De ICE Trail Tarentaise- waar de vrouwen en mannen worden gescheiden van de jongens en de meisjes

Hoe begin je aan een trail van 65 km – 5000 hoogtemeters, een technisch parcours wat zich afspeelt tussen de 1600 en 3650 meter?
Zo snel mogelijk op de Grand Motte komen (3653 meter) was mijn plan. Het was duidelijk dat dit een race is die je niet zomaar finished. De eerste vrouw deed er verleden jaar bijna 10 uur over. Ik sprak in het hotel Marjolein Bil en die dacht aan 12/13 uur. Dat betekent dat ik mijn best moest gaan doen om binnen de 16 uur binnen te gaan komen.
Er zijn 4 punten waar je voor een bepaalde tijd moet zijn anders ben je er gelijk uit. Tijdens de briefing was men hier heel duidelijk over. 1 seconde te laat en je bent eruit.
IMG_5026Dus na wat berekeningen was mijn plan om voor half 9 boven op de Grand Motte te zijn. Dan loop ik een uur voor op de tijdslimiet. Met al die hoogtemeters in mijn benen moest dat lukken.
Om 4 uur in de ochtend werden we weg geschoten. De eerste paar km redelijk vlak. Dan begint het klimmen. Om weer te dalen richting Tigne. Daar kwam de zon op achter de bergen. Hierna begon het echt klimmen. Naar de top van de Grand Motte op 3653, spectaculair! 1500 meter klimmen! IMG_5034
Ik had een goed ritme en begon al aardig wat mensen in te halen met klimmen. Via een breed pad die naar boven zigzagde stonden we ineens in de sneeuw. Even zitten, yaktrax om de schoenen binden en de sneeuw in. Even wennen maar ze geven goed grip en dus had ik in sneeuw er ook flink de pas in. De eerste post was bij de gondel op 15 km. Bijtanken, wat eten en weer verder. Daar zag ik Huub en Marc voorbij komen die waren al terug van de klim. Ook kon ik Emilie Forsberg even aanmoedigen want ook die passeerde. Een glimlach van haar na een ‘ come on, good job’ van mij gaf mij ook weer een glimlach.
Hierna begon een bijzonder stuk van de race. Over de sneeuw en op de piste de Grand Motte op. Aan de andere kant waren ondertussen de toppers aan het afdalen en af en toe zag ik er een paar op de kont voorbij vliegen met een bloedgang.
Net onder aan de Grand Motte kwam ik vast te staan. Dat heeft wel een kwartiertje geduurd. Er lag een trap over een gletsjerspleet en er moest wat geklommen en geklauterd worden wat zorgde voor oponthoud. Nou ja, het uitzicht was fenomenaal dus who cares. Ik was ruim voor de tijdslimiet dus geen stress.
IMG_5036Uiteindelijk stond ik op de top van de Grand Motte, kippenvel! Hoe fantastisch is dat, dat ze dit in een trail verwerken!
Aan de achterkant begon wederom geklauter in de afdaling. Met wat touwen was ik snel weer beneden. Daarna begon de afdaling in de sneeuw. Dat ging lekker rap en plots veel rapper dan ik wilde. Ik viel op mijn kont, begon te glijden en dacht, ok dit gaat best goed. Ik heb controle en ga veel harder. Tot ik heel hard ging. Remmen lukte niet meer.
Voor mij gleed ook iemand op zijn kont en die kon nog net opzij door mijn geroep. Anders hadden we samen verder gegaan.
Ondertussen was ik alle controle kwijt en lag ik op mijn buik en gleed full speed naar beneden. Plots was daar een ijsplaat, alles geprobeerd om te stoppen. Uiteindelijk stopte ik en was ik erg blij dat ik alles lang had aangedaan zoals men had gewaarschuwd anders was ik nu gescrubd geweest. Een beurse elleboog en blauwe heup is nu alles.
Ik stond op en een loper keek me met hele grote ogen aan. Ik gaf hem een glimlach en zei ‘ so , that was way faster then you‘ . Hij begon keihard te lachen terwijl ik alle sneeuw overal tussenuit haalde.
Een stukje verder was ik weer bij de post, 19 km verder, het was half 9. Ik liep meer dan een uur voor op de tijdslimiet. Jeanet was hier en na even kletsen, bijvullen en een toiletstop ging ik op pad naar de post op 30 km. IMG_5042
Er volgde nog wat sneeuw en steen velden in de afdaling en daarna het prachtige national park van Vanoise in .
Dit gaat wat op en neer, redelijk goed te rennen. Wat dalen, wat klimmen en vooral ook een prachtig gebied. Bij de post op 30 km flink bijgetankt, extra water mee genomen want de volgende post was pas weer op 47 km. Er was een post uit omdat men geen toestemming had gekregen om daar een post te maken zoals men bedacht had.. Dus een extra waterfles mee.
Omdat je zo hoog loopt is er geen stukje schaduw heel de dag. In had in dat deel mijn kleding al uitgepeld. Ondershirt en lange broek uit. Korte broek en shirt was meer dan genoeg. Bij ieder watertje wat ik passeer stop ik even mijn buff onder water om vervolgens weer op mijn hoofd of om mijn nek te doen. Een aangename afkoeling.
Na de 30 km begon al snel weer een klim, daarna wat heen en weer. Plots zag ik daar Birdy zitten op een steen. Hoe kan die nu al daar zijn? Bleek dat ze de top van Grand Motte niet had gedaan en ondertussen in de problemen was. Samen nog een stukje naar boven gelopen tot we bij een prachtig meer kwamen. Daar birdy achter gelaten en gezegd dat ze wat moest proberen te eten. Een paar km later kwam liep ik in op Sauw. Precies hetzelfde verhaal. Beide zijn helaas dus niet gefinisht. Ik voelde me nog steeds goed en daalde af naar Pont Neige, Daar was de post en Jeanet. Even kletsen,bijvullen en weg was ik weer op weg naar de col Pers.
Toen ik bijna boven was (tenminste dat dacht ik) stond daar iemand die je startnummer tagde en in plaats dat ik naar rechts kon moest ik eerst naar links. Er volgde een hele lange klim naar de Needle Persons (3386 meter) . Werkelijk het puntje van dat stuk, hoe kun je het verzinnen. Weer een paar sneeuwvelden. Weer een absurd mooi uitzicht!
Via de andere kant dalen over grote stukken losse leistenen. Uiteindelijk dalen tot de Iseran. Je komt daar uit op de hoogste weg pass in Europa op 2760 meter.
Daar was Jeanet heen gereden en een paar slokken cola smaakte dan ook ongelooflijk goed. Wat een topcrew had ik vandaag!
Na 2 km over Asfalt was daar de post.
Ik heb alles naar binnen geschrokt wat ik zag liggen. De vrouw van de post moet erg lachen om mijn honger. toen ik net gefinisht was zag ze mij daar weer en kwam me omhelzen.
IMG_5050Even mijn rug gestrekt, die begon wat te verstijven. Jeanet heeft het nog even los gemaakt en op weg naar de laatste echte klim. Die zag je al liggen. Een stuk vol steen en zand met een sneeuwveld en een gat waar de tunnel was waar je doorheen moest om aan de andere kant bij Val disere uit te komen. Men noemt het ook de “wall” of Crete of Leissieres.
Nog een keer naar boven stoempen al zwaaiend naar Jeanet.
Door de tunnel en dan volgt er een afdaling richting Lake Quillette. Er volgen nog wat kleine klimmetjes, een rondje om het meer en dan een laatste killer afdaling naar de finish. Erg steil en dus hard afdalen bijna onmogelijk. Mijn knieën waren er wel klaar mee.
Maar al met al voelde ik mij nog steeds prima. Ik haalde nog een vrouw in en in mijn ooghoek zag ik een vrouw redelijk hard afdalen. Dat zorgde voor nog best een rappe eindkm voor de finish. Zou toch zonde zijn om net voor de finish nog ingehaald te worden.
Ik finishte sterk en eindige op dit EK skyrunning als 22 ste vrouw overall. Bij de finish kreeg ik een medaille omgehangen met prijs pakket omdat ik tweede werd in mijn leeftijdscategorie. Eindtijd 14.16 uur.
Ik werd 214 ste overall. Met een startveld van 600 lopers waren er maar 345 die de tijdslimiet hebben gehaald. Dat zegt genoeg.
Dit is de mooiste, spectaculairste en zwaarste trail die ik gelopen heb van alle trails die ik gedaan heb en dat zijn er ondertussen aardig wat. IMG_5048
Alles zit erin waar je trailhart sneller van gaat kloppen. Sneeuw, gletsjer, ijs, stenen, singletracks, klauterwerk, technische klimmen en afdalingen, spectaculaire uitzichten, heel bijzonder.
Maar tegelijkertijd een trail die je niet zomaar kunt lopen. De tijdslimieten zijn scherp en de hoogte is niet te onderschatten. Daarnaast zitten er echt technische stukken in. Een trail die absoluut op je bucketlist hoort maar bezint eer ge begint!
Vergis je niet in de afstand, 65 km lijkt dan niet zoveel als je 100 km wedstrijden hebt gelopen. Dit is er echt een van de buitencategorie.
Als ik niet de weken ervoor zoveel hoogtemeters had getraind was het maar de vraag geweest of ik de tijdslimiet had gehaald.
Hoe dan ook, het was een highlight in mijn trailcarriere!
Top organisatie en een top parcours. Wat een mooie dag in de bergen om een prachtige werk/trainings periode in de bergen af te sluiten!
Hieronder een impressie van wat foto’s zelf gemaakt en een aantal van internet. (@byryan  Photography en@blogfabiomen)

Dit bericht is geplaatst in Trail Wedstrijden, Trailrunning met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.