De Escapardenne Lee Trail – 53 km genieten in twee dagen

“Het Escapardenne Lee Trail is een stevige wandelroute van 53 km in het Groot-Hertogdom Luxemburg. De tocht loopt door een prachtig stukje Luxemburgse Ardennen, met diep ingesneden rivier- en beekdalen, heel wat uitzichtpunten en snel op elkaar volgende landschapsveranderingen. Tussenin wandel je vaak over oude uit-stekende rotsformaties van hard gesteente, die prominent de valleien domineren en het geologisch resultaat zijn van miljoenen jaren ongelijke erosie. Een ‘lee’ of ‘ley’ of wordt zo’n rotsformatie hier genoemd, vandaar dus de Lee Trail”.

Dit is wat ik al even geleden ergens had gelezen, de Lee trail werd ergens in mijn achterhoofd opgeslagen om nog eens te lopen.
Pinksteren, prachtig weer en weg met tonkie, waar zullen we heen gaan? En plop, daar was de Leetrail weer.
Aangezien ik nog weinig km’s heb gelopen was dat de ideale manier om weer eens wat km’s en hoogtemeters te maken. Dat samen met een prachtgebied was genoeg om af te reizen naar Luxemburg. 
Er ligt een camping in Bourscheid en dat is precies waar de trail langs loopt. (camping Du Moulin)
Het idee was om zondag en maandag een deel, of het liefst de hele trail te lopen in 2 dagen.
Dus dropte Jeanet mij in Ettelbruck bij het treinstation (11 km verderop) want daar start de route en ging ik op pad.
Je loopt eigenlijk bijna gelijk het bos in en overal zie je de bordjes van de route, ideaal. Je hebt geen kaart nodig of je hoeft in ieder geval niet op de kaart te kijken. Dat scheelt nogal wat tijd.


De eerste 10 km zijn wat bredere paden maar daarna komen er meer single tracks. Enthousiast vloog ik over een afdaling na een km of 11. Maar toen ik bij de weg stond waren er nergens meer bordjes te bekennen. Even in mijn eigen wereld en ik loop gelijk 3 km meer. Terug vond ik de afslag die ik gewoon niet gezien heb maar wel goed aangegeven was. 
Regelmatig heb ik een uitzicht over de groene vallei van de  Sûre. De gele brem staat nog net in de bloei overal.
Het was heerlijk weer maar in de middag trok het dicht. Enorme stortbuien, gelukkig loop je veel in het bos dus liep ik redelijk beschut.
Dan duikt het kasteel van Bourscheid op en ben ik in de buurt van de camping.
En inderdaad, na 21 km was ik weer op de camping waar zoals gezegd de route precies langs loopt. Eigenlijk wilde ik nog een km of 7 verder maar ik was er klaar mee, regen, wind en honger. Tijd voor een biertje na een heerlijke trail gelopen te hebben van 21 km en 800 hoogtemeters.
Maandag wilde ik proberen om de rest van de route te doen maar dat was dan wel ineens 33 km en 1600 hm. Aangezien ik weinig km’s in mijn benen heb een redelijke uitdaging. Maar goed, we zien wel hoe het gaat.
Met Jeanet afgesproken in Hohsheid, 19 km verder. Daar zou ik verder kijken. 
Een prachtige etappe, veel single tracks, zelfs een mooi kammetje als je het zo wilt noemen.
Het laatste stukje tot voor Hohsheid is het mooiste deel denk ik.  Molberlee, het pad gaat over een scherpe bergrug omhoog en uiteindelijk kom ik bij Tonkie, Jeanet en Flynn uit.
Na een eet en drink stop ga ik verder. Ik wil de route aflopen tot in het eindpunt in Kautenbach.
De route is eigenlijk nooit echt technisch, wel mooi.
Met leuke single tracks, open velden, ver gezichten, gewoon genieten. En nog steeds perfect aangegeven! De laatste 6 km moeten uit mijn tenen komen maar pijn is een emotie…..
Ik eindig na 33 km en 1600 hoogtemeters in Kautenbach waar ik mijn voeten in de plaatselijke fontein dompel, wat een genot.
De Lee trail – 53 km en 2400 hoogtemeters.
Een mooie rustige trail die je heel goed kunt volgen middels de bordjes.
Het begin is iets saai maar het wordt steeds beter en mooier. Eigenlijk nooit echt technisch maar wel genoeg hoogtemeters.
Ideaal als (lange) training om dat in 1, 2 of 3 keer te lopen. Als je met meerdere bent en 1 de auto gebruikt om je af te zetten en je je tentje op de camping in Bourscheid zet heb je de perfecte lokatie voor een fijn weekendje trainen.
Ik had verwacht dat het een drukkere wandelroute zou zijn. niets is minder waar.
Ik ben totaal misschien 6 setjes mensen tegen gekomen in 2 dagen, en dat met mooi pinksterweer.

Ik heb ervan genoten en voel dat ik weer eens serieus iets heb gedaan. Ouderwetse spierpijn in mijn bovenbenen.

Het mooie is dat deze route eindigt waar de volgende begint. De Escapardenne Eislek Trail, deze is 104 km en loopt van Kautenbach naar La-Roche-en-Ardenne. Dat is dus samen 157 km.
Maar dat deel is voor een volgende keer.

Een verstopt trail paradijs in Cape Verdie – het eiland Sant Antao

Cape Verdie heeft 10 eilanden waarvan er 8 bewoond zijn. Veel mensen kennen alleen Sal, het strandeiland. Maar CV heeft veel meer te bieden dan een strandeiland. Een van de redenen om hier op vakantie te gaan.

Met de boot vaar je over van Sao Vicente naar Sant Antao, een uurtje varen. Het is een van de armste eilanden van cv. Heel voorzichtig komt er wat toerisme en dat is voor sommige een bron van inkomen. Voor de stranden hoef je hier niet heen want die zijn er bijna niet.

Het is een prachtig eiland met een ruige kust, de bergen erachter geplakt en overal zijn trails. Er is een kaart van het eiland met wandelroutes. Alleen staan nergens die routes aangegeven. Op de kaart hebben ze nummers, in het echt is er geen nummer te vinden.

Maar gelukkig zijn er overal lokals, werkelijk op de gekste plekken vind je wel een huisje of iemand ah werk op het land. En altijd vertellen ze je welk pad je moet hebben. Want als je goed zit kruis je steeds wel weer ergens een ander pad die niet op de kaart staat maar door de lokals is gemaakt. Kaart lezen kunnen de meeste niet maar als je het plaatsje noemt waar jouw richting heen gaat, al bestaat het uit drie huizen, weten ze waar je heen moet.

Je loopt door ruig berggebied, door suikerriet plantages, koffieplantages, mango bomen, papaya, guaves, bananen bomen, door ribeiras, je loopt door dorpjes van niets waar de tijd heeft stil gestaan. Als je geluk hebt vindt je wat te drinken, eten meestal niet maar altijd behulpzame mensen. We liepen hele afwisselende en soms pittige tochten. Bijna dramatisch mooi. 

 

 

 

 

Klein probleem is dat het nooit rondjes zijn en je dus altijd terug moet zien te komen. Soms is dat geen enkel probleem want je kunt altijd een soort busje aanhouden wat heen en weer rijdt als openbaar vervoer. Maar op sommige dagen en in sommige gebieden is dat wat lastiger. Maar dan kun je wel een taxi regelen dat ze je op pikken op een bepaald uur. Dat werkt prima zo.

Wij hebben hier 4 dagen prachtige routes gelopen.  Ik heb er wat gerend en samen gewandeld. Drie dagen in het berggebied en 1 route langs de kust. Waar dan toch ook gewoon 850 hm in zaten op 14 km.

We hadden een soort berghoteletje op een prachtige plek en vandaar uit hebben we Gewandeld. Een basic toplocatie. 

Daarna naar Ponta Del Sol afgezakt aan de kust en vandaar uit liggen ook weer prachtige routes. De bergen liggen tegen de zee aangeplakt dus de trails zijn overal.

Sant Antao is een prachtig wandel-trail eiland. Nog puur, er is wat toerisme maar echt minimaal. Het staat echt nog in de kinderschoenen en dat maakt het eiland wat mij betreft nog unieker! Een aanrader!

Verder zijn we ook nog 1.5 dag op Sao Vicente geweest. Een kaal en droog eiland. De meeste mensen (80%) woont in Mindelo, het enige grotere plaatsje. Daar speelt het eilanle en zich af. Er zijn nog wat stranden maar de infrastrutuur is minimaal. Er zijn nog wat bergjes maar alles is kaal en droog. 1.5 dag was voor ons genoeg. Sao Vicente kun je op een tripje naar CV gerust over slaan.

Het lustrum van de wandeltochten – dit keer Massif du Chablais

imageHet was alweer de 5 keer dat ik met Nico een groep wandelaars door de bergen gids.

Wat ooit begon met een vraag om hulp is uitgegroeid tot een kleine traditie. Iets wat Nico en ik vooral met veel plezier doen.image
De vorige edities waren steeds huttentochten. Dit keer hadden we gekozen voor een andere optie. Wandelingen vanuit het leukste trailhotel in Frankrijk – hotel Esprit Montagne.
4 wandeltochten die wij met zorg hadden uitgezet met hulp van Alke. Alles hadden we verkend en onze conclusie was dat het 4 hele afwisselende routes waren.

imageOmdat op dag 1 het weer het beste zou worden de komende dagen hadden we gekozen om Cornette de Bise op die dag te doen. Ik heb 3 wandelaars meegenomen via de lastige rotsige kant en Nico de rest via het wat betere kant. image
We zouden elkaar weer zien  voor de lunch op de top op 2432 meter. Een prachtig uitzicht op de top was de beloning. Niet iedereen haalde het naar de top maar desondanks voor iedereen een mooie dag.
les Cornette de Bise – 1290 hm / 12 km.

imageDag twee werd het rondje Mont de Grange. Een mooie lange klim in regenachtig mistig weer. Rotsig en een mooi groen bos wat overgaat in groene velden op de top. Met een koffie stop in de hut kon iedereen weer warm worden. image
Ik pakte met Didier nog even de top mee om via een omweg weer bij de groep aan te sluiten.
Mont de Grange – 1230 hm / 16 km.

imageDag drie is mijn favoriete rondje, Col de Bise.
Het weer was afwisselend mist en zon. Maar toen we na een klim van 650 hm boven waren trok het open. We mochten genieten van hele groepen steenbokken.
image
De km’s over de kam was voor sommige nogal een uitdaging maar de route was zo mooi dat men dat snel weer vergat. Via het lac Darbon nog een klimmetje om weer af te dalen naar de geitenboederij.
Col De Bise – 1000 hm/ 12 km.

Dag vier was het weer stralend weer ondanks dat het kouder was. Roc de  Taveneuse.

imageHet gebied stond vol bloemen! Een klim van 700 meter en voor mij en Didier nog een extra 200 meter naar het kruis van Pic De La Corne. image
Door een bossig gebied om uiteindelijk via de flank uit te komen bij Lac de Taveneuse. Een technische lange afdaling zorgde uiteindelijk voor een mooie laatste wandeldag.
Roc De Taveneuse – 1415 hm /13.5 km

image4 hele afwisselende mooie wandelingen. Heerlijk Eten en slapen in hotel Esprit Montagne, eigenlijk was het voor iedereen een hele goede constructie. Bijkomend voordeel was dat de mensen die wat minder liepen of een rustdag wilden dat zo konden regelen. Wij kennen de routes goed om ook shortcuts te kunnen nemen.
Er liggen daar nog heel veel routes die wij willen lopen dus het zou zomaar kunnen dat het volgend jaar weer de uitval basis wordt voor de zesde editie.

Voor mij was het een perfecte trainingsweek. Ik ren regelmatig heen en weer om hier en daar een hand uit te steken. Doe wat topjes aan met de betere lopers uit de groep.imageimage

En ik heb twee dagen voor de wandelingen ook nog twee dagen getraind. Oh ja, en op de race fiets Col de Bassachaux. image

Totaal 81 km en 7000 hm hardlopend en 800 hm en 35 km op de fiets. Komende drie weken wat onderhoud en dan knallen op de UTMR!

Gelezen – Wild van Sheryl Trayed

Eigenlijk is het al even geleden, 20 jaar. Maar Sheryl Wild schreef nu pas het boek over haar avontuur tijdens het lopen van de Pacific Crest Trail. Het boek is zo’n succes dat het zelfs verfilmd is.
De jonge Sheryl besluit na een turbulente fase in haar leven de PCT te gaan lopen. Een trail van 1600 km die Mexico met Canada verbindt.
Haar moeder overlijdt, ze gaat aan de drugs, gaat vreemd en ze is de zin van het leven kwijt.
Ze ziet ergens een reisboek over de PCT en besluit totaal onervaren op pad te gaan. Een manier om zichzelf terug te vinden. Gescheiden en zonder geld gaat ze op pad.  image
Met een veels te zware rugzak, te kleine schoenen en ongetraind begint ze aan dit avontuur. 1600 km door woestijn en bergen.
In het boek schrijft Trayed over de tocht en als rode draad loopt haar leven er doorheen. Ze is drie maanden op pad en gaat volledig kapot, fysiek. Maar ook mentaal ziet ze af.
Ze ontmoet nieuwe vrienden in medewandelaars. Denkt regelmatig aan opgeven maar loopt toch door.
De combinatie van de tocht en het terugkijken op haar leven maakt het  een erg leuk boek.
Ik las het in een ruk uit. Het is prettig geschreven en het geeft je bovendien een goede inkijk op ee PCT.
Soms frons je je wenkbrauwen eens met de vraag ‘ ben je nu zo naief’ , maar goed er zullen vast meer onervaren wandelaars zijn die zo op weg gaan.
Als je nu nog een leuk kadootje zoekt voor de kerst, dit boek is een aanrader! Voor 10 euro heb je een boeiend boek.
Wees gewaarschuwd want je krijgt er wilde ideeen van als je niet oppast.
Hier kun je de trailer zien.

Gidsen in het Karwendelgebergte

Afgelopen week was het weer tijd voor de ondertussen traditionele wandeltoer.image
Dit keer hadden Nico en ik het Karwendelgebergte uitgekozen. Misschien wel een van de mooiste gebieden van Oostenrijk. In  2009 is het een nationaal park geworden.  Het Karwendel maakt imagedeel uit van de Noordelijke Kalkalpen. Het gebergte met een oppervlakte van ongeveer 900 km², bestaat uit vier bergketens die van west naar oost lopen. Het zijn de Solsteinkette, Gleirsch-Hallkette, Karwendel-Hauptkamm met de Birkkarspitze (2.749 m) als hoogste top van het gebied, en de Nördliche Karwendelkette.
Met 17 wandelaars gingen we op pad om 4 dagen te lopen. Onderweg slapend in 3 hutten.
De weersvoorspelling was vooral de eerste dagen goed, de laatste twee dagen
zou er regen komen. Het klopte, de eerste dag was het erg warm en met 1600 hoogtemeters en 19 km een pittige dag. We begonnen in Vomp waar we met de trein naartoe zijn gereden. image
Vanaf daar loop je eigenlijk zo het Karwendelgebergte in. Geen technische stukken maar wel erg mooi. Via twee hutten onderweg voor een drink en lunch stop kwamen we uit bij de Binsalm, onze slaapplek.
Dag twee bracht ons via smalle paden en een prachtige route naar de Karwendelhut. 20 km en 1200 hoogtemeters. Waar de zwaarte vooral in de eerste klim en laatste klim liggen.
Dag drie was de bedoeling om de groep in tweeën te splitsen en met de wat sterkere lopers via de Birkkarspitze te lopen, de hoogste top van het Kaimagerwendel(2749) en een technische route. Helaas gooide het weer roet in het eten. De hutteneigenaar gaf ons netjes een imagebriefing die avond en ivm regen en onweer het advies om het niet te doen. En zo liepen we allemaal om de berg ipv over de berg. Overigens een mooi dal om in te lopen. Onderweg loop je langs een prachtige kloof en zagen we hier en daar nog wat gemsen.
Omdat de route op die manier 38 km is, zijn er busjes die je 12 km doen overbruggen. Daarna mocht iedereen nog een mooie klim maken van 600 hm naar de Hallerhangehut. Ik ben in een fiks tempo naar boven gelopen terwijl er achter mij een gevecht plaatst vond met Nico en Liam om ook rap boven te komen. Gelukkig kwam ik als eerste boven zodat ik ze nog heel de avond kon pesten.
Dag 4 hadden we een nieuwe route voor gemaakt omdat de route die we wilden doen wat delen weg waren en er mede daardoor wat gevaarlijke stukken waren.
imageWe hadden een prachtig alternatief gevonden de woensdag ervoor. Over de pas via een leuk technisch stuk en een prachtige afdaling waar je uiteindelijk op een single track uitkwam in het bos. Door de regen was het allemaal lekker glad geworden zodat er meer dan genoeg uitdaging in zat. Via bospaden konden we helemaal terug lopen naar het hotel, met bijna 26 km een pittige dag om af te sluiten.
Het totaal kwam daarmee op 91 km en 4500 hoogtemeters in 4 etappes.
Een hele leuke en gezellig groep waarbij opvalt dat sommige steeds beter gaan lopen, leuk! De avonden waren erg gezellig met snaps en het spelletje Uno. Wandelaars die al meerdere keren zijn meegeweest maar ook nieuwe wandelaars die al snel een groep vormden.
Weer een prachtige tocht waar iedereen weer zijn grenzen verlegd op een of andere manier. Genieten en afzien tegelijk noemde een van de wandelaars het….
Het blijft toch enorm leuk om te doen samen met Nico. image
Voor volgend jaar zijn de plannen alweer in de maak, zeer waarschijnlijk wordt het dan France!
imageOverigens een aanrader ook voor trailers, een serieus trainingsgebied met genoeg hutten om te slapen. Wel vantevoren boeken want de hutten zijn niet groot en vaak vol. Opties voor goed loopbare paden en technische stukken.
Het Karwendelgebergte, je moet er geweest zijn!
Voor mij werd het trouwens met wat verkenning een totaal van 142 km in 6 dagen met rond de 6000 hoogtemeters.

Herstellen of luieren?

Afgelopen week was een drukke week met werk en dingen doen die niet zo heel veel met sport te maken hadden. Dat was bewust omdat ik er niet heel veel tijd voor had gedurende de week en in het weekend geen tijd voor wilde maken.
Meestal voel ik heel goed aan mijn lichaam wanneer ik even wat rustiger aan moet doen. Dat volgt meestal op drukke weken qua sport en werk. Dan voel ik dat mijn lijf een soort stram is. Ik krijg wat pijntjes, zoals een geïrriteerde bursa bij mijn hiel. Daar heb ik al heel lang een uitstekend bot en bij tijd en wijlen gaat dat irriteren. Dat zijn de signalen van even een rustweekje inlassen. Ik ben tenslotte ook geen 20, 30, 40 meer en dus heb ik geleerd om daar naar te luisteren.
Dus heb ik vooral weinig gelopen en iets gefietst.
Zo heb ik donderdag een stuk terug gefietst vanuit Oirschot. Om 17 uur op de fiets stappen na een intensieve werkdag is lekker maar 125 km was iets te ver. Dus heb ik het op 75 km gehouden en heeft een lieve vriendin me opgepikt.
Zaterdag heb ik een uurtje gerend en erna 25 km gefietst om erna heerlijk te bbqen zoals half NL deed.
Zondag was heel zwaar, op een bed in de tuin liggen lezen, eten, drinken, kletsen en af en toe omdraaien om wel aan beide kanten te bruinen. Luier dan dit komen de dagen niet.
Vandaag iets meer actief, 10 km gewandeld in een mooi natuurgebied bij Strijensas, ‘Plaat van het Land van Essche. Bekend om de vele vogels, zo zitten er veel lepelaars. Ik ben er vaker langs gefietst maar nog nooit echt doorheen gewandeld. Echt de moeite waard, bovendien een leuk rondje om te rennen!
Het water van het Hollands Diep heeft met zijn eb- en vloedbeweging een slikken- en plassengebied doen ontstaan dat na korte tijd al een grote vogelrijkdom kent. Om de begroeiing zo gevarieerd mogelijk te houden, grazen er Schotse hooglanders. De Plaat van het land van Essche is een nat wilgenbos met het on-Nederlandse karakter van een oerwoud. Als u kiest voor het extra rondje door dit bos dan waant u zich even in een andere wereld. Aan het eind van het broekbos moet u zelf met van een trekpontje weer naar de bewoonde wereld overzetten.

In de avond nog 36 km op de fiets gezeten.
Dan moet ik er ook nog even bij zeggen dat ik ongeveer 10 uur per nacht geslapen heb de afgelopen 3 dagen.
Het lijf is weer wat bijgetankt, eens kijken hoe het komende week voelt.
Grappig is dat ik door ervaring wijzer ben geworden. Ik word niet meer onrustig van momenten als dit. Ik weet dat het erbij hoort en dat je er eerder beter dan slechter van wordt om naar die signalen te luisteren.
Het was een heerlijk Pinksteren! Laat de temperaturen maar zo blijven tot Oktober!