Nevado de Santa Isabel – trailrunning tot 4850 meter

Nevado de Santa Isabel. Al heel lang een slapende vulkaan in tegenstelling tot Ruiz, die naast haar ligt. Ruiz was nog actief in 1985 waarbij 23.000 doden vielen. Nu bromt hij nog steeds en daarom is het afgesloten.
Isabel kun je wel oplopen, de hoogste top is 4950 en het is een gletsjer, een van de laatste tropische gletsjers in de wereld. Nog wel, het is de snelst verdwijnende gletsers van Colombia, men verwacht dat hij binnen 20 jaar verdwenen is. De vulkanen liggen in het National Park Los Nevados. De weg om er te komen is een onverharde weg vol gaten en stenen die alleen gebruikt wordt door de boeren.
Ik wilde graag Isabel op maar dit bleek alleen met een gids te kunnen. Na mailen en bellen lukte het uiteindelijk en kon ik zaterdag aansluiten bij een groepje van 6. Men gaat met een jeep naar boven en vertrekt vanaf Manizales. Die lui waren al 3 uur onderweg. Maar omdat wij ver weg van de bewoonde wereld verblijven ,drie dagen lang,  had ik afgesproken dat zij mij boven aan de weg op zouden pikken om 7.30 uur.  
Het pad naar onze hacienda ligt op 2500 meter en de weg op 2800. Alberto gaat altijd te paard naar boven en ik dus ook. Om 7 uur klom ik op het paard en toen ik net boven was stopte de jeep op de hoek van de weg. Het was natuurlijk een heel vreemd gezicht. Ik kwam aan te paard, stapte af en bedankte Alberto en stapte in de jeep. De twee duitsers keken mij aan of ze water zagen branden. De 4 colombianen dachten dat ik van daar was.
Hoe dan ook, 2 uur rijden over de slechte weg waarvan ik soms dacht dat we om zouden vallen met de jeep door de diepe gaten en we waren bij het startpunt op 4050 meter. De omgeving was ondertussen veranderd in ander berg terrein, paramo terrein.
Met de gids gingen we op pad en ik dacht laat ik het even aankijken. Dat deed ik 100 meter en toen dacht ik, dit wordt niets. Er hingen er al 4 over hun stok te hijgen als een paard.

Dus aan de gids gevraagd of het ok was dat ik alleen naar boven ging. Het pad was prima aangegeven en ik voelde mij goed. Pueblo vond het een iets minder goed plan.

Dus na wat gebabbel was hij ok dat ik tussen hem en de groep die voor ons zat zou lopen. Dus ik verder maar was al binnen 5 minuten bij de volgende groep. Dus weer even babbelen met die gids en die zag dat ik makkelijk liep. Dus via de walkie talkie heeft die pueblo ingelicht dat ik door liep. Er was ergens nog een andere gids met 2 wandelaars maar die waren al 2 uur onderweg. Maar die zou ik zeker nog ergens tegen komen.
Dus weg was ik, in een lekker tempo hobbelde ik naar boven. Eigenlijk geen last van de hoogte. Als je te hard gaat voel je vanzelf een soort lichtheid in je hoofd. Als je die grens vind ben je ok. Toen ik al een een eind boven was zag ik de gids met 2 mensen lopen. Rond de 4700 meter. Ze stonden uit te hijgen en voordat ik het wist was ik al bij hun.


Die gids was erg enthousiast over mijn mooie rappe cadans want hij had mij al aan zien komen van ver. Hij vond het ok dat ik doorliep en zo kwam ik alleen aan bij de gletsjer en kon ik in alle rust genieten op een grote steen. De gletsjer zelf stelt niet veel meer voor, hij is inderdaad bijna weg. Zo zie je plots van dichtbij wat global warming met de natuur doet.  15 minuten later kwamen die andere drie en  kreeg ik nog wat lekker Colombiaanse lekkernijen ( fruit en arequipa) 
Daarna was het tijd voor de afdaling want het is best fris op 4850 meter. Er volgde een mooie afdaling, niet technish maar een lekkere rappe mooie afdaling. Ondertussen waren er nog 2 groepen naar boven aan het gaan en het was een nogal stom gezicht denk ik. Ik die helemaal happy naar beneden kwam stuiven terwijl alle wandelaars hijgend naar boven aan het lopen waren en stomverbaasd naar mij keken. Een klas studenten gaven mij allemaal een high-five, funny. Halverwege de afdaling kwam ik pueblo tegen met de anderen. Ik zou bij de jeep wachten. Ik dacht, dat duurt nog wel even, en dat klopte.

Ik was in 1.5 netto uur heen en weer. De groep deed er 5.5 uur over. En zo kwam het dat ik een middagje in het zonnetje op de mooie paramo heb liggen lummelen voordat de anderen er waren, rondkijkend of ik condors kon spotten.
Maar meer dan happy dat ik in mijn eentje toch de Isabel op heb kunnen lopen en af heb kunnen rennen. Mijn eerste keer dat ik zo hoog echt gerend heb, en ik moet zeggen, dat viel alles mee. Ik ben al bijna 2 weken in Colombia op hoogte en dat zal enorm uit maken. Er is overigens in dit park sinds drie jaar een ultratrail, ultratrail los nevados. Dat zal een uitdaging zijn qua hoogte denk ik zo.

Overigens zijn hier niet perse veel trailpaden als single tracks. Wel wat bredere paden, functionele paden. Alles word met het paard gedaan dus die paden moeten vooral daar geschikt voor zijn. Daar liggen dan wel weer aardig wat losse stenen op eN dat is wat minder goed voor je enkels als je niet oppast.

The beast of ballyhoura – het verslag van 72 uur zwerven in Ierland

72 uur, 72 uur cp’s vinden-  lopen, kayakken, mountainbiken, orienteren, coastenering, zwemmen en abseilen. Dat is The beast of Ballyhoura.
Lokatie – Ierland.
De dag ervoor kregen we het roadbook en al snel werd duidelijk dat het een tactische wedstrijd ging worden. Cp’s van 20 tot 1000 punten waarbij je al zeker wist dat je niet alles kunt halen. Onderdelen imagewaar je alleen punten kreeg als je alle cp’s vind, all or nothing. Uiteindelijk kon zelfs de winnaar niet alles halen. Dus hadden wij van tevoren al een plan gemaakt. Welke punten cq onderdelen gingen we pakken en welke niet.
Het begin was zoiezo geen keuze want dat waren verplichte punten.
We werden weg geschoten vanuit een mooie locatie – Het begon met een trailrun van 20 km. Heel simpel, gewoon de bordjes volgen. Een goede manier om het veld uit elkaar te trekken. En dat gebeurde ook. Al snel liepen we met z’n vieren en zagen we af en toe een team. Het parcours was heuvelachtig, niet technisch en bracht ons uiteindelijk via het bos, door tuinen, over een treinrails bij de rivier. image
Daar lagen de kayaks klaar, 40 km kayakken met onderweg een orientatieloop in een stadje. Voordat we in het water waren moesten we wel door de bagger tot boven de knieen. Tegen de stroom op over de rivier gingen we op pad aan het onderdeel wat voor ons alle 4 niet het favoriete onderdeel is. Uiteindelijk bleek dat de combinatie met Tom en mij de beste was. En in de andere kayak Sven en Dirk. Maar die hadden wat minder geluk want de kayak bleek lek imagete zijn. Op de rivier ging dat nog wel maar naarmate de wind harder werd en we dichter bij de zee kwamen werd dat probleem steeds groter. De kayak pakte water en onder in de boot ging dat water van links naar rechts waardoor ze steeds moesten bijsturen. Verloren krachten en minder snelheid was het resultaat.
Na een km of 18 kwamen we bij het stadje Waterfont voor een orientatieloop. Kayaks moesten de steiger opgedragen worden en die kayak was niet te tillen zoveel water had het gemaakt.
Maar goed, tijd voor een loopje. Tom kreeg de kaart en met een blik op de kaart begonnen we te rennen en foutloos vonden we de ene na de andere cp. Het leverde verbaasde blikken van de lokals op want die zagen plots groepjes rennen door oa de winkelstraat. image
We waren rap weer terug met 3000 punten en gleden de rivier weer op. Daar begon de ellende. De wind stak op, de golven werden hoger en de kayak liep steeds sneller vol.
Ondertussen was het ook gewoon koud en begon ik te klappertanden in de kayak. Ik kon gewoon niet meer warm worden. Tom en ik lagen een stuk voor en we besloten om naar een strandje te peddelen om goretex aan te doen en iets te eten. Sven en Dirk waren ondertussen al een keer omgeslagen dus die waren ook erg koud. Het waaide hard en we vonden een plek waar we uit de wind stonden. Met z’n 4 en stonden we enorm te klappertanden en ondertussen kleding aan te trekken. Het was eigenlijk heelimage grappig om te zien zodat ik er een soort de slappe lach van kreeg. Bibberend, klappertandend en etend tegelijk. Maar het hielp wel. We klommen weer in de kayak en gingen verder. Hoge golven pal op ons en harde wind, je leek niet vooruit te komen. De kayak van de jongens werd een soort onbestuurbaar. Ze sloegen uiteindelijk 4 keer om. Het kosttte allemaal erg veel tijd en vooral energie. Toen we bij het strand kwamen waar een cp moest zijn bleek dat de bad weather course was ingegaan. Maar drie teams hadden de hele kayak sessie gedaan. Thank god! Ipv nog 10 km verder konden we oversteken 3 km en daar aan de kant gaan en de rest lopen.
Aan de overkant waren we kapot en koud. Er zat toevallig een tentje en dus snel 4 hete choco bestellen. Als verzopen katten kwamen we binnen en daar zat een klas kinderen. De juf vroeg wat wij deden en na uitleg ging heel de klas klappen, erg grappig.
Toen ik met Dirk daar stond te wachten kwamen er borden terug van het restaurant. Met hele slides pizza! Een blik van Dirk en mij was genoeg. Wij vraten die slides van de borden. De jongen die de borden af moest wassen keek ons aan met een ongelooflijk verbaasd gezicht. Het kon niet waar zijn wat hij zag….aten er nu mensen van borden waar resten op lagen?? Ondertussen hadden die kinderen het ook gezien en die waren allemaal aan het lachen, Hilarisch. Maar die slides waren heerlijk!
Zo gingen we op pad voor een km of 10 lopen, met een beker warme choco, snel opwarmen en blij dat we uit die kayaks waren.
Coastenering en mountainbiken
Aangekomen bij een strandplaatsje lagen onze kayakzakken daar. Wetsuite aan en een km rennen om vervolgens over de rotsen te klimmen en via wat zwemmen en klauteren een heel leuk stukje te doen. Onderweg een aantal cp’s aftikken natuurlijk.

image
Tot we boven op een rots stonden en er iemand van de organisatie stond en riep “jump”, ik keek en dacht ok. Ik keek nog eens en dacht, shit, dat is best hoog. Aan de zijkant was er ondertussen iemand naar beneden aan het klauteren, die durfde niet.
Dirk sprong en ik keek en dacht nog eens ‘shit’. Degene van de organisatie riep, 1 -2-3 en ik sprong met een grote gil. Niet springen scheelde 250 punten, genoeg reden om toch te springen. We moesten nog een stuk zwemmen en ondertussen nam Tom nog een racer een stuk mee zwemmend. Hij had kramp en kon niet meer zwemmen. Daar kregen we dan weer geen bonus punten voor.
Een tof stukje coastenering. Wetsuite uit en omkleden voor een mtb tocht. Het was ondertussen donker geworden. Ieder gevoel voor tijd is al snel verdwenen. Het is donker of licht. Bijzonder was dat het die nacht Blue Moon was.  Dat heeft niets met de kleur blauw te maken, maar met het feit dat het de tweede volle maan in een maand tijd is. Een erg imagezeldzaam natuurverschijnsel. Het zorgde ervoor dat je erg mooi de contouren van de grillige kustlijn kon zien.
Zo fietste we de nacht in. Onderweg nog een gebroken ketting van Tom die gefixed moest worden. Maar al met al fietsen we sterk. De klimmen haakte ik aan bij of Dirk of Tom. Dan gaat het tempo net iets omhoog. Eigenlijk zou ik iets minder hard moeten fietsen om mijzelf te sparen maar dat vind ik nog erg lastig.
Ergens die nacht ben ik nog gevallen samen met Tom. Onze sturen bleven in elkaar haken en bam. Ik viel, tom over mij heen en ik bezeerde mijn rechter knie en linker bovenbeen. Die nacht leek het wel mee te vallen maar later bleek vooral mijn bovenbeen een probleempje te worden.
Eigenlijk was er onderweg nog een coastenering maar die had de organisatie geschrapt omdat het kayakken voor iedereen veel langer had geduurd dan men had verwacht. Jammer want die hadden wij willen doen.image
Na een km of 60 kwamen we aan bij het viaduct van Kilmackthomas. Daar had men een mooie abseil gemaakt. Via een park naar de brug lopen en van de brug naar beneden abseilen. Eerst image2 meter nog steun van de ronding van de brug, daarna hing je los. Een prachtig gezicht want de brug was mooi verlicht. Als een teamlid het niet doet 250 punten minder. Dus die hadden we snel verdiend.
Hierna volgde de het tweede deel van de mtb tocht. De bergen in bij Nire Valley. Gelijk een loeizwaar stuk want er was een hike sectie met je mtb waar een pad niet echt een pad was. Via weilanden en hekken begonnen we aan een klim met de fiets in de hand.
Ik herinner me iets van ‘ik verkoop mijn mtb, ga nooit meer op de fiets ‘, Kortom, vooral Sven en ik hebben het vervloekt. Alhoewel we dan ook wel weer gelachen hebben omdat het eingelijk absurd was om dit te doen met de fiets in je handen. Gelukkig kwam de onuitputbare Tom mij steeds helpen .
Hij liep tempo naar boven, zette zijn fiets neer, rende naar beneden, nam mijn fiets mee en ik nam dan weer zijn fiets mee die ik onderweg tegen kwam. En zo kwamen we uiteindelijk boven. De afdaling was niet heel veel beter, veel lopen, stukje fietsen en er weer af. Na een km of 100 totaal kwamen we bij de TA aan. Het was alweer licht. Daar besloten we om eerst een droogmaaltijd te eten die in onze gearbag zat en dan een uur te slapen. Ik kon maar lastig in slaap komen, ik sliep uiteindelijk een half uurtje.
Trekking en mtb
De volgende ettape was een trekking, we hadden al verhalen gehoord hoe zwaar die was. Veel teams lieten heel veel cp’s liggen. Ons doel was om er toch een stuk of 10 te pakken. Een trekking van rond de 50 km. Hoe zwaar kan het zijn, heel zwaar. Het terrein was gewoon imageterrein, geen paden, gewoon fellrunning gebied. Dwars overal doorheen, varens tot boven mijn middel, grote rotsen, graspollen, prikkelbosjes, verzin het maar. Alles was er behalve een pad. Wel een ongelooflijk prachtig gebied, ruig, hoge steile klimmen en dalingen, overal verstopte meren, Ierland zoals je Ierland in je hoofd hebt. Alleen had ik dan wat paden in mijn hoofd die er niet waren.
Tom navimageigeerde weer perfect, dat is een kunst op zich in een terrein als dat en uiteindelijk ook in het donker. We liepen, vielen, stapte in diepe gaten, verstuikte 10 x enkels, braken een stok, en vonden cp na cp. Maar ondertussen begon de slaap de overhand te krijgen en ik kreeg de eerste mega dip. Af en toe riepen de jongens me wakker en ergens kwam ik er weer overheen. Wel heb ik wat afgevloekt in die periode, ik viel of verstapte mij keer na keer. Ik wilde gewoon een pad!! Niet uren na uren Onbegaanbaar terrein. Uiteindelijk kwam het einde in zicht en toen kreeg Dirk een megadip. Die heeft ongeveer 6 km serieus geslaapwandeld. Tom had zijn rugzak vast en Dirk liep slapend verder. Het zorgde voor een lachsalvo van ons, zo grappig gezicht. De laatste 10 Km van de trekking kwam ook Sven in de problemen, erg last van kuit en achillespees. Volledig uitgewoond kwamen we aan bij de TA, alleen Tom was nog in goede doen, maar Sven, Dirk en ik waren kapot.
We zijn daar gaan liggen en hebben bijna twee uur geslapen. Dat was een goed idee, erna eten en alles voelde weer een stuk beter. Sven zijn kuit heb ik getaped, compressiekousen erover en een pijnstiller zorgde ervoor dat dat ook een stuk beter ging.
We stapte weer op de fiets voor weer een km of 80 fietsen. Nu zowat alles of road, ierland is niet echt een mtb land qua paden maar we werden er steeds beter in. Ook in fietsen over hekjes tillen. Ik had al wat last van mijn bovenbeen door de val maar kon nog fietsen. Er zat een fikse verdikking, met kracht zetten voelde ik het behoorlijk. image
Het weer was prima. Half bewolkt en droog en zo namen we het Ierse landschap in ons op. Ergens kwamen we voorbij een camping met een soort patatzaak. Ha, dat kwam goed uit. We parkeerde onze fietsen, bestelden patat, sanwiches, Koffie, cola en magnums. Helemaal volgevreten vertrokken we weer. Opgeladen zowel qua koolhydraten als mentaal. Ondertussen werd op facebook gespeculeerd wat we daar toch deden want onze tracker bleef daar hangen. Google earth liet ook geen oplossing zien, wij wisten wel beter.
Ondertussen hadden we af en toe ook ongelooflijk de slappe lach. Om gewoon stomme dingen of over echt bizarre conversaties omdat je soms maar wat lult. Omdat je niet meer weet wat de vraag was, omdat je het antwoord niet meer weet, omdat de vraagsteller de vraag niet meer weet en die conversaties leveren hilarische lachsalvos op, tot tranen toe.
Na een lange  mtb tocht kwamen we bij de volgende TA en waren we weer snel weg voor weer een trekking. En zie daar, paden en ook stukken waar geen paden waren maar waar we wel goed konden lopen omdat het redelijk laag gras was. We kozen voor een slimme route wat ons in ieder geval twee cp’s op leverde. Het plan was heel de trekking doen maar dat gingen we tijdsgewijs niet halen volgens onze berekeningen. Dat was een goede zet, want teams die het imagewel deden en bij ons in de buurt waren kwamen veels te laat. We klommen de berg op. Daalde af en staken dwars over en prikte de cp’s mee.
Een paar uur later net voor het donker waren we weer bij de TA. Ik klom op mijn fiets en kreeg plots mijn benen niet meer rondgedraaid, mijn bovenbeen was zo opgezwollen en stond zo strak dat ik niet meer 90 graden kon buigen. Van fiets af en voorzichtig doorbuigen. Weer op de fiets en al snel werd duidelijk dat het echt pijn deed. Als ik kracht zette. Gewoon fietsen ging wel maar als ik ging klimmen deed kracht zetten zo’n pijn dat het voelde alsof er iets ging afscheuren.
Dat was niet heel handig, we moesten ongeveer 40 km fietsen richting de Ballyhoura Mountains. Dus haakte ik aan Tom vast en kon ik alleen maar rond peddelen zonder heel veel kracht te zetten. Zo werd ik alsnog gedwongen om rustig mee te fietsen. image
Waar tom die kracht vandaan haalt is ongelooflijk maar hij fiets naar boven of ik er gewoon niet aan hang. Het was gaan regenen en het stopte niet meer de komende 12 uur. Zeiknat fietste we verder en kwamen we uiteindelijk uit bij de laatste grote TA. Die was buiten en dus is het zaak om zo snel mogelijk je zaakjes te regelen voordat je echt onderkoelt raakt. We vonden daar een hutje waar ze een warmteblower op de wc hadden. Dirk en ik hebben daar even omdergestaan, wat een genot.
Mtb en nog meer lopen
Daar was het rekenen, we hadden nog zoveel uur en moesten nog 12 km lopen. De resttijd konden we gebruiken om nog mtb lusjes te maken en een orientatie loop. Fietsen ging eigenlijk niet, maar ja, er lag nog in ieder geval een lus voor 100 punten. Een lus van 7 km. Ik besloot om het te proberen, dan liep ik wel stukjes. En dat gebeurde ook, ik moest steeds stukjes van de fiets af omdat het teveel pijn deed om te klimmen. Gelukkig gingen we ook genoeg down hill en het rondje was echt spectaculair. Het was een mtb park met verschillende routes, echt heel tof en vooral uitdagend in het pikdonker.
Hoe dan ook, we overleefde het rondje en hadden nog tijd voor de oriëntatieloop. image
We demonteerde de fietsen en maakten ons klaar voor een lastige orientatie in het bos waar we soms even moesten zoeken naar de cp’s . Maar ook hier was het alles of geen punten. We vonden ze allemaal en zeiknat en onder de bagger kwamen we weer terug bij de TA. Op voor de laatste 12 km naar de finish, precies volgens planning. Het lopen ging bij ons allemaal niet erg soepel meer, de slaap sloeg weer toe en alle 4 waren we bij vlagen even aan het slaapwandelen. Ja zefs Tom, hij hoefde niet meer op de kaart te kijken en kreeg daardoor ook slaap.
Een half uur voor de deadline kwamen we aan in het dorp waar de finish was. Nog steeds in de regen en met maar een paar mensen aanwezig was het een sobere finish. Maar dat nam niet weg dat wij met een grote smile over de finish gingen en met een heel goed gevoel kozen we een biertje en proostte we op een hele goede race!
Goede keuzes gemaakt, goede teamspirit, goede samenwerking, goede geraced en mooi resultaat. We werden in een heel sterk veld het 27 ste team van de 50 teams. Achteraf gaf de organisatie toe dat ze ons extra uren hadden moeten geven voor de lekke Kayak. Dat hadden ze bij andere teams wel gedaan na een fout of iets. Dan hadden we een groot deel van de tweede trekking kunnen doen en waren we waarschijnlijk wat plaatsen opgeschoven. Maar goed, het is wat het is.
image
Het was een mooie race met een mooi team. Zeker voor herhaling vatbaar. The beast of ballyhoura gaat de boekenen in als een prachtige en sterke teamprestatie. Tof om in het mooie Ierland te racen.
Mijn adventure race pensioen stel ik denk ik nog maar even uit. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, het blijft toch een ongelooflijke mooie en zware sport! image
Sven, dirk en tom, het was mij een waar genoegen! We waren het team die het meest lachte, een mooier compliment kunnen we toch niet krijgen. Het was alsof ik al vaak met jullie op pad ben geweest, niets is minder waar. Op naar de volgende mooie race mannen!