De Veluwezoom trail 2014, het diamantje onder de trails in Nederland

image
Gisteren was alweer de 5de editie van de Veluwezoomtrail, misschien wel de mooiste trail van Nederland. Met een gelimiteerd aantal deelnemers al snel vol. Gelukkig kon ik een paar weken geleden via de sympathieke organisatie nog een nummer bemachtigen. Aangezien ik over een maand de Eigertrail ga lopen moet ik km’s en vooral hoogtemeters maken. Dat staat op een bijna uit pitje na Japan, dus werk aan de winkel.
Ik had 2 doelen, een 6 uurs duurloop en geen spierpijn de volgende dag omdat ik deze week nog veel zal lopen in Oostenrijk.
Zondagmorgen half 7, rechts ligt mijn lief zachtjes te snurken, links ligt Nike te spinnen. Ik wil er niet uit. Ik ben nog lang niet klaar geslapen na een paar lange dagen met weinig slaap. Daar komen de eerste stemmetjes, ontbijt op bed, nog even slapen, vm zelf lopen. imageVoordat ze de overhand nemen sluip ik uit bed en laat ik die 2 slapend achter.
Na meer dan een uur rijden kom ik aan in Rhenen, nog steeds niet veel zin en nog in slaapmodus.
Alles is op en top geregeld! Snel je startnummer, tenten voor tassen en omkleden en er is koffie!! Ik trek iets bij en als we starten is het goed. Wat een prachtig gebied is het toch! Heide, bossen, singletracks en rust. Ik loop al snel met Inge en we kletsen over van alles en nog wat tot de eerste post op 20 km.( was gezellig Inge!) Ik tank bij, ben erg dorstig en eet veel fruit. Bij 18 km kwamen er pijntjes op zetten en voelde het erg stroef. Dus goed bijtanken bij de post. image

Na een plasstop hobbel ik verder. Bij 22 km doet alles pijn en ben ik er ineens klaar mee. Alles voel ik en de gedachte dat ik nog niet eens over de helft ben maakt het niet beter.
Dan komt het bordje voor de afslag, 27 links en 52 rechts.
Stemmen in mijn hoofd gillen, links, links, links!!! Een klein stemmetje zegt rechts, niet zeiken Hofstede, gewoon doen waarvoor je bent gekomen. Ik loop rechtsaf. Na een paar km denk ik nog, ik kan terug gaan, 30 km is toch ook mooi voor een zondag. Maar dat kleine stemmetje wint en ik zwoeg verder.
Meestal krijg je wel weer ergens een opleving maar die zat er gisteren ook niet in, ja op 48 km maar toen was ik er bijna. Het was en bleef zwoegen. Ik liep nog ergens fout door mijn eigen stommiteit, volledig in mijn eigen wereld liep ik de linten voorbij. Het parcours was namelijk perfect uitgezet. Als je fout liep was het echt je eigen schuld.
Al met al kon ik toch nog genieten want wat is het toch een prachtig gebied en wat heeft Jan Strijker toch een mooi parcours uitgezet. Ik had het geluk dat er nog 3 reeën vlak voor mijn neus overstaken, magisch.
imageHet laatste stukje toverde toch weer een grote glimlach op mijn gezicht. Een aaneenschakeling van single tracks, op en neer, tussen de varens door, een prachtig stukje! Ik dacht bij mezelf, die Jan heeft genoten toen hij dit stukje ontdekte om in de wedstrijd te stoppen. Rond de 49 km kwam ik een loper tegen die ik van veraf al zag zwalken en scheef liep. Even een praatje gemaakt of hij ok was, hij wist in ieder geval nog waar hij was. Dus toch maar verder gelopen en de organisatie even ingeseind dat hij daar liep, niet zo fris meer. Dan viel het mij nog wel mee.
Hoe dan ook, ik kwam na 53 km en bijna 1000 hoogtemeters aan bij de finish, alles deed me zeer maar toch zeer tevreden dat ik gefinisht was. Een DNF zat erin vanaf het moment dat de wekker ging vandaag, mentale training maximaal.
Die 6 uur duurloop is gelukt maar die spierpijn niet helemaal. Vandaag toch wel wat stijf maar het valt erg mee, gisteren dacht dat ik vandaag niet meer zou kunnen lopen van de pijn in mijn lijf.
Een prachtige trail, het diamantje onder de trails in Nederland ! Buiten het ongelooflijk mooie parcours spreekt vooral de kleinschaligheid mij aan. Naast de 52 km zijn er nog 2 afstanden maar doordat de starttijden zijn verspreid merk je er niets van. Alle lof voor organisatie en vrijwilligers van de Veluwezoom trail! Zo wordt afzien bijna fijn, bijna….