wind en honger. Tijd voor een biertje na een heerlijke trail gelopen te hebben van 21 km en 800 hoogtemeters.
Maandag wilde ik proberen om de rest van de route te doen maar dat was dan wel ineens 33 km en 1600 hm. Aangezien ik weinig km’s in mijn benen heb een redelijke uitdaging. Maar goed, we zien wel hoe het gaat.
Met Jeanet afgesproken in Hohsheid, 19 km verder. Daar zou ik verder kijken. 
Een prachtige etappe, veel single tracks, zelfs een mooi kammetje als je het zo wilt noemen.
Het laatste stukje tot voor Hohsheid is het mooiste deel denk ik.  Molberlee, het pad gaat over een scherpe bergrug omhoog en uiteindelijk kom ik bij Tonkie, Jeanet en Flynn uit.
Na een eet en drink stop ga ik verder. Ik wil de route aflopen tot in het eindpunt in Kautenbach.
De route is eigenlijk nooit echt technisch, wel mooi.
Met leuke single tracks, open velden, ver gezichten, gewoon genieten. En nog steeds perfect aangegeven! De laatste 6 km moeten uit mijn tenen komen maar pijn is een emotie…..
Ik eindig na 33 km en 1600 hoogtemeters in Kautenbach waar ik mijn voeten in de plaatselijke fontein dompel, wat een genot.
De Lee trail – 53 km en 2400 hoogtemeters.
Een mooie rustige trail die je heel goed kunt volgen middels de bordjes.
Het begin is iets saai maar het wordt steeds beter en mooier. Eigenlijk nooit echt technisch maar wel genoeg hoogtemeters.
Ideaal als (lange) training om dat in 1, 2 of 3 keer te lopen. Als je met meerdere bent en 1 de auto gebruikt om je af te zetten en je je tentje op de camping in Bourscheid zet heb je de perfecte lokatie voor een fijn weekendje trainen.
Ik had verwacht dat het een drukkere wandelroute zou zijn. niets is minder waar.
Ik ben totaal misschien 6 setjes mensen tegen gekomen in 2 dagen, en dat met mooi pinksterweer.

Ik heb ervan genoten en voel dat ik weer eens serieus iets heb gedaan. Ouderwetse spierpijn in mijn bovenbenen.

Het mooie is dat deze route eindigt waar de volgende begint. De Escapardenne Eislek Trail, deze is 104 km en loopt van Kautenbach naar La-Roche-en-Ardenne. Dat is dus samen 157 km.
Maar dat deel is voor een volgende keer.

Ultra Tour Monta Rosa – 4 stage race

ik schreef al eerder dat ik de 100 mijler van de Ultra Tour Monta Rosa omgezet had in een 4 stage race. Simpelweg geen zin in een 100 mijler. Te veel dingen aan mijn hoofd gehad om mij te focussen op een serieus project als een 100 mijler. En als ik 1 ding weet is dat alles in je hoofd goed moet zitten als je aan zoiets begint. Anders heb je bij voorbaat verloren. 

Daarom was het een goede keuze om voor een etappeloop te kiezen dit seizoen.

Eigenlijk hetzelfde parcours alleen dan in 4 etappes ipv non-stop. Het is alweer een tijd geleden dat ik een etappe loop heb gedaan. Andalusia en de TAR zijn al wat jaartjes geleden. Maar die constructie is enorm leuk omdat je met een groep gelijkgestemden 4 dagen aan het rennen bent. Vooral ook leuk omdat het vaak een internationaal gezelschap is.

Deze 4 stages zijn ook behoorlijk pittig met veel hm en gemiddeld een marathon per dag. En dat alles in het prachtige Zwitserland en Italië. Het voordeel van etappes is dat je het hele parcours kunt aanschouwen. Als je een ultra doet ben je ook nachts aan het rennen, wat ook altijd bijzonder is, maar heb je geen idee waar je gelopen hebt.

Kortom, ik heb er enorm veel zin in.

Hoe zien die etappes er nu uit en van waar naar waar  loop je? Hieronder kun je dat mooi zien. Een mooie combi van 2 landen, Zwitserland en Italië. 

In totaal 100 mijl en 11000 hm.

Er volgen nog twee mooie trainingsweken in de bergen voor de UTMR start. Dan hoop ik fit en sterk aan de start te staan. En mocht het allemaal goed gaan dan sluit ik het seizoen misschien nog af met een mooie ultra. Maar first things first.

Oh ja, kunnen we gelijk even over de nieuwe hangbrug lopen, 494 meter lang!

Misschien toch berenspray mee into the wild?

image19-225x300Het is vakantietijd en een beetje trailer neemt zijn schoenen mee en gaat op pad als er ergens een trailtje te vinden is.
Ik kan nooit in een Nationaal Park zijn zonder er gelopen te hebben. In Amerika heb ik in ieder NP waar ik geweest ben gelopen. Niet altijd even veilig volgens de rangers. Alleen op pad in bearcountry. Maar ja, sometimes a girl has to do what she has to do. 
Ik heb wel altijd een berenbel aan mijn rugzak, het geluid moet ze afschrikken. Maar berenspray heb ik nooit meegenomen.
Maar de beren populatie neemt toe. Mooi natuurlijk, maar ook de outdoor populatie neemt toe.
De afgelopen jaren zijn er verschillende incidenten geweest met mensen- beren en wolven.
Op National Geograpic staat een goed artikel over het voorbereid zijn op wilde beesten tijdens je loopje of op je mtb.
De tip is toch berenspray meenemen. 98 procent van de beren worden verjaagd door berenspray. Ik heb het nooit gedaan maar als ik de volgende keer ga rennen in Amerika neem ik het toch maar mee. Het hele artikel lees je hier.
Overigens ben ik 1 keer een beer tegen gekomen in Texas Big Bend NP. Gelukkig was die op veilige afstand.
Onderstaand een filmpje van een trailer die na 3 minuten plots heel hard gaat lopen.
Dit filmpje is ook best spannend, alhoewel ik er wel hard om moest lachen toen de mannen eindelijk in hun auto zaten.

Kilian en Isdin tegen huidschade van de zon – My skin – My life

Al in 2007 schreef ik iets over huidkanker en hardlopen. Ondertussen zijn er aardig wat onderzoeken gedaan en is het duidelijk dat je meer risico loopt als hardloper. Lang in de zon en niet smeren is een slechte combinatie. Laat staan als je veel uren in de bergen doorbrengt waar de UV straling nog hoger is.
Goed dat Kilian Jornet meewerkt aan een campagne van Isdin.
Een campagne die preventie tegen huidschade van de zon moet bewerkstelligen.
Hieronder zie je het filmpje van Kilian en Isdin.
Ik smeer al jaren in ieder geval trouw mijn gezicht in als ik langer de bergen/zon in ga. Veel soorten gezichtscrème hebben een UV filter in hun creme.
Goede zaak dat Kilian zich leent voor deze campagne!

De ICE Trail Tarentaise- waar de vrouwen en mannen worden gescheiden van de jongens en de meisjes

Hoe begin je aan een trail van 65 km – 5000 hoogtemeters, een technisch parcours wat zich afspeelt tussen de 1600 en 3650 meter?
Zo snel mogelijk op de Grand Motte komen (3653 meter) was mijn plan. Het was duidelijk dat dit een race is die je niet zomaar finished. De eerste vrouw deed er verleden jaar bijna 10 uur over. Ik sprak in het hotel Marjolein Bil en die dacht aan 12/13 uur. Dat betekent dat ik mijn best moest gaan doen om binnen de 16 uur binnen te gaan komen.
Er zijn 4 punten waar je voor een bepaalde tijd moet zijn anders ben je er gelijk uit. Tijdens de briefing was men hier heel duidelijk over. 1 seconde te laat en je bent eruit.
IMG_5026Dus na wat berekeningen was mijn plan om voor half 9 boven op de Grand Motte te zijn. Dan loop ik een uur voor op de tijdslimiet. Met al die hoogtemeters in mijn benen moest dat lukken.
Om 4 uur in de ochtend werden we weg geschoten. De eerste paar km redelijk vlak. Dan begint het klimmen. Om weer te dalen richting Tigne. Daar kwam de zon op achter de bergen. Hierna begon het echt klimmen. Naar de top van de Grand Motte op 3653, spectaculair! 1500 meter klimmen! IMG_5034
Ik had een goed ritme en begon al aardig wat mensen in te halen met klimmen. Via een breed pad die naar boven zigzagde stonden we ineens in de sneeuw. Even zitten, yaktrax om de schoenen binden en de sneeuw in. Even wennen maar ze geven goed grip en dus had ik in sneeuw er ook flink de pas in. De eerste post was bij de gondel op 15 km. Bijtanken, wat eten en weer verder. Daar zag ik Huub en Marc voorbij komen die waren al terug van de klim. Ook kon ik Emilie Forsberg even aanmoedigen want ook die passeerde. Een glimlach van haar na een ‘ come on, good job’ van mij gaf mij ook weer een glimlach.
Hierna begon een bijzonder stuk van de race. Over de sneeuw en op de piste de Grand Motte op. Aan de andere kant waren ondertussen de toppers aan het afdalen en af en toe zag ik er een paar op de kont voorbij vliegen met een bloedgang.
Net onder aan de Grand Motte kwam ik vast te staan. Dat heeft wel een kwartiertje geduurd. Er lag een trap over een gletsjerspleet en er moest wat geklommen en geklauterd worden wat zorgde voor oponthoud. Nou ja, het uitzicht was fenomenaal dus who cares. Ik was ruim voor de tijdslimiet dus geen stress.
IMG_5036Uiteindelijk stond ik op de top van de Grand Motte, kippenvel! Hoe fantastisch is dat, dat ze dit in een trail verwerken!
Aan de achterkant begon wederom geklauter in de afdaling. Met wat touwen was ik snel weer beneden. Daarna begon de afdaling in de sneeuw. Dat ging lekker rap en plots veel rapper dan ik wilde. Ik viel op mijn kont, begon te glijden en dacht, ok dit gaat best goed. Ik heb controle en ga veel harder. Tot ik heel hard ging. Remmen lukte niet meer.
Voor mij gleed ook iemand op zijn kont en die kon nog net opzij door mijn geroep. Anders hadden we samen verder gegaan.
Ondertussen was ik alle controle kwijt en lag ik op mijn buik en gleed full speed naar beneden. Plots was daar een ijsplaat, alles geprobeerd om te stoppen. Uiteindelijk stopte ik en was ik erg blij dat ik alles lang had aangedaan zoals men had gewaarschuwd anders was ik nu gescrubd geweest. Een beurse elleboog en blauwe heup is nu alles.
Ik stond op en een loper keek me met hele grote ogen aan. Ik gaf hem een glimlach en zei ‘ so , that was way faster then you‘ . Hij begon keihard te lachen terwijl ik alle sneeuw overal tussenuit haalde.
Een stukje verder was ik weer bij de post, 19 km verder, het was half 9. Ik liep meer dan een uur voor op de tijdslimiet. Jeanet was hier en na even kletsen, bijvullen en een toiletstop ging ik op pad naar de post op 30 km. IMG_5042
Er volgde nog wat sneeuw en steen velden in de afdaling en daarna het prachtige national park van Vanoise in .
Dit gaat wat op en neer, redelijk goed te rennen. Wat dalen, wat klimmen en vooral ook een prachtig gebied. Bij de post op 30 km flink bijgetankt, extra water mee genomen want de volgende post was pas weer op 47 km. Er was een post uit omdat men geen toestemming had gekregen om daar een post te maken zoals men bedacht had.. Dus een extra waterfles mee.
Omdat je zo hoog loopt is er geen stukje schaduw heel de dag. In had in dat deel mijn kleding al uitgepeld. Ondershirt en lange broek uit. Korte broek en shirt was meer dan genoeg. Bij ieder watertje wat ik passeer stop ik even mijn buff onder water om vervolgens weer op mijn hoofd of om mijn nek te doen. Een aangename afkoeling.
Na de 30 km begon al snel weer een klim, daarna wat heen en weer. Plots zag ik daar Birdy zitten op een steen. Hoe kan die nu al daar zijn? Bleek dat ze de top van Grand Motte niet had gedaan en ondertussen in de problemen was. Samen nog een stukje naar boven gelopen tot we bij een prachtig meer kwamen. Daar birdy achter gelaten en gezegd dat ze wat moest proberen te eten. Een paar km later kwam liep ik in op Sauw. Precies hetzelfde verhaal. Beide zijn helaas dus niet gefinisht. Ik voelde me nog steeds goed en daalde af naar Pont Neige, Daar was de post en Jeanet. Even kletsen,bijvullen en weg was ik weer op weg naar de col Pers.
Toen ik bijna boven was (tenminste dat dacht ik) stond daar iemand die je startnummer tagde en in plaats dat ik naar rechts kon moest ik eerst naar links. Er volgde een hele lange klim naar de Needle Persons (3386 meter) . Werkelijk het puntje van dat stuk, hoe kun je het verzinnen. Weer een paar sneeuwvelden. Weer een absurd mooi uitzicht!
Via de andere kant dalen over grote stukken losse leistenen. Uiteindelijk dalen tot de Iseran. Je komt daar uit op de hoogste weg pass in Europa op 2760 meter.
Daar was Jeanet heen gereden en een paar slokken cola smaakte dan ook ongelooflijk goed. Wat een topcrew had ik vandaag!
Na 2 km over Asfalt was daar de post.
Ik heb alles naar binnen geschrokt wat ik zag liggen. De vrouw van de post moet erg lachen om mijn honger. toen ik net gefinisht was zag ze mij daar weer en kwam me omhelzen.
IMG_5050Even mijn rug gestrekt, die begon wat te verstijven. Jeanet heeft het nog even los gemaakt en op weg naar de laatste echte klim. Die zag je al liggen. Een stuk vol steen en zand met een sneeuwveld en een gat waar de tunnel was waar je doorheen moest om aan de andere kant bij Val disere uit te komen. Men noemt het ook de “wall” of Crete of Leissieres.
Nog een keer naar boven stoempen al zwaaiend naar Jeanet.
Door de tunnel en dan volgt er een afdaling richting Lake Quillette. Er volgen nog wat kleine klimmetjes, een rondje om het meer en dan een laatste killer afdaling naar de finish. Erg steil en dus hard afdalen bijna onmogelijk. Mijn knieën waren er wel klaar mee.
Maar al met al voelde ik mij nog steeds prima. Ik haalde nog een vrouw in en in mijn ooghoek zag ik een vrouw redelijk hard afdalen. Dat zorgde voor nog best een rappe eindkm voor de finish. Zou toch zonde zijn om net voor de finish nog ingehaald te worden.
Ik finishte sterk en eindige op dit EK skyrunning als 22 ste vrouw overall. Bij de finish kreeg ik een medaille omgehangen met prijs pakket omdat ik tweede werd in mijn leeftijdscategorie. Eindtijd 14.16 uur.
Ik werd 214 ste overall. Met een startveld van 600 lopers waren er maar 345 die de tijdslimiet hebben gehaald. Dat zegt genoeg.
Dit is de mooiste, spectaculairste en zwaarste trail die ik gelopen heb van alle trails die ik gedaan heb en dat zijn er ondertussen aardig wat. IMG_5048
Alles zit erin waar je trailhart sneller van gaat kloppen. Sneeuw, gletsjer, ijs, stenen, singletracks, klauterwerk, technische klimmen en afdalingen, spectaculaire uitzichten, heel bijzonder.
Maar tegelijkertijd een trail die je niet zomaar kunt lopen. De tijdslimieten zijn scherp en de hoogte is niet te onderschatten. Daarnaast zitten er echt technische stukken in. Een trail die absoluut op je bucketlist hoort maar bezint eer ge begint!
Vergis je niet in de afstand, 65 km lijkt dan niet zoveel als je 100 km wedstrijden hebt gelopen. Dit is er echt een van de buitencategorie.
Als ik niet de weken ervoor zoveel hoogtemeters had getraind was het maar de vraag geweest of ik de tijdslimiet had gehaald.
Hoe dan ook, het was een highlight in mijn trailcarriere!
Top organisatie en een top parcours. Wat een mooie dag in de bergen om een prachtige werk/trainings periode in de bergen af te sluiten!
Hieronder een impressie van wat foto’s zelf gemaakt en een aantal van internet. (@byryan  Photography en@blogfabiomen)

De Veluwezoom trail 2014, het diamantje onder de trails in Nederland

image
Gisteren was alweer de 5de editie van de Veluwezoomtrail, misschien wel de mooiste trail van Nederland. Met een gelimiteerd aantal deelnemers al snel vol. Gelukkig kon ik een paar weken geleden via de sympathieke organisatie nog een nummer bemachtigen. Aangezien ik over een maand de Eigertrail ga lopen moet ik km’s en vooral hoogtemeters maken. Dat staat op een bijna uit pitje na Japan, dus werk aan de winkel.
Ik had 2 doelen, een 6 uurs duurloop en geen spierpijn de volgende dag omdat ik deze week nog veel zal lopen in Oostenrijk.
Zondagmorgen half 7, rechts ligt mijn lief zachtjes te snurken, links ligt Nike te spinnen. Ik wil er niet uit. Ik ben nog lang niet klaar geslapen na een paar lange dagen met weinig slaap. Daar komen de eerste stemmetjes, ontbijt op bed, nog even slapen, vm zelf lopen. imageVoordat ze de overhand nemen sluip ik uit bed en laat ik die 2 slapend achter.
Na meer dan een uur rijden kom ik aan in Rhenen, nog steeds niet veel zin en nog in slaapmodus.
Alles is op en top geregeld! Snel je startnummer, tenten voor tassen en omkleden en er is koffie!! Ik trek iets bij en als we starten is het goed. Wat een prachtig gebied is het toch! Heide, bossen, singletracks en rust. Ik loop al snel met Inge en we kletsen over van alles en nog wat tot de eerste post op 20 km.( was gezellig Inge!) Ik tank bij, ben erg dorstig en eet veel fruit. Bij 18 km kwamen er pijntjes op zetten en voelde het erg stroef. Dus goed bijtanken bij de post. image

Na een plasstop hobbel ik verder. Bij 22 km doet alles pijn en ben ik er ineens klaar mee. Alles voel ik en de gedachte dat ik nog niet eens over de helft ben maakt het niet beter.
Dan komt het bordje voor de afslag, 27 links en 52 rechts.
Stemmen in mijn hoofd gillen, links, links, links!!! Een klein stemmetje zegt rechts, niet zeiken Hofstede, gewoon doen waarvoor je bent gekomen. Ik loop rechtsaf. Na een paar km denk ik nog, ik kan terug gaan, 30 km is toch ook mooi voor een zondag. Maar dat kleine stemmetje wint en ik zwoeg verder.
Meestal krijg je wel weer ergens een opleving maar die zat er gisteren ook niet in, ja op 48 km maar toen was ik er bijna. Het was en bleef zwoegen. Ik liep nog ergens fout door mijn eigen stommiteit, volledig in mijn eigen wereld liep ik de linten voorbij. Het parcours was namelijk perfect uitgezet. Als je fout liep was het echt je eigen schuld.
Al met al kon ik toch nog genieten want wat is het toch een prachtig gebied en wat heeft Jan Strijker toch een mooi parcours uitgezet. Ik had het geluk dat er nog 3 reeën vlak voor mijn neus overstaken, magisch.
imageHet laatste stukje toverde toch weer een grote glimlach op mijn gezicht. Een aaneenschakeling van single tracks, op en neer, tussen de varens door, een prachtig stukje! Ik dacht bij mezelf, die Jan heeft genoten toen hij dit stukje ontdekte om in de wedstrijd te stoppen. Rond de 49 km kwam ik een loper tegen die ik van veraf al zag zwalken en scheef liep. Even een praatje gemaakt of hij ok was, hij wist in ieder geval nog waar hij was. Dus toch maar verder gelopen en de organisatie even ingeseind dat hij daar liep, niet zo fris meer. Dan viel het mij nog wel mee.
Hoe dan ook, ik kwam na 53 km en bijna 1000 hoogtemeters aan bij de finish, alles deed me zeer maar toch zeer tevreden dat ik gefinisht was. Een DNF zat erin vanaf het moment dat de wekker ging vandaag, mentale training maximaal.
Die 6 uur duurloop is gelukt maar die spierpijn niet helemaal. Vandaag toch wel wat stijf maar het valt erg mee, gisteren dacht dat ik vandaag niet meer zou kunnen lopen van de pijn in mijn lijf.
Een prachtige trail, het diamantje onder de trails in Nederland ! Buiten het ongelooflijk mooie parcours spreekt vooral de kleinschaligheid mij aan. Naast de 52 km zijn er nog 2 afstanden maar doordat de starttijden zijn verspreid merk je er niets van. Alle lof voor organisatie en vrijwilligers van de Veluwezoom trail! Zo wordt afzien bijna fijn, bijna….

De Utrechtse heuvel Trail

Dit jaar is het alweer het tweede jaar dat La Sportiva en Mudsweattrails een open klassement hebben over een prachtig stuk Utrechtse heuvelrug.
Het concept is simpel, je start bij Driebergen-Zeist station en eindigt bij station Rhenen, 30 km verder.
uht2Als je aan het klassement mee wilt doen, neem je een foto van de stationsklok bij begin en einde en die mail je. Alle info daarover vind je hier. La Sportiva geeft iedere maand prijzen weg aan de mensen die deel nemen en hun info opsturen.
Mijn plan was gewoon lekker lopen, een duurloop doen en vooral mijn hoofd leeg maken in alle rust. De auto geparkeerd bij Driebergen P+R en de gps aangezet. Ik was nog geen 4 km onderweg of er staken 3 herten over op het pad vlak voor me. Mijn dag kon al niet meer stuk.
Het begon vrij mistig en dat zorgde voor een uht4prachtig mystieke omgeving. Later kwam de zon door. Eigenlijk een prachtige dag om over de Veluwe te rennen.
De bomen zijn kaal maar de paden liggen vol met mooie kleuren bladeren. Het levert mooie plaatjes op.
De route heeft lange paden en een paar keer open vlaktes. Het is zeker 90% onverhard.
Ik ben ook haast niemand tegen komen gedurende de hele route.uht1
Het is 30 km genieten. Ik had soms wat moeite met het goede pad vinden ondanks de gps. Hier en daar was er wat afgezet omdat men bomen aan het omzagen waren. Maar al met al goed te lopen met de gps. Met de route beschrijving op papier heb je denk ik nog wel een uitdaging.
Na 31 km was ik Rhenen. Met de trein terug naar Driebergen. Ondanks een droog shirt uht3die ik mee had genomen stond ik te bibberen van de kou na 10 minuten en was ik blij dat ik in de auto de verwarming op stand 4 kon zetten.
Oh ja, ook fijn, station Driebergen heeft een AH en daar hebben ze eten, cappuccino en cola!
Voor 5.60 koop je een kaartje bij het station, met je pinpas. Dus neem die mee.
Kortom, een mooie route die echt de moeite waard is. 30 km op de trails en je maakt ondertussen ook nog 200 hoogtemeters.

De Petzl Night Trail, een winters succes!

De eerste editie van de Petzl Night trail was eigenlijk al een succes voor het begon. Een trail onder de rook van Rotterdam is best uniek en dan ook nog in het donker.
539847_10151413624974231_1763911153_nMaar de start locatie was ook ideaal, het bepaalde gelijk de sfeer. Outdoorvalley was omgetoverd in een startplaats voor trailrunning. Er waren vuurtjes buiten, La Sportiva had een stand, je kon trailschoenen kopen en testen. Er was erwtensoep en Erdinger bier.
En het was een feest van herkenning, er waren vele bekenden en dat is altijd leuk.
Maar ik was gekomen als vrijwilliger dus er moest gewerkt worden. Ik stond op 2 plekken op het parkoers. Te beginnen even voorbij de start. Daar stuurde ik de lopers het pad op en met de bocht mee naar links. En riep ik nog snel dat ze op moesten passen voor het paaltje op het pad.
Daar begon de verbazing over hoe slecht lopers kijken en luisteren. Waar ik stond, stond ook een paaltje vd organisatie, ik had een hesje aan als herkenning dus eigenlijk kon je zonder aanwijzing ook goed zien waar je heen moest.
Sommige lopers wilde gewoon het asfalt blijven volgen en draaide zo de parkeerplaats weer op als ik ze niet terug riep.
Vervolgens moesten ze 5 meter verder links aanhouden, het pad volgen. Dat riep ik en stond ook aangegeven door markering. Regelmatig heb ik lopers terug geschreeuwd die allemaal achter elkaar rechtdoor liepen.
Toen iedereen gestart was ben ik naar de mtb route gegaan. Het was een prachtig gezicht, overal zag je lichtjes. 543643_10151445830771520_1274540464_n
Daar was een punt waar lopers naar boven moesten een lus moesten maken en daar ook weer terug kwamen.
Daar gebeurde precies hetzelfde. Mensen wilden rechtdoor op de weg lopen of afslaan terwijl er duidelijk markeringen waren. En opvallend is dat toch veel mensen elkaar volgen.
Wat ook opvallend was, is dat als mensen 1 richting oplopen men het logische pad volgen. Zodra er mensen van de andere kant komen is de verwarring compleet. Dan twijfelt men gelijk en wil men die lopers volgen.
Bij deze kun je, als lopers de organisatie de schuld geven van slechte bewegwijzerig, aannemen van mij dat het heel vaak aan de lopers ligt.
Waarschijnlijk waren er veel weglopers die niet aan trails gewend zijn en al helemaal niet aan het donker. Want opvallend was dat de traillopers wel goed liepen, Die zijn gewend om op te letten.
De route was echt goed uitgezet door Ronnie Duinkerken, zelf een loper.
Gelukkig vonden de meeste lopers het geen probleem dat ze fout gingen. Iedereen was erg enthousiast over het parcours en lopen in het donker.
De mtb route lag er heerlijk bij, een baggerzooi. Het heeft de gehele wedstrijd gesneeuwd met een lekker windje. Ideale winterse trail omstandigheden.
Als vrijwilliger was het wat minder om 3 uur stil te staan in die winterse omstandigheden.
Je realiseert je weer eens dat wedstrijden niet bestaan zonder vrijwilligers. En veel vrijwilligers doen dat iedere week. Om ons lopers te laten doen wat we leuk vinden.
Iets wat de meeste lopers als normaal beschouwen, dat daar iemand staat om je de weg te wijzen of je water te geven bij een post.
560194_10151445841016520_2053409800_nHet was toch best opvallend dat een groep lopers niets zeggen tegen mensen die daar voor jouw staan. Misschien moeten we ons daar allemaal eens wat meer bewust van
zijn. Hallo of bedankt zeggen is een kleine moeite en maakt het vrijwilligerswerk een stuk leuker.
In Amerika zijn er wedstrijden waar je niet aan mee kunt doen als je geen vrijwilligers werk hebt gedaan. Dat is op zich geen verkeerde gedachte. Als je iets zelf doet heb je meer begrip voor degene die daar staan als je zelf loopt.
Mijn respect voor alle vrijwilligers die dit met regelmaat doen voor ons lopers is weer even goed opgefrist.
Rond 22 uur kwamen de laatste lopers voorbij en kon ik opwarmen met erwtensoep.
Nog even gezellig nagepraat met bekenden en onbekenden. Iedereen deelde dezelfde mening, het was een succes. Een nieuwe trail is geboren.
En juist in deze periode van het jaar is het leuk. Winterse omstandigheden maakt het alleen maar mooier.