3 dagen zwerven in de Vogezen – toen was geluk nog heel gewoon

De afgelopen 1.5 week zijn we in een soort nachtmerrie gekomen in Nederland. Waar iedereen dacht dat het wel mee zou vallen en het de vervanmijnbedshow leek is er nu een nieuwe realiteit. Voordat ik officieel vorige week vrijdag hoorde dat ik het land niet meer uit mocht als zorgverlener was ik donderdag na het werk met Tonkie al op weg naar de Vogezen.
Ik zou samen met Yvon drie dagen gaan lopen. De routes had ik ingetekend op de kaart en we hadden een hut besproken zodat we een tweedaags rondje konden lopen met rugzak(je) en dan nog een ochtend een andere mooie route lopen.
De start was in Wildenstein, een uitgestorven dorp vlak bij La Bresse.
Dat ligt op 572 meter hoogte. Ik had de route niet in gpx dus alles met de kaart en kompas. Een mooie uitdaging.
Het begint met een fikse klim door het bos om uiteindelijk uit te komen op de berg(jes) van de Vogezen. Mooie uitzichten ! We klimmen toch mooi naar 1170 meter.
We lopen over de toppen van de Vogezen, allemaal niet heel hoog maar wel echt een prachtig deel. De Batteriekopf, Rottenbachkopf en de Rainkopf. Het deed mij erg aan Ierland denken.
Hier en daar komen we een Auberge tegen maar alles is dicht.
Het begin is alles groen maar op een gegeven moment komen we toch echt in de sneeuw terecht. We zakken soms tot onze knieën weg. Zwaar lopen maar super mooi.
We dalen af richting eerst Lac Fishboedle en klimmen vervolgens richting Lac de Schiessenrothried. Er volgt nog een klim en zware stukken door sneeuw. We kunnen het pad amper vinden en moeten soms echt goed zoeken. Op sommige momenten zijn we echt het pad volledig kwijt en lopen terug waar we voor het laatst op het pad zaten.
Het kaart lezen gaat goed maar op sommige momenten heb ik ook twijfel. Maar gelukkig vinden we steeds de weg. De tijd gaat namelijk dringen en je wilt toch niet in het bos lopen zonder licht.

Dus houden we de vaart erin en als we een fikse klim maken in het bos zouden we als we nog een keer dwars door de sneeuw oversteken een hut moeten zien.
En dat klopt, moe en opgelucht dat we op tijd in de hut zijn is het eerst eens tijd voor een heerlijke blonde tap, die is meer dan verdiend. 22 km en 1600 hm volgens de suunto.
De dames in de hut maken een lekkere maaltijd klaar en met maar drie anderen mensen in de hut hebben we een 4 persoonskamer voor ons alleen.
De volgende dag besluiten we om naar Col de la Schlucht te lopen en via dezelfde weg weer terug. Het deel wat ik graag wilde doen, Sentier Des Roches is normaal gezien al een pittig stuk maar met de sneeuw en in de morgen het opgevroren sneeuw misschien niet zo goed idee om nu te lopen. Dus die slaan we over.
We maken een heen en weertje en lopen weer langs de hut op weg naar de Hohneck. Dat stuk ziet er fantastisch uit met een paar meter sneeuw in de flanken. We komen vandaag iets meer wandelaars tegen omdat er een parking bij de Hohneck is.Vanaf de Hohneck doen we nog een ander topje aan en lopen nu ipv via de toppen die we de vorige dag al gedaan hebben langs de Westelijke kant.
Het levert een paar mooie uitzichten op meren die we nog niet eerder zagen.
We zoeken wat naar het GR pad, want we zitten net iets lager maar zien dan toch erboven een pad lopen, inderdaad het GR pad.
Van het groen komen we weer in hele stukken sneeuw terecht.
Alles ziet er tof uit zo in de sneeuw ondanks dat het lopen wat lastiger is en vooral soms lastig om een pad te vinden. De bewegwijzering is niet heel duidelijk dus je moet het echt met de kaart doen.
Uiteindelijk komen we in een heerlijke afdaling  door het bos die ons weer naar Wildenstein brengt en waar geen sneeuw ligt. Vliegen over de paden.
Een prachtige tweede dag, 20 km en 1000 hm.
Zondag was het plan om een rondje Lac De Corbeau te doen. Dat meer staat bekend als een van de mooiste meren in de vogezen.
Als je er naar toe rent via het bos is het een paar km vanaf waar wij de auto geparkeerd hadden. Dan kun je beneden een rondje om het meer lopen maar je kunt er ook bovenlangs omheen.
Je klimt 450 hoogtemeters en uiteindelijk kom je op een uitkijkpunt want een geweldig uitzicht oplevert. Wij zijn rechts van het meer via het moeilijkere pad omhoog gegaan. Daar lag ook nog aardig wat sneeuw. Via de andere kant zijn we afgedaald waar er bijna geen sneeuw lag en we een toffe afdaling naar de auto konden maken.
10 km en 450 hm .
En dat waren dan de laatste km’s in de ‘bergen’ voor een langere tijd.
Wat een geluk dat we dit nog net mee konden pikken.
Voor nu is het sporten op een lager pitje en zal het werk op maximaal gaan. Laten we hopen dat we dit snel onder controle hebben en we allemaal weer van de bergen kunnen genieten. Zolang dat niet kan droom ik weg in tijden van onzekerheid naar oa deze drie dagen.

De Vogezen – de moeite waard

imageSoms vraag je je af waarom je ergens nog niet geweest bent. Vaak is dat dicht bij huis. Neem de Vogezen. 6 uur rijden en je bent eigenlijk gewoon in de bergen. Ok, niet hoog maar toch bergjes. Neem de Grand Ballon, toch 1470 meter hoog. En vooral, je kunt er eigenlijk heel goed trainen om hoogtemeters te maken.
Dan is het ook nog eens een prachtig fietsgebied. Op internet zijn veel mooie fietsroutes te vinden over de weg. En ik kwam ook aardig wat mtb routes tegen.
Ik had besloten om verleden week toen we een lang weekend in de Vogezen waren om de racefiets mee te nemen. Het 1000 meren rondje wilde ik graag fietsen. Vanaf onze herberg zat ik op de route en kwam ik dan wel geen 1000 meren tegen maar wel heel veel. imageimageMinimaal verkeer omdat je op smalle wegen fietst en van de grotere wegen weg blijft. Door slaperige mooie dorpjes, klimmen en dalen, een heel mooi rondje van 70 km en 1200 hm.
Erna naar zijn we naar de andere kant van de Vogezen gereden, er dwars doorheen. Wandelingen gemaakt zoals de kastelen route, een rondje lac blanc en zaterdag had ik gepland om lang te lopen. Hm maken en uren maken, en met de kaart lopen. Er is daar jaarlijks een trail, trail petit ballon. 50 km en die had ik ingetekend op de kaart.
Vanaf een ander punt ben ik begonnen en wilde ik rond de 40 km lopen. image

De eerste 22 is imagehet vooral veel klimmen tot je op de top van de petit ballon bent.

Een hele mooie rondje, door een paar slaperige dorpjes, door diep bos, singel tracks, langs wijngaarden, en je komt gewoon geen mens tegen. Op de petit ballon (die 1272 meter hoog is) was Jeanet en hebben we samen wat geluierd en gegeten. Daarna ben ik gaan afdalen tot een dorpje waar ik weer met jeanet had afgesproken. Rond de 38 km en 1500 hm klimmen en 1500 hm dalen, een perfecte trainingsdag, vooral een topdag!
De Vogezen zijn super en eigenlijk niet zo ver van huis. image
Als je in de namiddag gaat rijden en de donderdag en imagevrijdag vrij neemt heb je een perfect lang weekend om maximaal hoogtemeters te maken en te genieten van een heel mooi gebied!
Ik ben er voorlopig nog niet uitgekeken! Overigens had ik wel maximaal teken, de zaterdag heb ik maar liefst 15 teken gevonden op mijn benen! Dus wees gewaarschuwd, er hangen ook hier en daar bordjes met die mededeling.