PSR 2018 – een stagerace voor op je bucketlist!

De Spaanse Pyreneeën, ik had er nog nooit gelopen. Ergens kwam de PSR in beeld, een kleinschalige stagerun van 7 dagen. 250 km en 15.000 hoogtemeters. Net als bij de TAR loop je dat in een team van 2.
En zo kwam het dat ik met Mirjam aan de start stond begin September.
Een nogal laat verslag en daarom ook wat meer foto’s en wat minder tekst.
De organisatie bleek vanaf de inschrijving meer dan goed te zijn. Tips hoe er te komen, vervoer terug naar het vliegveld of naar de start werd geregeld. En ook de hotels en het eten is geregeld. Kortom een week rennen met verder niets aan je hoofd.
Iedere dag begon rond de klok van 7 uur met op de kortere dagen wat later.

Een geleidelijke klim

Een vlucht naar Barcelona en dan nog 3.5 uur met de trein en je bent op de plaats van bestemming,
De inschrijving was snel gefixt en je wordt gelijk verwend met een goodiebag, Maar ook voel je gelijk de kleinschaligheid en persoonlijkheid van de organisatie en dat zou de hele week alleen maar sterker worden.

Etappe 1: Ribes de Freser – Queralbs (37 km en 2700 hm)

Dat klinkt wel als een etappe voor ons.
We blijken met 4 damesteam te starten en allemaal sterke teams. Het eerste deel is niet heel zwaar maar dan volgt er een enorme klim. Erna een mooi technisch terrein met lekker kleuterpartijtjes. Daar houden wij van.

De natuur is in het begin een soort kale vlaktes en later rotsig. We lopen door een prachtige vallei en om ons heen bergen. We zijn onder de indruk.
Als laatste volgt er een lange afdaling.
We halen daar het eerste damesteam in en geven daarom wat gas.
Als we vandaag als eerste eindigen zou dat toch supertof zijn! Je kan het maar in the pocket hebben.
En dat doen we, na 6.10 uur komen we als 9de overall team binnen en als eerste dames team met team 2 net 3 minuten achter ons.
Wat een begin! En wat een schoonheid, ik ben al gelijk verliefd op de Pyreneeën.
We gaan met een treintje terug naar de start en slapen in hetzelfde hotel.

Het eerste dames team van de dag.

Etappe 2: Queralbs – Puigcerdà (37 km en 1700 hm)

De tweede etappe start met een treintje naar de finish van de dag ervoor
37 km en 1700 hm. Twee klimmen en wat vlakke delen.
Eigenlijk een overgang etappe naar een ander gebied.
Het is erg warm en ik heb op een of andere manier krampen in mijn kuiten.
Het gaat vandaag niet vanzelf. We vervloeken delen, maar komen uiteraard ook weer bij de finish aan.
Dit is de minste etappe van de week. Dat is ook wel aangegeven omdat het een overgangsetappe is.
Het laatste deel is vlak asfalt/stenen. Daar worden we ingehaald door de Tsjechische meiden. We finishen op de derde plaats.
We nemen een fikse Hammer recovery shake en laten ons masseren.
Ik krijg van de Nl jongens wat Magnesium capsules, kijken of dat helpt tegen de krampen.

Etappe 3: Puigcerdà – Encamp (48 km en 2600 hm)

Ook wel de koninginne  etappe van de PSR genoemd, de zwaarste etappe zegt men.
We gaan Andorra in! Er is onweer op komst en dus is er een stricte tijdslimiet, je moet binnen 7 uur voorbij de 27 km zijn. Dat moet ons lukken.
Zoals bijna iedere dag starten we met een stukje vlak. Dan zitten wij ergens in het midden en schuiven meestal op gedurende de dag.

Verkoeling!

Een koninginnetocht werd het zeker.  Zwaar maar vooral van ongekende schoonheid.
Geweldige vergezichten, totaal ongerepte natuur, paradijselijke beklimmingen met overal rotsblokken, groene naaldbossen en watervalletjes. Wat een ongelooflijke mooie route!
De beloofde regen bleef uit, het was vooral erg zonnig en warm.
Dat maakte het zwaar, met de nodig klimmeters en de technische afdalingen.
Ondanks dat ik de hele dag maagkrampen had en bijna niets kon binnen krijgen liepen we toch sterk. In 9 uur waren we binnen en werden we 2de damesteam.

Etappe 4: Encamp – Arinsal (20 km en 1900 hm)

Er is geen routemarkering vandaag, je moet gewoon goed opletten en de route van de GR11 volgen.

.

De route staat in de gps maar die blijken we niet nodig te hebben.
De kortste route maar we een pittige. Dat is fijn want mijn maag voelt beter en zo kan ik wat herstellen. Het zijn twee grote klimmen en in het midden een opeenvolging van korte steile klimmetjes.
De lastige klimmen werden gevolgd door zalige afdalingen. 
Wederom weer een mooie route. De schoonheid van de routes is echt super. Maar de mooiste etappes moeten nog komen dus dat beloofd wat.

We finishen in een nette 4.16 uur en worden weer tweede. De eerste drie damesteams liggen enorm dicht bij elkaar. Iedere dag lopen we vlak bij elkaar.
Vandaag is het recovery dag. De organisatie heeft zelfs nog geregeld dat je naar een spa kan met de bus. Beter kan niet.
Wij willen lekker luiwammesen in het hotel.

strong finish

Etappe 5: Arinsal – Tavascan (40 km en 2900 hm)

De koningsetappe 2.0. Een vroege start omdat het een lange dag gaat worden.

Het is een etappe van ongekende schoonheid. waanzinnige klimmen, Bizarre afdalingen en  adembenemende meren overal.

Vooral de afdaling na een eindeloze klim is spectaculair, steil naar beneden, stenen, gravel en gruis. Geconcentreerd vooral, maar max genieten. De uitzichten zorgen er regelmatig voor dat ik vol schiet.

 

De posten zijn zoals altijd top geregeld. De vrijwilligers kennen alle lopers ondertussen en het is steeds weer een feestje om bij een post aan te komen.
We dalen af naar Areu, een dorp en klimmen vervolgens door een bos. In de verte zie je de onweer naderen en als wij in de afdaling zitten barst het los.

 

We lopen lang op een flank maar uiteindelijk komen we bij de finish in Tavascan wederom als tweede team na 8.40 uur. Sterk gelopen en wat een spectaculaire dag. De organisatie vertelt dat de volgende dag nog mooier is, je kunt het je haast niet voorstellen.
De foto’s spreken voor zich…..

Etappe 6: Tavascan – Esterri d’Àneu (27,7 km en 1800 hm)

Een niet te lange etappe wat begint met skihellingen en dus grasvelden .
Eigenlijk een lange klim , technisch en het tweede deel wat makkelijker.


1300 meter klimmen en je bent boven.
Echt paden zijn er niet. Deze route is voor een deel nieuw.
De organisatie is er trots op en met recht!
We lopen door het beschermde natuurgebied van de Tres Estanys, tussen de meren door.
Ongelooflijk weer,wat een schoonheid.
Hoe kan het bestaan, de ene dag is de route nog mooier dan de ander. Terwijl je denkt mooier wordt het niet.


Het is zo puur allemaal. Ik schiet al twee dagen regelmatig vol door de schoonheid van de natuur, de puurheid, wij zo nietig in dit natuurgeweld om ons heen.
Via wat haarspeldbochten dalen we af om uiteindelijk het laatste deel op een gravelpad het laatste stuk te dalen. Een van de weinige keren dat we wat wandelaars tegen komen.
We finishen uiteindelijk in 5.08 uur, wederom sterk. Na deze dag zijn de verschillen groter. De Baskische meiden zijn uitgelopen, wij staan steady op de tweede plaats. De Tsjechen zitten weer achter ons.

Etappe 7: Esterri d’Àneu – Salardú (32,5 km en 2800 hm)

De laatste dag, het doel is proberen onze tweede plaats vast te houden.
We beginnen met een lange klim door een mooi bos. We lopen over prachtige singletracks en het landschap begint te veranderen. Een afdaling zoals ik hem nog nooit gedaan heb geloof ik, steiler worden ze niet.

We klimmen en komen in een gebied vol enorme rotsen. Wij zijn in ons element , klimmen en klauteren over enorme rotsblokken. Hier en daar een vlaggetje zodat je de richting ziet waar je heen moet. De route mag je zelf zoeken. Alke paadjes zijn er niets bij.
Spectaculair! Het is alsof iemand van boven enorme rotsblokken naar beneden heeft gegooid. balanceren op de rotsen, met handen en voeten, wij genieten!


Het lijkt erop dat er geen uitweg is om uit dit gebied te komen, maar natuurlijk is er een manier om eruit te komen.
De etappe eindigt met een enorm lang stuk gravelweg. Die lijkt eindeloos te duren . Je ziet hem lopen en er komt geen einde aan maar dan is daar toch eindelijk de speaker in de verte.
Na een dag klimmen en klauteren is deze laatste etappe ook bijna ten einde.


Om uiteindelijk te finishen in 7.41 uur, jankend, samen, omdat we zo fucking sterk gelopen hebben deze week. Omdat we dit kunnen en mogen! Dat onze lijven dit aankunnen! Omdat we gezond zijn! Omdat de bergen ons zo gelukkig maken!
Geëmotioneerd laten we de tranen lopen na 7 dagen rennen in een oh zo ongelooflijk mooi gebied. Door 5 nationale parken, Door Spanje en Andorra.
Georganiseerd door een ongelooflijk mooi team mensen.

We worden tweede dames team en 13de overall en dat is echt heel sterk in een veld als dit. Er lopen echt doorgewinterde trailers. We zijn er trots op en met een big smile staan we dan ook op het podium.Wat een week….

Conclusie
De PSR is een van de mooiste races die ik gelopen heb, qua schoonheid en qua organisatie.
De organsiatie en de vrijwilligers doen werkelijk alles om het je naar de zin te maken. Alles is tot in de puntjes geregeld. De kleinschaligheid spreekt mij enorm aan.
De routes zijn van ongekende schoonheid.
7 dagen rennen is niet te onderschatten. Het is lang en zware routes met veel hoogtemeters. Maar iedere dag was het weer zeer de moeite waard.
De limiet is 15o teams en ik weet zeker dat deze stage race binnen nu en 2 jaar helemaal vol zit en je er erg snel bij zal moeten zijn dan.
Dus heb je enige interesse , er zijn voor 2019 nog 35 plekken.
Wil je zoiets doen, PSR biedt het je allemaal.
Afgelopen editie was de prijs 970 euro voor de Full Experience (all inclusieve) en 650 euro voor Basic (zonder hotels). Let wel ,allemaal goede hotels en ook het eten was meer dan goed verzorgd.
Deze race is enorm de moeite waard. Ik zou zeggen schrijf je in voor 2019 nu het nog kan. Dat gaat namelijk niet lang meer duren en dan sta je op een lange wachtlijst.
The word is spreading….

Dit bericht is geplaatst in Etappe trailruns, Trailrunning met de tags , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.