Kou is een emotie, en emoties kun je uitschakelen – Zugspitze ultratrail

Wakker worden met regen, sterker nog het is nog niet gestopt met regenen sinds de dag ervoor. Niet echt motiverend om aan een trail te beginnen waar je een uurtje of 20 mee bezig zult zijn. Maar goed, we were on a mission.
Er moest sereieus getraind worden en Nico moest en zou deze trail finishen na een paar x dnf in ultra’s. image
Dus stonden we in goretex jas bij de start met 3 lagen aan. Zover was het parcours niet omgeleid.
Je moest wel lange broek en jack aan voor de passage bij de Pestkapelle richting de 2000 meter. Tassen werden gecheckt en weg waren we.
Vrij snel klimmen en al snel werd imageduidelijk dat het aardig blubberig was. Het regende nog steeds en pas ergens in de namiddag zou het even droog zijn om vervolgens heel de avond en nacht verder te regenen.
Echt warm werd ik niet op een of andere manier. Koud ook niet perse, maar aangenaam was het niet. Bij de eerste post op 10 km werd duidelijk dat de eerste pas eruit gehaald was. Er lag sneeuw daar en het pad was een modderstroom. Ik had er beeld bij. Wij hadden daar gewandeld met wat regen en het was een glijbaan toen al. Laat staan nu.
Een klim op een skipiste maakte al duidelijk hoe glad alles was. Dat zou in de loop van de dag alleen maar erger worden omdat er onderweg steeds een wedstrijd begon over het zelfde parcours alleen kortere afstanden. Dus ondertussen was alles belopen door een paar duizend man.
In de buurt van Ehrwald zaten we op 20 km en ik was er al klaar mee, Nat en koud en alles werd er stijf van. Het hotel was een afdaling weg. Niet zeiken maar doorlopen……
Uiteindelijk kwamen we op breed pad wat een beetje op en neer ging en goed te lopen was. Het alternatieve stuk. image
Dat was goed te doen en al rap kwamen we bij de beklimming naar de Sharnitzjoch. Grappig dat wij daar gelopen hadden verleden jaar maar boven links af waren gegaan en nu gingen we rechtsaf. Leuk om een nieuw deel te zien!
Het was bizar om te zien dat heel dat deel in de sneeuw lag. Des te hoger je kwam ging de regen over in sneeuw. Was het geen zomer???
imageHet leverde wel mooie plaatjes op, wat een prachtig gezicht!
Het pad naar boven was echter een blubberzooi waar je tot de enkels in verdween.
Eenmaal boven gekomen was er een afdaling. Ik heb nog nooit zoveel mensen op hun plaat zien gaan. Ik heb zeker 20 man ingehaald met dalen. Het was een kunst om overeind te blijven. Een grote glijbaan van blubber. Maar des te voorzichtiger je bent des te sneller val je volgens mij. Ik had met Nico afgesproken bij de post te wachten beneden. Zo konden we beiden een eigen tempo dalen.
Het was erg grappig te zien hoe iedereen bij die post aankwam. Iedereen zat onder de blubber.
Daar kon je ook een tas achterlaten om je te kleden. Zinloos denk ik want je was zo weer nat dus hadden wij niet gedaan.
Fijn was dat ze op iedere post warme thee en soep hadden. Perfect.
Hierna volgde een saai deel. Een breed pad die goed te lopen was. Maar erg soepel ging ons dat niet meer af. De kou zorgt voor zulke stijve benen dat het niet echt hielp. En hier werd ook het tekort aan km’s training duidelijk. Beetje dribbelen met af en toe wandelen gingen we uiteindelijk weer klimmen en dalen.
Ergens zat er een lange afdaling in met alleen blubber stromen en water. De paden waren kleine riviertje geworden. image
Het was meer survival dan normaal afdalen. Bij de posten kon je ook niet te lang wachten want binnen no time stond ik te klappertanden als ik stil stond.
imageToen we bij de laatste klim waren, nog 15 km te gaan zag ik het echt niet meer zitten. Ik had het koud, ondertussen 4 lagen aan. En was er zo klaar mee. Ik zeg tegen Nico ‘god man, ik zie het echt niet zitten die laatste klim, 1200 hm stijgen +dalen en weer zo klote afdaling in de glijbaan’ . Ik ook niet zei hij. En we stonden op en gingen. Opgeven was geen optie meer.
Ik heb de vaart erin gezet met de klim, des te eerder we boven waren des te sneller waren we er klaar mee.
Ondertussen was het donker en met de hoofdlamp op zagen we nog steeds niets. Mist en regen.
Geconcentreerd liepen we in een treintje naar boven steeds weer iemand inhalend. Bij de post boven bleek de laatste top eruit gehaald te zijn. 300 meter minder klimmen, thank god!
Ook hier bleek het te gevaarlijk boven te zijn. Ik zat daar even met een kop koffie en het was bijna lachwekkend om de lopers te zien, sommige als zombies enimage iedereen die even ging zitten zat te shaken van de kou. Het was rond 2 graden daar.
De laatste afdaling was weer hilarisch. Ik dacht dat ik ik in een Rivierbedding rende. Stromend water en veel stenen.
Steeds even wachten op Nico die ondertussen een pijnlijke scheenbeen had. Maar die bikkel liep toch best sterk naar beneden.
Het onderste deel was weer een modderzooi. Een grote glijbaan. Daar ging ik dan uiteindelijk ook nog onderuit. God was was ik blij dat ik het laatste bordje 5 km to go zag.
Uiteindelijk haalden we de finish na 19 uur en 11 minuten.
Wat een dag. Zo’ n dag waar je je afvraagt waarom je dit doet. Ergens er dan toch een groter doel om toch door te lopen. Een mentale training maximaal, en een koude training.
Zoveel regen, ws een uur of 16 van de 19 uur, dan is het toch een ding om jezelf warm te houden. Op een gegeven moment is gewoon alles nat. Goretex of niet.
Ik zag in de lijst aardig wat DNF, niet heel gek natuurlijk. Onderweg wel wat mensen onderkoelt gezien in de medische busjes.
Voor de organisatie niets dan lof. Veel vrijwilligers overal op het parcours. Echt superposten. Ze begrijpen precies wat een loper nodig heeft. Warme dingen maar ook tomaat en komkommer bv.
imageOverigens heb ik nog nooit zoveel gegeten bij de posten. Stukken worst, kaas, brood, absurd gewoon. Zoveel energie vraagt kou van je lijf.
Verder een mooie salomon goodie tas met zinnige inhoud om eens uit proberen van bv powerbar. En een mooi salomon finisher shirt. Plan B ken ik van de Transalpine run en toen hadden ze hun zaakjes al goed voor elkaar. Dat doen ze alleen nog maar beter!
Hoe dan ook, de Zugspitse gaat in de boeken als heftig qua omstandigheden.
Dit stond op de site van de organisatie + + + Wir gratulieren allen Finishern zum Zieleinlauf unter extremen Bedingungen + + + er is niets van gelogen!

Dit bericht is geplaatst in Trail Wedstrijden, Trailrunning met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.