Een bizarre TDS, CCC en UTMB 2010

Fotos; Nummer halen, rugzak inpakken.
Helemaal klaar gingen we vrijdagavond op pad om in de bus van 22 uur te stappen. We moesten tenslotte naar Courmayeur waar de start van de TDS was om 24 uur.
Volgegeten, genoeg gedronken, rugzak tot in detail kloppend en vooral het lijf er helemaal klaar voor. Hier had ik naartoe getraind.
Bij de bussen aangekomen was het opmerkelijk stil terwijl er veel mensen waren. De bussen leeg en donker. Al snel bleek dat er nog geen bus was vertrokken.
Het gerucht ging dat de UTMB die 3 uur eerder was gestart, was stil gelegd.
De sporthal werd opengegooid en daarna volgde het ene na het andere bericht.
De UTMB was totaal gestopt door modderverschuivingen, levensgevaarlijk dus.
De TDS zou 3 uur uitgesteld worden. Dan maar van de nood een deugd maken en al snel hadden we een grote mat en een deken gevonden. Maar ja, slapen lukt niet met al die herrie en die adrenaline. Dus hebben we toch nog wel lol.
Dan horen we om 00.30 uur  dat het volledig geannuleerd word. Er volgt nog wat info maar mijn teleurstelling is zo groot dat ik de helft niet meer hoor.
Bij de kamper besluiten we om met z`n 4en naar boven te lopen om Ingrid tegemoet te lopen. Ik moet me er echt toe zetten, de teleurstelling is te groot. Maar we zijn een team en Ingrid verdient het om aangemoedigd te worden. Dus ik zet me erover heen en ga mee.
We legen de rugzakken en gaan lopen. Als we Chamonix uit zijn, ziet Nico een smsje.
De UTMB, er wordt toch gelopen. We moeten om 6.30 bij de bussen verzamelen om dan om 10.15 te starten voor een  CCC deel 2.
Overleg volgt, gaan we, wordt het weer niet afgezegd? Ik ben er snel uit, ik wil, ik ben hie niet voor niets! We gaan lopen.
Uiteindelijk lopen we terug naar de kamper en daar aangekomen belt Ingrid. Die moest stoppen met onderkoeling en braken op 65 km. Aangezien ze nog moest dalen komt ze uiteindelijk tot 70 km. Later blijkt dat even later ook de CCC wordt stil gelegd en Ingrid toch niet verder had gekund. Het drama is compleet.
Het is tegen 4 en. We proberen te slapen. Ik kan niet slapen en lig te wachten op Ingrid. Uiteindelijk val ik in slaap en wordt een uur later wakker door een sms.
Er mogen maar 1000 lopers meedoen omdat de bussen nodig zijn voor de gestranden CCC lopers.
Overleg, wat als we er weer naast zitten? Wat als er 2000 man staan? Weer een teleurstelling?
Francis en ik besluiten om toch te gaan. Ik gooi weer wat in mijn rugzak, totaal ongeorganiseerd. We hebben niets meer te eten, de laatste pasta was 10 uur geleden. Wat nu voorbereiding?
Bij de bussen is het geen chaos. Blijkbaar hebben veel lopers de pijp aan Maarten gegeven.
Als we in Courmayeur komen, worden we naar de sporthal gebracht. Daar kunnen we nog wat koek en stokbrood eten. Daar zijn ook veel UTMB lopers die daar wat geslapen hebben om nu te gaan lopen.
Dan gaat het toch echt gebeuren. Om 10.15 worden we sfeervol weggeschoten.
Het is een grappig gezicht, er starten 1,238 lopers (650 UTMB/588 TDS) die er ontzettend slaperig uitzien maar nog nooit heb ik zo`n groep gemotiveerde lopers gezien. 60 % is van de UTMB en 40 % van de TDS. Later blijkt ook dat de uitval erg klein is (1128 finishen). Deze groep gaat niet meer opgeven! Daar is te veel voor gebeurt.
De tijdslimiet is wel verlengt met een paar uur, ws door de slechte omstandigheden.
In Courmayeur is het overigens gewoon warm maar dat is van korte duur.
Francis en ik hebben wel al snel besloten om bij elkaar te blijven. Hoe het parcours er bij ligt weten we niet maar het belooft niet veel soeps.
We rennen door het dorp en daar staan veel mensen met bellen en roepen Ale,ale. Ik voel me emotioneel. Het was een rollercoaster van emoties de afgelopen uren en nu loop ik toch nog.
Hoeveel we gaan lopen is nog niet helemaal duidelijk. Er is een klim uitgehaald in het begin. Aan het einde zitten nog 2 stukken waarvan de organisatie gedurende de dag een beslissing gaat nemen. Zover zou het 88 km zijn.
Uiteindelijk lopen we er 93.6 en is alleen de klim van de tete de la tronche eruit gehaald.
Het eerste deel is het weer ok. Maar als we weer klimmen wordt het weer slechter en slechter. Koud, wind en de regen gaat over in hagel. Francis en ik zorgen dat we goed gekleed zijn om energie te sparen. Zelfs de muts gaat op.
We klimmen gestaag en het enige wat ik hoop is dat dit niet de overige 60 km zo gaat blijven, het hoort wel bij de bergen maar leuk als anders. Het afdalen is een soap. Dat deel is een modderbaan. Iedereen valt en zit onder de modder. Op een gegeven moment vinden we een manier, lees, gewoon laten glijden, om naar beneden te komen. Het kost wel veel energie.
Maar we komen heelhuids bij de post aan en nemen snel soep.

Fotos; wachten in de nacht op wat komen gaat. Toch van start met Francis de volgende dag!

De doorkomsttijden op de posten zijn snel. We doen ons ding en zijn weg.
Beiden voelen we ons goed. Onderweg zijn we aan het kletsen (als ik Francis zijn vlaams versta) , we zingen, checken of het goed gaat en we zwijgen.
We gaan vooral sterk. Als we richting Champex gaan verheugen we ons op onze fans, Nico, Wim en Tanja. Beiden krijgen we wel hongerklop op de klim naar boven. Ik eet 2 GU gels (choco is lekker!) en trek bij. Al om 17.50 zijn we er. Verleden jaar was ik er om 20 uur.
Onze Crew verwent ons met eten en vullen de bidons. Wij trekken droge kleren aan en geven onze natte troep af. Ik leeg ondertussen mijn rugzak en zie dat ik eten voor 10 lopers in mijn zak heb. Het scheelt zomaar 1 kilo meeslepen.
Een half uur later vertrekken we, droog en vol gegeten.
Het afdalen gaat wat zwaar met volle maag maar al snel gaan we weer klimmen. We zijn ondertussen opgeschoven naar plaats 456 in het klassement.
Bovenal voelen we ons nog erg goed. Het blijkt dat we steeds een paar minuten voor op het verwachte schema lopen (volgens de computer) Meestal gaan die tijden afzwakken naarmate de km`s vorderen maar bij ons blijft het gelijk.
We proberen voor het donker word in Trient aan te komen maar moeten toch stoppen om hoofdlampen op te zetten.
In het licht lopen we nog over de kam en het zijn prachtige uitzichten.
Francis zegt me hoe gelukkig we toch zijn dat we hier mogen lopen. Ik zeg er lachend achter aan dat we er ook nog een mooi vestje voor krijgen als we de finish halen.
Op de volgende posten zijn steeds Wim, Nico en Tanja er. Dat is fijn, het geeft je nog meer energie. We realiseren ook hoe moeilijk het voor Wim en Nico is dat zij niet lopen.
De afdaling na Catogne is wederom een spekglad gedeelte. Het maakt het nog zwaarder omdat het donker is. We begrijpen dat de organisatie de CCC stil heeft gelegd na dat punt.
Als je hier uitglijdt in de blubber lig je beneden in het ravijn.
In Vallorcine zijn we weer flink opgeschoven naar plaats 394.

Dan volgt de laatste helle klim, de Tete Aux Vents. Ik wist dat die zwaar was, maar was vergeten hoe zwaar. Vanaf beneden zie je een lint naar boven gaan. Als je bezig bent worden de rotsen steeds groter en na iedere bocht komen er weer 10 bochten.
Maar toch lopen we gestaag naar boven en halen we veel lopers in.
Als je uiteindelijk boven bent is het spekglad en het is kletsnat. Plassen en riviertjes stromen overal. Het is vooral geconcentreerd blijven om heelhuids over de top en over het plateau te komen.
Als we bij de laatste post komen, is het nog 9 km vooral dalen. We hebben er zin in en zetten de vaart erin. Al snel verdwijnt de vaart want het zit totaal dicht door de mist. Je ziet haast geen hand voor ogen als we over een singletrack door het bos slingeren.
Uiteindelijk komen we op een breder pad en is het zicht beter.
Beneden zien we Chamonix liggen en we gaan als een speer. We vegen lopers op maar worden soms ook ingehaald door hele snelle afdalers.
Als we het dorp inkomen samen met een Japanner staan Wim en Nico daar om het laatste stukje mee te lopen.
Even verderop staan Ingrid, Jacq en Tanja. We slingeren door het dorp en met de Japanse hand in mijn ene hand en Francis zijn hand in de ander lopen we met een sprint op de finish af. 17 uur, 16 minuten en 50 seconden hebben we over 93.6 km gedaan en we finishen deze hele bijzondere race!
We schuiven op naar plaats 329 in het algemeen klassement en ik word 22 ste vrouw en 12 de in mijn categorie. Dat blijf ik bijzonder vinden voor een 'Dutchie'.

 

Fotos; De crew!Onmisbaar!Nico, Tanja, Jacq en Wim. Francis en ik na de finish.

Ongekend sterk gelopen, we hebben geen verval gehad gedurende de hele race en geen echte moeilijke momenten gekend.
Wim geeft me een heerlijk Jupiter biertje en met genot drink ik hem op.
We hebben het gefikst! Geen TDS maar wel een hele vreemde, zware en bizarre CCC die de UTMB 2010 genoemd wordt.
Het finishervestje zal altijd bijzonder blijven.
Voor ons Ultrasport team was dit als team ook een heel bijzonder weekend. Een mentale training, een niet slapen maar dan toch lopen training, een met teleurstellingen omgaan training en we hebben veel plannen gemaakt voor op weg naar het WKAR 2010 in Tasmanie.
De grote vraag is wat het gaat worden in 2011, de UTMB of de PTL. Welke het ook gaat worden, we gaan hem als team lopen.
Voor mij gaat deze race in de boeken als de meest bizarre. Een memorabele editie van de UTMB 2010!
Ondanks alles waren de lopers vooral rustig. Een ieder begreep als geen ander dat de organisatie niet zomaar deze beslissing heeft genomen.
Een weloverwogen en goed besluit denk ik. Want je styuurt wel 5500 lopers de bergen in. Daar hoort een risico bij dat weet iedereen maar tot een bepaalde hoogte.
Wat wel een probleem was, was dat de berichtgeving minimaal of helemaal niet in Engels was. Ook kregen veel mensen geen sms. Daardoor wisten een groep lopers niet dat er gelopen kon worden.
De grote vraag van veel lopers nu is of men volgend jaar automatisch een startnummer voor de UTMB krijgt. Dat is wat veel lopers willen.
Dit filmpje
is een samenvatting vh parcours en geeft prachtige beelden!
Onderstaand filmpje is door Jacq gefilmd als we finishen!

Dit bericht is geplaatst in Marathons en Verder, North Face CCC`09/TDS 2010, Trailrunning. Bookmark de permalink.

30 reacties op Een bizarre TDS, CCC en UTMB 2010

  1. Martin schreef:

    Wow. Wat een belevenis, inderdaad een memorabele editie.
    Ik ben ook benieuwd wat de consequenties zullen zijn voor de loop volgend jaar.

  2. karin schreef:

    hoi, hoi sjonge jonge wat een verhaal! knap dat je na zo’n rare start en emotionele rollercoster zo sterk heb gelopen en ook nog heel gebleven ben!
    chapeau!!
    karin xx

  3. janny schreef:

    Ondanks alles toch gelopen, geweldig! Wat een prestatie. En wat heb je er weer een fijn verhaal van gemaakt. Heerlijk om jouw blog te volgen.

  4. Mariët schreef:

    Mijn hemel wat een prestatie!!

  5. Robert schreef:

    Een bovenmenselijke prestatie ongelooflijk, geweldig top. Je mag heel erg trots zijn op jezelf!

  6. geert schreef:

    Dit jaar niet alleen een fysieke slag maar ook een mentale test!
    Bij ons in de pers is er ook iets verschenen over mogelijke ‘sabotage’ langs het traject; heb je daar iets van gehoord/gemerkt?

  7. Tiny schreef:

    Wat een bizarre tocht moet dat geweest zijn. Zeker na het mentale heen en weer geslinger in de aanloop. Maar jullie deden het toch maar mooi!!!

  8. Christel schreef:

    Wat een verhaal! Top dat je toch bent gaan lopen en het gered hebt. En wat een tijd! Heb je toch maar even geflikt! Hoop dat Ingrid inmiddels weer opgeknapt is, en ben erg benieuwd naar de foto’s!

  9. Jannet schreef:

    Goed dat je ondanks de onzekerheden over het wel of niet starten, toch bent gaan lopen. Dat vereist een grote mentale weerbaarheid en doorzettingsvermogen. Respect!

  10. frank spencer schreef:

    Eerst en vooral een dikke proficiat met je grootse prestatie ondanks de eerdere teleurstelling.

    Inderdaad, in mijn krant zou de wedstrijd stopgezet zijn door sabotage onderweg. Op een gevaarlijke passage zouden alle pijltjes en bordjes door saboteurs weggenomen zijn.
    Omdat het onverantwoord was om al die lopers in de duisternis en zonder bewegwijzering door de Alpen te sturen, werd de wedstrijd door de organisatie gecancelled.

    Wisten jullie daar iets van en klopt dit verhaal – Het Nieuwsblad 29/08 ?

  11. martine schreef:

    @frank en geert; Ik heb er niets van gehoord. Het lijkt me ook niet waarschijnlijk.
    Het weer was zo slecht en de delen parcours lagen er echt slecht bij dat dat wel de beslissing geweest moest zijn.
    Er waren modderverschuivingen en alles stond blank.
    Wat mij betreft een fabel en ik heb er ook echt niemand over gehoord. Heb veel mensen gesproken van de utmb en ook daar was daar niets over bekend.
    Juist als je daar bent zijn dat de verhalen die je als eerste bereiken.

  12. Rinus schreef:

    Bikkels en wat een toestanden zeg en heb het allemaal gevolgd.
    Goed door gezet samen en wat en barre tocht in die omstandigheden.
    Rust goed uit en geniet na.

    Oja, sommigen vinden de tocht redelijk goed te bewandelen!!!!.
    Zie Wouter: Bikkels en wat een toestanden zeg en heb het allemaal gevolgd.
    Goed door gezet samen en wat en barre tocht in die omstandigheden.
    Rust goed uit en geniet na.

    Oja, sommigen vinden de tocht redelijk goed te bewandelen!!!!.
    Zie Wouter: http://forum.ultraplatform.nl/viewtopic.php?f=5&t=648&st=0&sk=t&sd=a&start=10

    Xx Rinus.

    Xx Rinus.

  13. Joost schreef:

    Donderju, wat een verhaal. En wat een omstandigheden. En wat een enorme superprestatie van je. Echt grote klasse hoor.

  14. frank spencer schreef:

    Ik heb het bewuste artikel (cfr. enkele reacties hierboven) eens opgesnord : http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GSA2UKG78

  15. Spencerwoman schreef:

    Proficiat Matine, deze ultra zal voor altijd in je geheugen staan als een heel speciale, denk ik.
    Zo zie je maar dat het weer in de bergen heel onvoorspelbaar is…

  16. annemarie schreef:

    waar wil u hem hebben?

    het veertje hé!!

  17. JeeWee schreef:

    Onvoorstelbaar wat een ontberingen hebben jullie moeten doorstaan.
    Een automatisch startbewijs zou een geweldige beloning zijn voor al die kanjers die het onmogelijke hebben gepresteerd!!

  18. John schreef:

    Wat een ellende met al die onzekerheid! Maar alweer een super prestatie…trouwens ook van Ingrid!

  19. Dullaert Annemie schreef:

    Knap hoor en weeral heerlijk om te lezen… Jij en Ingrid zijn toch wel mijn voorbeelden geworden z’n…
    Geniet nog maar lekker na en dan…nieuwe doelen!

  20. Bjorn Paree schreef:

    Heftig !! Ben heeel erg benieuwd naar de foto’s.

  21. ruud schreef:

    Nogmaals heel veel respect voor jullie prestatie en het zal zeker een heel bijzondere herinnering blijven aan een heel bijzondere aflevering van de UTMB. En wat geweldig dat jullie toch konden starten.
    Even het filmpje bekeken en wat is het mooi in de bergen, zelfs met dat slechte weer. Ben blij dat ik over een uurtje of 7 ook die kant op mag.

  22. Esther schreef:

    Wow wat een geweldig verhaal, wat een super avontuur.
    Ik heb genoten van je verslag!

  23. Ronald schreef:

    wow!!! heb het al van zo dicht bij mogen meemaken met alle sms’jes en live verslag maar het filmpje bezorgd mij kippenvel! ONWIJS GOED GEDAAN!!! Ook een superprestatie van Ingrid!! Geniet heerlijk na!! Volgende jaar gewoon de La Petite Trotte à Lèon of toch nog de CCC (om deze goed te maken)

  24. Koen Martens schreef:

    Hoe mooi kan afzien zijn.

  25. Aad schreef:

    Echt grote klasse! Petje af voor jullie prestatie.

  26. Gert schreef:

    Ik vind het waanzinnig, de prestatie die jullie geleverd hebben. Waanzinnig goed!!

  27. Claudia schreef:

    Wat een verhaal om te lezen en te volgen vanuit nl. Ook Ingrid heeft wat meegemaakt. Super dat jullie toch gelopen hebben en dat Ingrid zover is gekomen. Gefeliciteerd met jullie prestaties, super gedaan!!

  28. Gert schreef:

    Wat een avontuur! Ik heb zeer veel respect voor jullie!!

  29. Martin Verveer schreef:

    Wat een geweldig verhaal en dito prestatie zeg !!

  30. Pingback: De Chiemgauer 100 km, wat een prachtige race! | RunToDream, Trailrunning, running, ultra`s and adventure racing

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.