Een van de betere Podcasts – The Richroll Podcast

De lijst met goede podcasten wordt groter en groter maar er zijn er toch altijd een aantal die eruit springen.
Een van die podcast is The Richroll.
Een veelzijdige podcast met enorme interessante gasten en de host en dus interviewer Rich Roll is erg prettig.
Rich Roll (1966) is atleet, auteur, vegan en host van  ‘The Rich Roll Podcast’ .
De podcast heeft meer dan 30 miljoen downloads.
Hij wordt regelmatig genoemd in lijstjes van meest invloedrijke mensen in de gezondheids- en fitnesswereld.
Met zijn vrouw, Julie Piatt, schrijft hij veganistische kookboeken en heeft hij een autobiografie geschreven.
Rich is afgestudeerd aan Stanford University en als advocaat werkzaam geweest.
Wil je nu precies zijn levensverhaal weten moet je deze podcast van Billy Yang even luisteren. Hij interviewt Rich, ook een heel fijn gesprek.

Terug naar The Rich Roll . Gesprekken met boeiende mensen van rond de 2 uur waar ik geboeid naar kan blijven luisteren en dat is knap.
De gasten hebben soms iets te maken met sport maar soms ook helemaal niet.
De gasten uit de sportwereld zijn divers. Uiteraard ultralopers, hij heeft zelfs Killian Jornet in een van zijn uitzendingen.
Maar ook Lindsey Von, de skiër, Triatleten, Boxer Mike Lee, Rebecca Rush en Lance Armstrong maar ook vele andere gasten uit hele andere werelden met boeiende verhalen.
Een enorme aanrader voor de liefhebbers van podcasts, te vinden in alle podcast apps.
Het boek van hem is ook zeer aan te raden, Finding Ultra. Daar zal ik nog een stukje over schrijven tzt.

Getest – de Akasha trailschoen van La Sportiva

imageDit seizoen heb ik alle ultra’s gelopen op de Akasha trailschoen van La Sportiva. De eerste ultra, 84 km heb gelopen op deze schoen zo regelrecht uit de doos en gelijk zonder enig probleem.

image
imageDe Akasha is een neutrale schoen met 6 mm hieldrop. Dat klinkt als minimaal maar dat is het helemaal niet. (20 -14 cm hiel-teen) De schoen heeft veel demping en vanaf het eerste moment voelden deze schoenen als pantoffels. En ondanks 20-14 hieldrop weegt de schoen niet heel veel, 330 gram.


De upper,
om te beginnen heeft de akasha een goede rubbere bescherming bij de neus van de schoen. Er zitten over de voorvoet rubberen lijnen om je schoen te beschermen. La sportiva noemt dit ProTechTion™ HF, dit is in heel de schoen verwerkt en geeft de schoen meer stevigheid. Zo voelt dat ook, zacht maar wel stevig. De upper is gemaakt van airmesh dat ademt. Ik heb veel gelopen in warme omstandigheden met deze schoen maar nog nooit hete voeten gehad. Ook heb ik veel door sneeuw en water gelopen en steeds waren ze weer snel droog, bijzonder snel zelfs. De tong van de schoen zit goed verwerkt in de schoen en die verschuift dus niet. Maar daardoor is het niet zo dat je lastig in en uit de schoen komt zoals ik al eerder beschreven heb bij de Salomon schoenen. Er is genoeg ruimte over om er makkelijk in en uit te stappen maar tegelijkertijd beschermt het je schoen en zorgt het ervoor dat je meer stevigheid hebt. image
De stof is zacht wat voor het pantoffelgevoel zorgt.
Met de veters moet je wel opletten dat je ze aan de voorkant goed aantrekt. Doe je dat niet ga je teveel schuiven in je schoen.
Aan de achterkant van de schoen zit een lus waar je de schoen nog mee kunt ophangen aan bv je rugzak.

De midzool, zoals zovele schoenen zit er EVA in de midsole waardoor de schoen een goede demping heeft. Maar de La Sportiva schoenen hebben ook  Cushion Platform wat rots en steen bescherming geeft en een betere shock absorptie zonder het op eieren te lopen gevoel. De schoen heeft geen rockplaat maar die heeft hij ook niet nodig. Ik heb in ruig terrein gelopen en nooit een steen of rots gevoeld. Met de technieken doe La Sportiva gebruikt is deze schoen er prima tegen bestand.
De binnenzool is 4 mm dik en ik heb dit seizoen zo goed als geen blaren gehad.
Opvallend is echt de goede demping in deze schoen.
De buitenzool, ik denk een van de sterke punten van La Sportiva. De plakkende rubber noppen onder de schoen zorgen voor een hele geode grip en demping.
imageDat FriXion XT sticky rubber zorgt ervoor dat je op ieder terrein uit de voeten kunt met deze schoen. In blubber maar ook op gladde stenen. Het Trailrocker systeem zorgt voor natuurlijke afrolling van de voet.
Opvallend is dat na zeker 600 km met deze schoenen de noppen nog in perfecte staat zijn!
Conclusie
Al vanaf het moment dat ik de schoen uit de doos haalde was ik enthousiast. De schoen zat gelijk heerlijk, wat een pasvorm! Niet voor niets durfde ik het aan om er gelijk 84 km mee te lopen.
Ik heb een redelijke brede voorvoet en ook voor dat is de schoen geschikt. Ik heb genoeg ruimte en niets knelt er.
Ook de demping op de ultras is geweldig. Maar tegelijkertijd een lichte schoen die absoluut niet lomp voelt ondanks hoge zolen. image
De grip is goed en daarom kun je in ieder terrein lopen met deze schoen. Maar ook over vlakke harde stukken geeft de schoen geen probleem.
De slijtvastheid is echt bizar goed. Ik heb nu 600 plus km’s gelopen met de schoenen in echt ruig terrein. Ze kunnen alles aan. De zolen zijn niet gesleten en ook de upper is nog in zeer goede staat. En dat heb ik bij nog geen enkele schoen gezien!
De langste afstand die ik ermee gelopen heb is 116 km tijdens de UTMR.
Gewoon een geweldige schoen voor de lange afstanden in ieder terrein! Niet voor niets mijn ultra shoen dit jaar.
Adviesprijs is 149,95. Bij de beste trailwinkel van Nederland 139,95.
Oh ja, ze zijn er in toffe kleuren!

Grossglockner ultratrail – de zwaarste van Oostenrijk?

Morgen sta ik aan de start van een van de mooiste wedstrijden van Oostenrijk, denk ik. Het is pas de tweede editie van de Grossglockner ultratrail – 110 km en 6500 hm maar deze wedstrijd gaat zeker in de toekomst een van de grote wedstrijden worden.

imageVolgens zeggen ook de zwaarste van Oostenrijk, vooral technisch. Daar hou ik wel van en dat was een van de redenen om mee te doen. Andere reden is dat het nog een trail is die niet overspoeld door lopers  met zijn tweede editie.
De organisatie schrijft er dit over;
Großglockner ULTRA-TRAIL® 110 is an extremely challenging and difficult trail running competition, leading mostly through difficult alpine territory, 2 times higher than 2800 m and 3 times higher than 2500 m. Bad weather conditions (low temperatures, rainfall, snow) and the night make the race even harder.
The hardest parts will be the trails up to and down the high mountain passes: to Untere Pfandlscharte (2663 m), Wiener Höhenweg, Pfortscharte (2828 m), Stüdlhütte (2801 m) Kalser Tauern (2518 m) and Kapruner Törl (2639 m).

Dat beloofd veels goed, nu heeft het verleden week ook nog flink gesneeuwd dus dat gaat ook groot onderdeel van de wedstrijd worden. Vooralsnog is er niets aangepast en gaat gewoon het hele parcours gelopen worden. Morgenochtend is de laatste check en beslist met of het te doen is.
Ik heb even naar de uitslagen van verleden jaar gekeken om een beeld te krijgen van mijn eindtijd.
image
Toen heeft een Tsjechische vrouw gewonnen die in het nationale trailteam zit, tijd was 21.45 uur ongeveer. Dat zegt genoeg over het terrein.  Eerste man was 17.40 uur. Dat betekent dat ik zeker een uurtje of 25 onderweg ben. Tijdslimiet is 29 uur.
Start morgennacht om 24.00 uur, dus wederom een nachtje wakker blijven. Temperatuur is aardig. Warm met wat regen en hopelijk niet te veel onweer. Maar goed dat zijn Factoren die ik niet kan veranderen.
Gewoon lopen en ergens kom je weer bij de finish, simpeler wordt het niet.
Volgens mij is het ook via een bolletje te volgen met datasport, dus ben je into bolletjes check de site even. Mijn startnummer is 177.
Eerst morgen nog een dagje chillen in de bergen en de gletsjer op.

Hochkonigman endurance trail – paarse bolletjes, mist en een prachtige route

De Hochkonigman, afgelopen weekend was de tweede editie. Reden voor mij om deze op de agenda te zetten. Ik hou van de wat onbekendere trails en vooral van de kleinschaligheid. 85 km en 5000 hm door het Hockonigman gebied.image
Startplaats – Maria Alm, Oostenrijk. Een mooi dorpje wat de meeste kennen van de wintersport.
De start was om 24.00 uur, vreemd wel. Je moet je een soort koest houden heel de dag. Het voelt een beetje als nachtdienst, proberen nog een uurtje te slapen en dan op pad.
Met maar image150 man/vrouw aan de start was het een hele ontspannen start en nergens een opstopping. Al snel was het duidelijk dat het een kwestie werd van heel goed opletten.
Er waren wat bordjes en men had stippen op bomen en wortels op de trails gezet. Nu waren die stippen vaak weg of niet zichtbaar. Weg geregend of door schoenen weg getrapt of gewoon niet genoeg stippen gezegd.
Bovendien was het erg mistig, dat was een uitdaging. Het parcours volgen in de mist waar je meestal alleen liep. Ik zag en hoorde soms een half uur niemand. En soms was er ineens een groepje lopers in de buurt.
Veel single tracks vol met grote wortels waar ik mij soms afvroeg of ik nu nog wel op een pad liep. Het resulteerde ook in twee verkeerd lopen al in de eerste 13 km.
Op een gimageegeven moment stond ik met twee mannen in een weiland tot onze enkels in de bagger te zoeken naar het pad. Toen ik mij omdraaide zag ik verderop richting beneden lichtjes verdwijnen, we zaten dus fout. image
Later was ik met zeker nog een man of 4 voor mij aan het klimmen toen we na  500 meter terug werden geschreeuwd. Afslag gemist. Hoe dan ook, ik liep lekker en had er redelijk de vaart in.

imageRegelmatig keek ik in de ogen van grote groepen koeien, je ziet ze niet maar ze lichten op in de straal van mijn hoofdlamp. We bezorgen ze een onrustige nacht.
Nico liep niet en zou ik zien op post 39 km. We hadden afgesproken dat ik zou smsen op de 29 km post. Dat zou minimaal rond een uur of 6 zijn. Ik was er om 5 uur al dus hij moest vroeg uit bed. image
In de nacht lopen in de stilte van de bergen is magisch. Als er een heel klein straaltje licht komt hoor je de eerste vogels, al snel verandert dat in een heel fluitconcert, prachtig. De bergen ontwaken en ik loop er gewoon maximaal te genieten. Er is nog steeds mist, maar dat heeft ook wel iets bijzonders.
De temperatuur is ideaal. Ik loop heel de nacht in een shirt met lange mouwen zonder jas. Op een lang stuk over een flank, die denk ik erg mooi is,maar in ik de nacht niet goed zie loop ik samen met twee mannen.
Ik voorop, de mannen als een treintje achter mij aan. Op zoek naar de paarse bolletjes. Bij de afdaling raak ik ze kwijt.
Als ik bij de post ben en nico zie heeft hij een heerlijk pudding broodje gekocht! Wat een vriend is het toch!
Ik kleed mij om, korte broek en droog shirt aan en ga op pad. Ik zou nico weer zien op 55 km.
Er volgt een hele lange klim, 1000 hm bam, in 1 keer. Het blijft mistig boven in de vroege morgen. Soms zie ik wat vergezichten tussen de flarden mist in. Vrij laag ligt er ook sneeuw, en sommige stukken zijn lekker blubberig. Ik loop tussen die posten met een vrouw. Die daalt als een razende maar met klimmen haal ik haar steeds weer bij. Met haar en twee andere mannen sta ik ook ergens zeker 10 minuten te zoeken naar het parcours.  Gelukkig komt er dan een loper aan met de route in zijn gps en zo vinden we uiteindelijk de route.
13407049_865969590174060_156494444429781448_nSoms zijn het lastige technische afdalingen. Alleen de afdalingen naar de dorpjes zijn minder. Vooral de laatste paar km zijn stukken asfalt, dat is wel zonde. Als je die kan omzetten naar trail is het een ongelooflijk mooi parcours. Voordeel is dat ik wel hard kan afdalen op die stukken.
Bij 55 km is nico verbaasd dat ik er al ben. Lopers die stuk voor mij zaten heb ik bijna bij gehaald ziet hij op de post. De zon is ondertussen door en het is gelijk erg warm. Ik eet en drink bij de posten die erg goed verzorgd zijn, blijf niet te lang hangen en ga op pad.
De vrouw waar ik mee liep was al weg , maar er volgt weer een lange klim van 1000+ hoogtemeters. Ik haal haar al vrij vroeg op die klim in en ze heeft het zwaar. Ik loop lekker door en er volgt een prachtig stuk,  veel sneeuwvelden waar we doorheen gaan. Maar ook eindeloos klimmen, iedere keer als ik denk dat het de top moet zijn gaan we weer naar beneden en weer omhoog. Ik hoor bij een top op 1900 meter dat we naar die hut die ik ver weg zie moeten, dat is de hoogste top, 2117 bij het Statzerhaus. Ik voel de energie langzaam verdwijnen. Spreek mijzelf toe, ik zit al rond de 60 km , nog maar 25 km. Van post naar post. Ik haal nog een vrouw in die niet heel soepel meer loopt. image
Onderweg had men op verschillende plaatsen yerrycans neergezet, heel fijn! Ik tank er steeds water of sportdrank bij, goed geregeld!
Ik klim, daal, klim en ondanks dat het beste er wel vanaf lijkt geniet ik van het prachtige deel. Mooie singletracks op de flanken, uitzichten die onbetaalbaar zijn. En gek genoeg krijg ik toch weer de geest. Ik kom bij de hut, wat een mooie plek! Eet en drink en weg ben ik. Nog 15 km.
Ik daal af maar moet ook weer omhoog. Dan kom ik bij de laatste post. 76 km. Hier is een registratie punt en men roept dat ik de derde vrouw ben. Shit, ineens maakt het mij onrustig. Er volgt nog een hele lange afdaling van 10 km. Ik heb geen idee hoe ver die vrouw achter mij zit maar die daalt als een dolle.
Ik had toevallig afgelopen week net een lezing gehad over focus en afleidende factoren. Plots was ik weer bij mijzelf. Gewoon afdalen hofstede, zoals je normaal doet, misschien iets meer gas op stukken waar het kan, maar blijf bij jezelf. En dat deed ik. image

Die vrouw bleek uiteindelijk 25 minuten achter mij te finishen,
Ik kon ook gewoon nog sterk afdalen, verbazingwekkend eigenlijk. Want dit was de eerste echte berg trail. En meestal doet dat erg pijn op het laatste deel.
Ondertussen was nico bij de finish en hoorde daar van de speaker dat martine hofstede aus der Niederlander derde liep, hij was stomverbaasd want ik liep bij de de post waar ik hem zag 5 de vrouw.
Als grapje had hij gezegd “zorg dat je om 16.00 uur bij de finish bent dan kunnen we in de avond nog een goede pint en snaps drinken”.
imageIk kwam over de finish om 16.08, afspraak is afspraak! image

Na 16 uur en 8 minuten liep ik de 86 km en 5053 hoogtemeters.
Ik had zelf op een uur of 18 gerekend en als ik heel sterk zou zijn op 17 uur. Dus meer dan tevreden omdat ik sterk had gelopen en vooral erg had genoten om weer in de bergen te zijn! Ik werd er derde vrouw mee, niet heel bijzonder als er 9 vrouwen meedoen. Maar wel mooi dat ik toch die Oostenrijkers achter mij laat! Uiteindelijk liep ik toch ook sterk in het klassement overall. En eerste 50 plus vrouw (van de twee) .
imageOok wel grappig was dat de laatste twee km door dat dorp ging, langs terassen en daar kreeg ik zowat een staande klappende ovatie, ik moest er erg om Lachen. image
Hoe dan ook, een prachtrace. Als men nog even een paar dingen bijschaaft wordt het een klassieker.
Het parcours wat beter uitzetten, iedereen die ik sprak is fout gelopen en dan heb je het niet goed uitgezet. Dan nog die laatste delen van de afdalingen naar de dorpjes toe dat asfalt eruit en het is een perfecte trail.
Top organisatie, goede posten, mooi trailfeest!
Ik heb genoten! Het trailseizeon is echt gestart!

Exit Garmin Tactic – ultratrac big fail

imageIk schrijf meestal na veel gelopen te hebben met een gps horloge een review.
De Garmin Tactic heb ik al even en er is nog steeds geen review geschreven.
Reden? Omdat ik niet tevreden ben over de gps. De lezer van runtodream is gewend aan eerlijke reviews dus ook een produkt wat gewoon slecht is in bepaalde omstandigheden wordt geschreven – bij deze.
De Tactic is een gps met eindeloze mogelijkheden en dat is leuk. Maar voor hetgeen ik hem het meest gebruik heeft hij steeds weer bewezen niet te doen wat hij hoort te doen.
Daarom heb ik nog geen review geschreven, te veel effort voor iets wat niet functioneert zoals het hoort.
Ik zal iets genuanceerder zijn want het is natuurlijk ook niet zo dat het per definitie een slecht gps horloge is. Gebruik je de gps in een normale stand, dus gps signaal iedere seconde dan is hij redelijk accuraat en doet hij wat hij hoort te doen.
Maar het gaat fout als je hem op ultratrac zet. image
Dan pakt hij iedere 60 seconde het signaal. De verschillen worden dan zo groot met de normale km’s dan je net zo goed geen gps kunt aanzetten want het brengt je alleen in verwarring. Zo had ik tijdens EB al op 55 km meer dan 14 km verschil met de echte afstand!
Dat er verschil in zit op ultra stand weet ik, maar de verschillen zijn zo groot dat het echt nergens meer op slaat.
Ook tijdens een 100 km zit de Tactic er volledig naast. Als ik samen met Nico loop en hij de suunto aan heeft maakt die ook wel een km of wat verschil. Dat hoort er nu eenmaal bij als hij de gps signalen niet zo frequent pakt. Maar verschillen van 30 km op 100 km slaat nergens op.
Aanvankelijk viel het horloge soms ook uit op de ultra stand. Advies van Garmin was een totale reset. Dat heb ik gedaan en hij valt nu niet meer uit. Maar de afstanden zijn nog steeds buiten proporties afwijkend.
Een ander irritant ding is dat als hij geen gps kan vinden in de bergen en dat te lang duurt hij over gaat op normale stand. Dus als je er geen erg in hebt staat je gps uit zonder dat je het weet.
Twee grote redenen waarom ik helemaal klaar ben met Garmin. Hij is verkocht (aan iemand die er geen ultra dingen mee doet). Ik ga weer over op de Suunto.
Mocht je nu wel een recensie willen lezen over de Tactic – hier staat een uitgebreide review. Ws heeft Dc Rainmaker geen grote ultra dingen in de bergen gedaan met de Tactic denk ik zo.
Nogmaals, het is een mooi horloge met ontzettend veel mogelijkheden zolang je hem op de normale stand gebruikt. Ga je ultra-dingen doen en gebruik je de ultra stand, dan zou ik nog eens verder kijken.

Kou is een emotie, en emoties kun je uitschakelen – Zugspitze ultratrail

Wakker worden met regen, sterker nog het is nog niet gestopt met regenen sinds de dag ervoor. Niet echt motiverend om aan een trail te beginnen waar je een uurtje of 20 mee bezig zult zijn. Maar goed, we were on a mission.
Er moest sereieus getraind worden en Nico moest en zou deze trail finishen na een paar x dnf in ultra’s. image
Dus stonden we in goretex jas bij de start met 3 lagen aan. Zover was het parcours niet omgeleid.
Je moest wel lange broek en jack aan voor de passage bij de Pestkapelle richting de 2000 meter. Tassen werden gecheckt en weg waren we.
Vrij snel klimmen en al snel werd imageduidelijk dat het aardig blubberig was. Het regende nog steeds en pas ergens in de namiddag zou het even droog zijn om vervolgens heel de avond en nacht verder te regenen.
Echt warm werd ik niet op een of andere manier. Koud ook niet perse, maar aangenaam was het niet. Bij de eerste post op 10 km werd duidelijk dat de eerste pas eruit gehaald was. Er lag sneeuw daar en het pad was een modderstroom. Ik had er beeld bij. Wij hadden daar gewandeld met wat regen en het was een glijbaan toen al. Laat staan nu.
Een klim op een skipiste maakte al duidelijk hoe glad alles was. Dat zou in de loop van de dag alleen maar erger worden omdat er onderweg steeds een wedstrijd begon over het zelfde parcours alleen kortere afstanden. Dus ondertussen was alles belopen door een paar duizend man.
In de buurt van Ehrwald zaten we op 20 km en ik was er al klaar mee, Nat en koud en alles werd er stijf van. Het hotel was een afdaling weg. Niet zeiken maar doorlopen……
Uiteindelijk kwamen we op breed pad wat een beetje op en neer ging en goed te lopen was. Het alternatieve stuk. image
Dat was goed te doen en al rap kwamen we bij de beklimming naar de Sharnitzjoch. Grappig dat wij daar gelopen hadden verleden jaar maar boven links af waren gegaan en nu gingen we rechtsaf. Leuk om een nieuw deel te zien!
Het was bizar om te zien dat heel dat deel in de sneeuw lag. Des te hoger je kwam ging de regen over in sneeuw. Was het geen zomer???
imageHet leverde wel mooie plaatjes op, wat een prachtig gezicht!
Het pad naar boven was echter een blubberzooi waar je tot de enkels in verdween.
Eenmaal boven gekomen was er een afdaling. Ik heb nog nooit zoveel mensen op hun plaat zien gaan. Ik heb zeker 20 man ingehaald met dalen. Het was een kunst om overeind te blijven. Een grote glijbaan van blubber. Maar des te voorzichtiger je bent des te sneller val je volgens mij. Ik had met Nico afgesproken bij de post te wachten beneden. Zo konden we beiden een eigen tempo dalen.
Het was erg grappig te zien hoe iedereen bij die post aankwam. Iedereen zat onder de blubber.
Daar kon je ook een tas achterlaten om je te kleden. Zinloos denk ik want je was zo weer nat dus hadden wij niet gedaan.
Fijn was dat ze op iedere post warme thee en soep hadden. Perfect.
Hierna volgde een saai deel. Een breed pad die goed te lopen was. Maar erg soepel ging ons dat niet meer af. De kou zorgt voor zulke stijve benen dat het niet echt hielp. En hier werd ook het tekort aan km’s training duidelijk. Beetje dribbelen met af en toe wandelen gingen we uiteindelijk weer klimmen en dalen.
Ergens zat er een lange afdaling in met alleen blubber stromen en water. De paden waren kleine riviertje geworden. image
Het was meer survival dan normaal afdalen. Bij de posten kon je ook niet te lang wachten want binnen no time stond ik te klappertanden als ik stil stond.
imageToen we bij de laatste klim waren, nog 15 km te gaan zag ik het echt niet meer zitten. Ik had het koud, ondertussen 4 lagen aan. En was er zo klaar mee. Ik zeg tegen Nico ‘god man, ik zie het echt niet zitten die laatste klim, 1200 hm stijgen +dalen en weer zo klote afdaling in de glijbaan’ . Ik ook niet zei hij. En we stonden op en gingen. Opgeven was geen optie meer.
Ik heb de vaart erin gezet met de klim, des te eerder we boven waren des te sneller waren we er klaar mee.
Ondertussen was het donker en met de hoofdlamp op zagen we nog steeds niets. Mist en regen.
Geconcentreerd liepen we in een treintje naar boven steeds weer iemand inhalend. Bij de post boven bleek de laatste top eruit gehaald te zijn. 300 meter minder klimmen, thank god!
Ook hier bleek het te gevaarlijk boven te zijn. Ik zat daar even met een kop koffie en het was bijna lachwekkend om de lopers te zien, sommige als zombies enimage iedereen die even ging zitten zat te shaken van de kou. Het was rond 2 graden daar.
De laatste afdaling was weer hilarisch. Ik dacht dat ik ik in een Rivierbedding rende. Stromend water en veel stenen.
Steeds even wachten op Nico die ondertussen een pijnlijke scheenbeen had. Maar die bikkel liep toch best sterk naar beneden.
Het onderste deel was weer een modderzooi. Een grote glijbaan. Daar ging ik dan uiteindelijk ook nog onderuit. God was was ik blij dat ik het laatste bordje 5 km to go zag.
Uiteindelijk haalden we de finish na 19 uur en 11 minuten.
Wat een dag. Zo’ n dag waar je je afvraagt waarom je dit doet. Ergens er dan toch een groter doel om toch door te lopen. Een mentale training maximaal, en een koude training.
Zoveel regen, ws een uur of 16 van de 19 uur, dan is het toch een ding om jezelf warm te houden. Op een gegeven moment is gewoon alles nat. Goretex of niet.
Ik zag in de lijst aardig wat DNF, niet heel gek natuurlijk. Onderweg wel wat mensen onderkoelt gezien in de medische busjes.
Voor de organisatie niets dan lof. Veel vrijwilligers overal op het parcours. Echt superposten. Ze begrijpen precies wat een loper nodig heeft. Warme dingen maar ook tomaat en komkommer bv.
imageOverigens heb ik nog nooit zoveel gegeten bij de posten. Stukken worst, kaas, brood, absurd gewoon. Zoveel energie vraagt kou van je lijf.
Verder een mooie salomon goodie tas met zinnige inhoud om eens uit proberen van bv powerbar. En een mooi salomon finisher shirt. Plan B ken ik van de Transalpine run en toen hadden ze hun zaakjes al goed voor elkaar. Dat doen ze alleen nog maar beter!
Hoe dan ook, de Zugspitse gaat in de boeken als heftig qua omstandigheden.
Dit stond op de site van de organisatie + + + Wir gratulieren allen Finishern zum Zieleinlauf unter extremen Bedingungen + + + er is niets van gelogen!