Het verhaal en de foto’s van de EMI 2018 – 📸 Barbara Kerkhof

📸 Barbara Kerkhof

De EMI 2018. Het is alweer even geleden. Maar verleden week heeft Barbara Kerkhof de foto’s openbaar gemaakt die zij tijdens de EMI 2018 heeft gemaakt. Prachtig! Goede reden om met terugwerkende kracht ons verhaal te schrijven over de EMI 2018.

Voor wie niet meer weet hoe het werkt. De race is op uitnodiging van Alke Staal, het brein achter de race.
Geen bordjes onderweg. Een gps ip ook niet, alleen een door alle lopers zelf gemaakt de dagen ervoor.  4 posten over 84 km en 8700 hm.
De zaterdag voor de race krijg je een kaart die ingetekend is met de route door Alke zelf. Het liefst zoveel mogelijk Alkepaadjes. Er komt een briefing die vooral belangrijk is voor de lastige passages en op een donderdagmorgen vertrek je om 4 Uur.
Onze derde editie. De eerste editie was Mirjam niet fit en ben ik alleen door gegaan maar zag ik het niet zitten om alleen in de nacht te navigeren. Verleden jaar heb ik een enorme crash gemaakt en ging de handdoek daarom in de ring na 45 km.


Dit jaar moest het gebeuren. Beide fit en klaar om eindelijk de EMI af te vinken.
Petra liep met ons mee tot post 2. Ze had weinig ervaring in dit terrein dus wel fijn om bij ons aan te haken. Zo gingen we op pad, Alke’s Angels.
Het eerste deel konden we redelijk wel vinden, daar waren we eerder geweest. Opvallend was ook dat het gat met verleden jaar lang niet zo groot was.
En het begon prachtig, een regenboog na een buitje.

In de loop van de dag werd het weer anders. Regen, veel regen. Het maakt het een stuk uitdagender, alsof het al niet genoeg uitdaging was.
Alke stond weer bij het touw waar we naar boven moesten klimmen, alleen nu zeiknat. Maar nog altijd met een grote glimlach.
Wij waren ook zeiknat, maar nog wel warm van de inspanning. De meiden daarboven hadden het pas koud, wat een kanjers die vrijwilligers!
En zo gingen we verder, zwarte luchten en onheilspellend weer. Onweer volgde, harde klappen en hagelstenen. Toevallig liepen we net langs een soort hutje. De keuze was snel gemaakt, schuilen! We zouden juist een klim in gaan op weg naar een graat.
Onder een mini afdakje schuilden we en aten we wat. Na enige tijd leek het voorbij en begonnen we aan de klim. Ergens zagen we iemand lopen in onze richting, in de afdaling dus. Het bleek Ronnie te zijn, onderkoeld. Hij zat boven in de hagel en onweer en is uiteindelijk omgedraaid. Op de graat werden we er zowat afgeblazen. Zoekend naar de goede weg klauterde we over de graat.
Daar waar we verleden jaar in de rotswand hingen vonden we nu een soort betere weg over terrein waar geen pad is.
Maar het was hilarish. Alles was zo nat en glad dat we meer naar beneden gleden dan liepen. Hele stukken op de billen of we nu wilden of niet.

Beneden bij de koeien en waterbak kregen we er de slappe lach van. Alles was kapot.
Onze broeken gescheurd. Mijn stok was boven gebroken (Afdalen met 1 stok is hel in dit terrein)
Jas en handschoenen gescheurd, we zagen eruit als warriors. Gelukkig hadden we pamnekoeken van Raf en die werden daar veroberd, man wat waren die lekker!

Maar nog steeds vol goede moed. Ergens kwam zelfs het zonnetje voorzichtig door.
En zo gingen we verder, soms met een kaart studie maar al met al vonden we de weg redelijk wel. Met wat omweggetjes af en toe maar toch.

Bij post 2 werden we in de watten gelegd en zou Petra uitstappen. De bikkel had haar grenzen verlegd en sterk meegelopen. Ik kreeg een stok van haar en zo was ik ook weer compleet. Mirjam en ik gingen verder.
Daar sloeg het weer om en regen en wind was ons deel. Maar we kwamen na een hele lange klim toch weer waar we wezen moesten. Na de afdaling kwamen we terecht in de echte Alkepaden. We dwaalden en liepen vloekend heen en weer tussen hele hoge bloemen en planten op zoek naar de richting die we zochten. Uiteindelijk na gezwerf en al in het donker kwamen we dan toch weer op het goede pad. De gps wist het al lang niet meer en die stuurde ons van links naar rechts. Daar besloten we om voortaan de paden te nemen als we nog zo’n deel kregen. Alles was zo spekglad dat je alleen maar aan het glijden en vallen was.


Onheilspellende luchten toen het nog wat lichter was, de wind trok aan, echt absurd hard.
Wederom een klim naar een graad. Nu was het echt donker.  We werden zowat van de berg afgeblazen. Je moest je echt met je lichaam verzetten tegen de wind. Iets uit je tas pakken was geen goed idee. Ws was je dan al je spullen kwijt door de wind. Regen, wind en onweer.
Onheilspellend.
Aan het eind van de graat was een kruis en daar moesten we ergens dalen. Ondertussen liepen we maximaal in de mist. Je zag geen hand voor ogen. Een hoofdlamp hielp niet, alles was wit. Klimmend en klauterend zochten we een pad. Nergens te vinden.
Bizar, we hadden geen idee wat er onder ons was. Je zag gewoon niets. We probeerden overal wat te vinden op de tast. Niets. Elkaar waarschuwend om voorzichtig te zijn, als je naar beneden flikkert….
Tot ik ineens op een pad stond.
Ondertussen stond Mirjam al licht te klappertanden. Die had al 2 paar handschoenen aan en begon onderkoeld te raken.


Maar we hadden het pad. Rennend gingen we over dat pad. Raar, dat kan niet, we moesten afdalen. Maar om warm te worden en vooral om van die berg af te komen liepen we door.
Tot we bij een paal met bordjes kwamen. Ik keek erop en zag waar we waren. Daar waar we 1 uur daarvoor ook waren. We waren in de mist terug gelopen. Totaal de oriëntatie kwijt.
Dat was het.
Daar op dat punt besloten we dat het klaar was. Gewoon te gevaarlijk. We zagen niets, werden van de berg afgeblazen door regen en wind en alles was wit van de mist.
We daalden af want via dat punt konden we op post drie komen. Een hele lange afdaling volgde. Uiteindelijk keken we als twee herten in de koplampen van de jeep van Alke.
Die stond ons daar op te wachten. Druk kletsend en knuffelend vertelde we hoe het daarboven was en dat we toch voor onze veiligheid kozen.
Dus hup in de auto. Starten – ehhh – accu leeg getrokken door zijn lampen.
Sta je daar, op een jeeptrack. Even duwen meiden.
Zeiknat, koud, hongerig duwden we de auto met geweld tot hij het weer ging doen.
Wat een race directeur – eerst ons bijna 21 uur, 53 km en bijna 6000 hoogtemeters laten zwoegen en dan nog een auto laten duwen. Alke kan dat!

En daar eindigde poging 3 – we hebben we toch gekozen voor onze veiligheid. We voelden ons echt nog sterk maar op een graat in dikke mist, hagel en bijna eraf geblazen door de wind een pad niet kunnen vinden is toch niet echt ideaal. Dwalen en zoeken op hachelijke stukjes in de nacht. Het was genoeg.
Eigenlijk waren we best trots want we hebben samen sterk gelopen . Zoals altijd af en toe enorm verdwaald in de alkepaadjes maar al met al hebben we een mooi en bizarre route gelopen .
Broeken kapot, schoenen stuk, stok gebroken, jassen gescheurd, tas kapot en onze lijven bont en blauw.
Wat een tocht! De mooiste graatjes, alpenvelden, topjes op en af navigerend is toch een bijzondere tak v sport.
Zou er ooit nog een poging 4 komen?

Tijdens deze EMI was Barbara Kerkhof aanwezig, fotograaf en trailer. Ze heeft prachtige foto’s gemaakt.
Kijk maar eens op deze link. Hieronder een aantal van haar foto’s maar kijk vooral eens naar alle foto’s via de link. Mooie doorleefde koppen die aan het afzien zijn maar nog steeds blije trailers!
📸 Barbara Kerkhof

Dit bericht is geplaatst in Trail Wedstrijden, Trailrunning met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Een reactie op Het verhaal en de foto’s van de EMI 2018 – 📸 Barbara Kerkhof

  1. peter schreef:

    Schitterende foto’s,..
    , Peter
    Enjoy the trails

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.