UTMR here i come – bolletje volgen?

Woensdag sta ik aan de start van de UTMR etappe loop. In 4 dagen 169 km en bijna 12.000 hoogtemeters. De meest slechte voorbereiding ooit leek. Het eerste half jaar zo goed als niet kunnen trainen door verhuizen en veel andere zaken die belangrijker waren op dat moment.

Nu een paar dagen voor de UTMR voel ik mij topfit. Vanaf Juni heb ik goed kunnen trainen vooral in de bergen. Dat heeft mij enorm veel energie gegeven en het leverde veel km s op en vooral veel hoogtemeters. Het blijkt maar weer, less is soms more, ook al is het niet de bedoeling.
Afgelopen week ben ik voor de cursus Mountain Medicine een week in de Jamtallhut geweest op 2140 meter. We hebben enorm veel gedaan overdag, iedere dag de gletsjers op of een andere mooie top. Een hele intensieve week maar tegelijkertijd een toptrainings week en acclimatisatie week.
Met nog wat eigen trainingen de dagen ervoor leverde het 87 km lopen op en 6666 hoogtemeters. Ideaal dus. Nu nog een paar dagen in de chill stand, uitrusten, goed eten en dan knallen op de UTMR.

Mocht je het willen volgen. De UTMR heeft zoals ze alles goed regelen ook dit goed geregeld. Er zijn twee links. Bij de ene kun je het dagoverzicht zien, het klassement wat dagelijks wordt bijgewerkt.
De andere kun je ouderwets het bolletje volgen via de gps tracker.
Mijn startnummer is 551.

Ik heb er enorm veel zin, het weer lijkt beter te worden. Afgelopen dagen hebben we hier een serieus pak sneeuw gehad, supertof. Maar om er nu een wedstrijd in te rennen is weer wat anders.

 

Ultra Tour Monta Rosa – 4 stage race

ik schreef al eerder dat ik de 100 mijler van de Ultra Tour Monta Rosa omgezet had in een 4 stage race. Simpelweg geen zin in een 100 mijler. Te veel dingen aan mijn hoofd gehad om mij te focussen op een serieus project als een 100 mijler. En als ik 1 ding weet is dat alles in je hoofd goed moet zitten als je aan zoiets begint. Anders heb je bij voorbaat verloren. 

Daarom was het een goede keuze om voor een etappeloop te kiezen dit seizoen.

Eigenlijk hetzelfde parcours alleen dan in 4 etappes ipv non-stop. Het is alweer een tijd geleden dat ik een etappe loop heb gedaan. Andalusia en de TAR zijn al wat jaartjes geleden. Maar die constructie is enorm leuk omdat je met een groep gelijkgestemden 4 dagen aan het rennen bent. Vooral ook leuk omdat het vaak een internationaal gezelschap is.

Deze 4 stages zijn ook behoorlijk pittig met veel hm en gemiddeld een marathon per dag. En dat alles in het prachtige Zwitserland en Italië. Het voordeel van etappes is dat je het hele parcours kunt aanschouwen. Als je een ultra doet ben je ook nachts aan het rennen, wat ook altijd bijzonder is, maar heb je geen idee waar je gelopen hebt.

Kortom, ik heb er enorm veel zin in.

Hoe zien die etappes er nu uit en van waar naar waar  loop je? Hieronder kun je dat mooi zien. Een mooie combi van 2 landen, Zwitserland en Italië. 

In totaal 100 mijl en 11000 hm.

Er volgen nog twee mooie trainingsweken in de bergen voor de UTMR start. Dan hoop ik fit en sterk aan de start te staan. En mocht het allemaal goed gaan dan sluit ik het seizoen misschien nog af met een mooie ultra. Maar first things first.

Oh ja, kunnen we gelijk even over de nieuwe hangbrug lopen, 494 meter lang!

Het seizoen 2017 – UTMR en EMI

Ondanks dat ik niet zo heel veel doe qua lopen zijn er plannen genoeg.
Want natuurlijk denk ik na wat ik wil in 2017. Traditie getrouw kies ik een mooie wedstrijd uit die uiteindelijk het hoofddoel wordt van het jaar.
Aangezien de inschrijvingen allemaal al vroeg beginnen was het tijd om daar een keus in te maken.
In 2016 liep ik een van de mooiste races die ik ooit liep. De UTMR. Een prachtige tocht over de route Monte Rosa in Zwitserland. En niet te vergeten, een van de best georganiseerde races die ik liep. Wat ook haast niet anders kan met een race director die Lizzy Hawker heet.
Verleden jaar was het 116 km en 8300 hoogtemeters. Dit jaar is er een wedstrijd bijgekomen. Dat had Lizzy al aangekondigd.
Een 100 mijler. 170 km en 11200 hoogtemeters.
Dat is nogal een kluif en zeker op dat terrein. Lange klimmen en afdalingen en stukken technisch terrein.
Maar een mooie uitdaging voor 2017. Bovendien is de timing wel goed, 6 september.
Voorlopig zit ik nog in dozen en de verhuismodus en zal de rust pas weer terug keren eind April. Dan is er pas tijd en rust om serieus te gaan trainen.
Het tweede project van 2017 wat hoog op de lijst staat is de EMI. 90 km en rond de 9000 hk over Alke paadjes. Hoe lang ik daarover ga doen is bijzaak. Maar die wil ik finishen en dat is niet makkelijk als je zelf je route moet vinden met een kaart.
Twee mooie projecten voor 2017. Uitdagend, kleinschalig en vooral een prachtig gebied.
Meer hoeft dat niet te zijn!
Overigens is dit een wedstrijd , de UTMR, waar het vrouwengehalte hoog is. Lizzy stimuleert deelname van vrouwen.

De UTMR, brutal, beautiful and brilliant!

14141846_10154577855551520_3967798626677873920_nShit, er heeft iemand een Astma aanval, en wel een hele hevige. Dat was het eerste wat ik dacht nadat we weggeschoten waren uit het mooie dorp Cervinia in Italie. Het centrum door en gelijk klimmen. Daar hoorde ik een hoop gepiep en gehijg. Maar vooral gepiep.
Dat geluid kwam dichterbij, plots hoor ik een oerschreeuw en in een hoog tempo komt de man die bij dat astma geluid hoort voorbij.
Iedereen kijkt hem verbaast aan. Maar hij is volledig in zijn eigen wereld.
Gelukkig, de zuster in mij hoeft zich niet te ontfermen over een medeloper en ontspannen klim ik verder. Nou ja, ontspannen. Die kerel lijkt hetzelfde tempo als mij te hebben en alsof ik wordt achtervolgd door een astma patiënt blijft hij in mijn buurt. Af en toe een keiharde schreeuw waarna hij plots gas geeft en er weer voorbij komt. Vreemde manier van een ultra lopen, maar goed, ieder zijn ding. Ik besluit om wat door te lopen zodat ik hem niet meer hoor want het maakt mij onrustig.
14183690_10154582910616520_2905156953916360092_nWe klimmen naar de eerste top op bijna 3000 meter. Ik merk dat ik echt even in mijn ritme en ademhaling moet komen. De start is al op 2000, ik moet even wennen.
Maar de omgeving zorgt voor een ontspanning en ritme. Al snel loop ik een aantal meren voorbij. 14212722_10154582912556520_511718199347234571_n
En zie ik alleen adembenemende vergezichten om mij heen.
De afdaling is heerlijk, een heel lekker stuk. Daar ontmoet ik voor het eerste de broers Thon, twee Nederlanders. Die zijn even euforisch als mij. Man wat een schoonheid.
Ik kom na 17 km bij de eerste cp, Refugio Ferraro. Deze post en vervolgens alle anderen posten zijn een warm bad. Alles goed geregeld en vooral een groep hele enthousiaste vrijwilligers. Onbetaalbaar! Ze helpen met alles en schreeuwen je succes als je vertrekt.
Er volgt weer een klim en een afdaling tot ik bij km 28 kom. daar zou ik Jeanet zien.
14224949_10154582910871520_1612492857598449953_nEr zitten technische stukken in en terwijl ik over een rotsveld loop blijft mijn stok hangen tussen de rotsen, ik val en stok gebroken. Mijn Helinox stokken die onbreekbaar zijn, shit. Alles kan kapot blijkt maar weer.
Ik kan er nog iets van fabriceren door de lengte anders af te stellen maar erg stabiel is het niet. Met een lange afdaling is het lastig met die stok maar ik hoop dat ik ergens ducktape kan vinden.
Ondertussen smt jeanet dat ze de post niet kan vinden en ondertussen op de post van 35 km zit. Maar daar kan ze niet blijven want daar moet je met een lift naar beneden en die gaat  om 17 uur voor het laatst, zonde maar we zien elkaar dan bij de volgende post wel.
14202708_10154582910811520_629393429351347426_nIk kom bij 28 km en vraag of er iemand ducktape heeft. Niemand. Een van de vrijwilligers neemt mijn stok en gaat ermee het dorp in. Ik neem het er maar even van en eet van alles. Als ik er toch ben. Kopje thee erbij.
Dan komt hij roepend terug, i have found it and fixt it. Perfect, de held!
Na een enorm dankjewel ga ik verder.
Er volgt een klim, een rotklim. Eigenlijk een redelijk saai stuk, wat bredere losse stenen paden. Was het heel de dag bloedheet, hier liepen we plots in de mist.
1100 meter klimmen tot Col D’Olen. Ik kwam hier in een groepje mannen, een brit, een italiaan en een Zwitser. We wisselen elkaar af, kletsen wat. Dan komt de een even bij, dan de ander. Gedurende de wedstrijd zijn we steeds in elkaars buurt.
Eindelijk boven waarna er een afdaling volgt van 1700 meter.
Dat is oa wat deze wedstrijd zo zwaar maakt, enorme klimmen en afdalingen.
Ondertussen begint het wat te schemeren maar ik ben al lang mijn besef van tijd kwijt. Het doet er niet toe. Het is van post naar post en tijd is een gegeven. utmr_sf6t5e
imageAls ik het dorp Alagna eindelijk inren is Jeanet daar, 47 km. Wat fijn om haar te zien. We kletsen bij, ik vertel over de schoonheid van de route, over de zwaarte en ondertussen eet ik, vult ze mijn water bij en prikt ze met een veiligheidsspeld twee blaren op de rand van mijn eelt hielen. Rotplekken waar altijd weer een blaar verschijnt.
Ik ga verder en Jeanet rijdt naar de volgende post op 71 km. Ze wil niets weten van een hotel, ze slaapt wel in de auto. Wat een vrouw!
En ik ga op naar de volgende klim. Weer 1600 meter omhoog. In het dorp ga ik even fout maar dat is door mijn onoplettendheid. De route is perfect aangegeven.
Ik heb het zwaar op de klim. Het gesprek met mezelf begint.
Heb ik nu echt ergens pijn ? Nou nee, eigenlijk niet. Het is gewoon zwaar. Nou zeik dan niet en loop door. En zo ga ik verder en ook nu kom ik weer op de top en ben ik blij dat ik mag afdalen. Maar dat is nog niet zo eenvoudig.
We zitten in het pikdonker in een steengebied en het is een soort lastig om goed te zien waar nu toch het parcours loopt. Ook omdat je toch niet helemaal scherp meer bent.
De Italiaan komt boven als ik met mijn licht de route zoekt. Samen vinden we het en dalen 14233055_1833809546849591_3435510627166266786_neen stuk af. Dan krijg ik het systeem van het pad door en ga ik een stuk rapper naar beneden. Ik heb weer energie en kom uiteindelijk in een bos.
De nacht is echt pikdonker. Als ik mijn licht uitdoe is het een grote sterrenhemel, magnnifiek!
Op 67 km is nog een minipost met water en ze hebben net thee gezet. Heerlijk, ik drink het op en ga verder.
En zo loop ik Macugna in, cp 6 en 71 km. Een grote post en jeanet staat mij al op te wachten. Ik voel mij goed. Iemand vraagt of ik pizza of soep wil. Beide, mag dat ook ?
Geen probleem, ik krijg een bord heerlijk gevulde soep. imageerna twee stukken pizza maar die krijg ik toch niet op. Ik doe er een in een plastic zakje en stop het in mijn rugzak.
Vol goede moed na een topverzorging van Jeanet ga ik op pad voor wederom een klim van 1600 meter. Het is 3 uur in de nacht. Het begin gaat goed maar dan krijg ik het zwaar, heel zwaar. Langzaam verdwijnt de kracht. Ik heb slaap.
Ik ruik koffie, en zie ineens een espresso apparaat in de boom. De koffie geur blijft in mijn neus zitten maar er is echt geen espresso te vinden.
Ik besluit even te gaan liggen. Ik val heel even in slaap tot ik mij rot schrik. Er loopt een beest over mijn hoofd. Wat het was weet ik niet maar ik ben gelijk wakker.
Ik moet toch boven komen dus ik ploeter verder. Pratend met mijzelf.
Langzaam wordt het licht. Ik bevind mij in een rotsgebied en klim en klauter over grote rotsblokken. Ik zie ergens daarboven een lichtje, daar moet de post zijn. Maar ik kom maar niet boven. Tot overmaat van ramp dwaal ik ook nog te veel naar rechts af. Te veel gefocust     op het lichtje daarboven en dus volg ik de stippen op de rotsen niet meer.
14238309_10154582910571520_5371874069284044564_nAls ik even ga zitten en mij omdraai zie ik de prachtige ochtendkleuren op de bergen.
Ik schiet vol, god kijk mij hier nu zitten. Niemand in de buurt. Ik vind mijn weg door de bergen , ik kan dit en wordt beloond met een ongelooflijke mooie ochtend.
Bevoorrecht voel ik mij.
Het geeft mij kracht voor het laatste stuk en eindelijk kom ik boven! Er is een hut en het is er warm.
Ik hoor iemand een cappuccino bestellen en denk dat is een goed idee.
Ik doe hetzelfde. Ik drink het op en denk al gelijk, allemachtig wat een straf bakkie. Het valt erg zwaar op mijn maag.14199377_10154597556466520_9001165602654570118_n
Ik was al iets weeïg in mijn maag maar niets om mij bezorgd om te maken. Het is heel verleidelijk om in die hut te gaan liggen. Heerlijk warm maar ik spreek mijzelf toe en stap naar buiten. Ik moet nog even verder klimmen. Naar de top van Monto Moro Pass. 
Ik zie daar plots een groot maria beeld staan. Huh? sleepmonster? Nee het is echt, het staat er daadwerkelijk. De Madonna della Neve. Deze pass is overigens de grens van talie en Zwitserland. Ik maak een foto, neem een stilte moment en begin de afdaling.
Een technische afdaling, rotsen en klimmen en klauteren. Maar wederom een prachtig stuk.
Ik kom op een redelijk vlak stuk wat langs een meer loopt. Ik voel mij leeg maar heb ook geen trek. Mijn maag is van slag. Ik denk aan de pizza en besluit de broodrand te eten. heb ik in ieder geval iets in mijn maag.

14233069_1836189386611607_7610561913767590463_n
Ik heb het nog niet doorgeslikt of mijn maag krampt samen en ik spuug het uit. Gek, ik heb dat niet zomaar. Dan maar rennen op niets.
Ik ren een paar km en besluit dan een gelletje te nemen. Misschien krijg ik daar wat energie van en blijft dat binnen. Maar hetzelfde gebeurt. Ik braak het gelijk uit.
Of het nu van die koffie komt weet ik niet maar lastig is het wel. Je voelt dat je lijf energie nodig hebt maar kunt het niet geven.
Ik probeer mijn gedachten weg te krijgen en ben een tijd aan het verzinnen hoe dat nummer toch ook alweer ging, Running on empty – Ik kan nog wel verzinnen dat Jackson Browne dat zong maar verder kom ik niet dan de tekst Running on empty.
Als ik langs dat meer loop komen de eerste lopers van de stage race voorbij. Oa Sébastien Chaigneau, hij roept great job  en voordat ik met mijn ogen geknipperd heb zijn ze al zowat uit mijn beeld. Man wat lopen die hard! image
Hoe dan ook, ik kom gesloopt aan op post 8, Saas Fee op km 96.
Jeanet ontfermt zich over mij. Doet even mijn schoenen uit, vertelt dat ik sterk loop, 6de vrouw ben en echt goed bezig ben.
Zo voelde het niet echt op dat moment. Overigens wist Jeanet dat ik eerste Veteraan liep maar heeft dat niet gezegd zodat ik even de tijd nam om te herstellen.
En dat deed ik. Ik heb uiteindelijk chocomelk en yoghurt op die Jeanet geregeld had. Dat bleef erin en gaf mij weer wat energie.
Nog 20 km en als je naar het profiel keek leek dit het makkelijkste deel. Hoe anders bleek het te zijn en hoe hebben ik en veel andere lopers zich vergist in dit laatste deel.
imageHet was een loodzwaar deel. Het waren twee klimmen en ertussen leek het afdalen. Niets was minder waar, het bleef maar op en neer gaan. Steeds weer omhoog en steeds weer een berg. een soort pad in de berg die om ieder hoek weer een nieuw pad opleverde.
Ondertussen word ik her en der ingehaald door lopers van de stage race die in de morgen is gestart.
Great job, you’re amazing en nog veel meer van die termen hoor ik steeds weer. Ik denk alleen maar, weet je wat amazing zou zijn. Als ik een groot glas koude cola met ijsblokjes had. Nee wacht, een bad met ijs, dat zou pas amazing zijn.
Ik liep een deel  met Hanno, die zat er net zo door als ik. En we werden ook nog getrakteerd op rotsstukken waar klimmen en klauteren niet heel erg soepel ging.image
Ik stop nog een paar keer om toch nog wat hapjes te nemen van wat eten wat ik mee genomen had. Een brok chocola waardoor ik volgens mij een half uur met een bruine bek heb gelopen. Ik kreeg het niet weggespoeld.
Het was bloedheet, geen wind en het duurde eindeloos.
God wat was ik naar de klote zeg. Jeanet had al gezegd, bereid je voor op de Tenshi mountains, het hele zware deel uit de UTMF. Want de snelste lopers hadden heel lang over dit deel gedaan volgens haar. Dus het ging niet makkelijk zijn. En dat klopte.
Maar stoppen was al lang geen optie meer. Dat was het al niet meer na post 71. Ik had tijd genoeg en zou en moest die finish halen.
Maar op het moment dat ik dacht dat de post nooit meer zou komen kwam na 18 km toch de post om even kort bij te tanken en de laatste 2 km echt af te dalen.
En daar was dan Grachen!Al van ver werden de lopers aangekondigd en emotioneel kwam ik dan eindelijk over de finish na 30 uur en wat minuten.
14191917_10154580534161520_4316176283694119331_nAllemachtig wat een tocht. Bij de finish stond race director Lizzy Hawker. Een medaille en gefeliciteerd worden door haar maakt deze finish heel speciaal.14192751_10154582986261520_267574361979974843_n
Lizzy is een inspiratie voor veel trailrunners en zeker voor mij.
En eindelijk kon ik Jeanet omhelzen, mijn held. Die is ook 30 uur in touw geweest.
Een mooi staaltje teamwork. Heel bijzonder om dit weer samen te doen!
Uiteindelijk werd ik 6de vrouw overall van de 24in een 14192738_10154580534136520_4845897543540452758_nsterk deelnemers veld. En eerste in mijn leeftijdscategorie waar 7 sterke vrouwen in zaten. Daar ben ik oprecht trots op.
De eerste vrouw deed er overigens bijna 25 uur over. Eerste man bijna 20 uur.

De UTMR, brutal, beautiful and brilliant zegt Lizzy, niets is minder waar. Wat een wedstrijd. Deze drie woorden vatten het helemaal samen. 116 km en 8300 hoogtemeters, dat is niet voor sissies.
Deze race is ook nog eens de best verzorgde wedstrijd die ik ooit gelopen heb. Zowel voor de wedstrijd, qua info maar ook tijdens de wedstrijd. Alles klopt. Opvallende enthousiaste vrijwilligers, en na de wedstrijd een leuke pasta party en mooie prijsuitreiking. 14238371_10154581445361520_2088367035014505312_n
Ook de goodies, een mooie finisher shirt en een leuk klein zwitsers zakmes, erg handig.
14184497_10154581445256520_6838904355756500355_nIedere finisher krijgt een nepalese sjaal om de nek gedrapeerd door Lizzy. Alles is met zorg gedaan. Een voorbeeld voor andere wedstrijden!
Volgend jaar wordt het een 110 mijl , de hele monta rosa route. Daar moet ik nog heel hard over nadenken. Maar zoek je een uitdaging en een hele mooie bijzondere wedstrijd met een fantastische vibe. De UTMR is je race!

De UTMR – morgen ga ik op pad voor de mooiste wedstrijd van het seizoen!

Van de week zag ik in mijn agenda staan ‘ inschrijven utmr’, dat was in januari. Toen Lizzy Hawker deze wedstrijd aankondigde wist ik dat ik deze moest lopen. Maar logistiek nogal een gedoe omdat je van A naar B loopt. Uiteindelijk had ik mij niet ingeschreven omdat ik de TOR ging doen. Nou ja, om een lang verhaal kort te houden, morgen sta ik toch aan de start van deze prachtige race.  Soms kan het gek lopen.
image116 km en 8300 hoogtemeters in ruig terrein omgeven door de vele imposante 4000 bergen. Ik ben gespannen, meer dan normaal. Meestal heb ik het gevoel dat ik een race wel kan halen binnen de deadline die gesteld wordt. Maar hier lijkt dat ineens niet zo een vanzelfsprekendheid op een of andere manier. Tijdslimiet is 32 uur. Dat moet te doen zijn.
Maar my oh my wat een hoogtemeters! Vandaag sprak ik een man die verleden jaar de etappe loop heeft gedaan, vond het erg zwaa. Die is zelf erg bang dat hij het niet binnen de tijdslimiet haalt.

De enorme klimmen en lange afdalingen boezemen ontzag in. Ontzag is goed.
Hoe dan ook. Je kunt niet meer dan je best doen, zo simpel is het ook. image
Vandaag materiaal check wat ze dan weer heel handig deden. Gewoon alles oplijnen en men loopt langs met lijst en klaar. Het is opvallend hoe goed alles zo ver op de site en hier geregeld is. Tot smsjes met lokatie waar je je startnummer moet halen. Een probleempje, de startnummers waren nog niet binnen vandaag. Deze worden nu mo bij de start uitgedeeld.
Om 10 uur mo ga ik op pad. Mijn nummer is 365 en mocht je willen weten waar ik uithang ergens in de Zwitserse bergen. Op de site kun je het volgen dmv mijn chip die om mijn pols zit. Dat vind je hier.
imageMooi gegeven is dat Lizzy Hawker graag vrouwen in haar wedstrijd ziet. Daarom staan er maar liefst 24 vrouwen aan de start, dat is best veel voor een wedstrijd waar 125 lopers aan mee doen!

Dit filmpje geeft 3d weer hoe we lopen, ik denk dat dit wel eens een van de mooiste en zwaarste races gaat worden die ik gelopen heb.

Jeanet gaat mij ondersteunen op de posten waar ze kan komen. Dat wordt voor haar ook een enorme uitdaging want de route loopt voor mij dwars door de bergen maar met de auto moet je overal omheen en erg omrijden. Kortom, een mooi teamwork project!

Ultra trail Monte Rosa – enorm veel zin in!

imageLizzy Hawker, de nieuwe generatie trailers kent haar misschien niet. Maar zij was toch wel de vrouw die een inspiratie was/is voor mij toen ik ergens begon met trailen. Een bijzondere en bescheiden sportvrouw die veel gewonnen heeft. image
Ze won de UTMB een aantal keer, haar trainingen daarvoor deed ze in Zwitserland, rond de Monte Rosa. Daar is het idee geboren om hier een wedstrijd te organiseren. Verleden jaar was de test, een drie daagse etappe loop. Dit jaar is de echte wedstrijd. Wederom een etappe loop maar ook een ultra, 116 km en 7500 hoogtemeters. Dit schrijft Lizzy Hawker erover –
Wild spaces, numerous 4000m mountains in every direction, and non-busy trails – this is where I chose to train for UTMB and other races. This is the format I trained in – going around Monte Rosa in two long back-to-back days, staying with my friends in villages and refugios along the way. It’s a tough trail, high and technical in many places – and prior mountain running experiences is needed – but so beautiful.While I was running these trails I thought “this is the race I would really like to run”. It didn’t exist so we have created it for you to enjoy. The full route (from 2017) is tougher than UTMB. As a one-stage race it is a serious challenge – brutal, beautiful and  Brilliant. The Monte Rosa does not stand alone however. The Zermatt region is host to 38 4000m mountains including, of course, the iconic Matterhorn. Wherever you are along the route of the UTMR these beautiful mountains will be above you, beside you, behind you and ahead of you.
imageNu 4 weken voor de wedstrijd heb ik toch nog een startnummer kunnen krijgen en mag ik aan deze eerste editie meedoen. Ik wilde graag nog een mooie race doen om het seizoen af te sluiten. Ik denk niet dat ze mooier worden.
De start is in Cervinio -Italie en de finish in Grachen – Zwitserland. Het is een race van A naar B, dus geen ronde. Een wedstrijd op hoogte en technisch. Je tikt een aantal keer bijna de 3000 meter aan . Tijdslimiet is 30 uur.
Opvallend is hoe professioneel de site is. Je kunt je ook niet zomaar inschrijven. Men wil een cv en aan de hand van dat beslist men of je mee mag doen. Vooral omdat het hoog alpine gebied is wil men niet zomaar trailers aan de start hebben maar moet je echt ervaring hebben. Zowel in ultras als in lopen in de nacht. image
Ik heb er enorm veel zin in! Hopelijk kan ik Lizzy, de race director, ook nog de hand schudden.
3 September is de start. De komende weken een beetje de conditie onderhouden en dat lukt wel want komende week ga ik wandelaars door het massif Chablais begeleiden.
Wordt vervolgd.