Pyrénéen Tour trail – een etappe trail van formaat

Vorig jaar was ik een week rennen tijdens de PSR in de Spaanse Pyreneeën , dit jaar werd het een drie daagse etappe trail in de Franse Pyreneeën, de Pyrénéen tour trail.
Het berggebied werd gedurende drie dagen omgetoverd in een trailparadijs. 6 wedstrijden in een paar dagen, dat is nogal een onderneming. De driedaagse kruist ongeveer alle wedstrijden.
Het ophalen van de startnummers was perfect georganiseerd, na 10 minuten stonden we buiten met alles inclusief een goodiebag met een lokaal biertje, worst en cake. Dat zijn de betere goodiebags.

Etappe 1 – Viele Aure – Pic Du Midi ( 40 km en 2900 hm)
De eerste etappe was gelijk met de start van de Ultratour (220 km). In het donker om 7 uur was er sfeervolle start in het kleine dorpje Vielle Aure. Dat kunnen die Fransen toch altijd goed! Het is nog donker en langzaam zien we de zon op komen.


Het eerste deel was goed te rennen, maar niet zo heel handig om de wedstrijden gelijk te starten. 450 en 350 deelnemers is 800 mensen over -op een gegeven moment- smalle paadjes en levert files op. Als er 10 minuten tussen zit zou het grootste probleem ws opgelost zijn.
Maar goed, iedereen is in goede mood, dus zonder problemen wachten we hier en daar wat langer. Het eerste deel schiet ook best lekker op. Als we bij de eerste post zijn, zitten we al op 2o km. We nemen wat tijd voor eten en drinken, of beter Nico neemt tijd. Op een gegeven moment jaag ik hem wat op want we zijn er lang genoeg geweest. We kunnen daar nog wel even Arend succes wensen die zijn 220 km race is begonnen.
Dan begint het echte werk. We rennen door mooie bloemrijke Pyreneeënweiden waar heel de morgen de koeienbellen te horen zijn. In de verte zien we de top van Pic du Midi. Dat is onze eindbestemming.

Er volgt een enorme klim, een mooie klim. Met steeds zicht op de Midi. Steeds vraag ik mij af hoe het pad toch naar boven loopt. Iedere nieuwe bocht en vergezicht geeft nog steeds geen beeld waar het pad nu gaat. Maar, langzaam komen we hoger en hoger.
Ergens krijgt Nico serieuze hongerklop. We stoppen even en gaan in het gras zitten om wat te eten. Als hij bijgetrokken is gaan we verder. Na een tijd klimmen zijn we bij de laatste verzorgingspost, Col de Sencours op 2378 meter.
Boven ons ligt de top van de Midi op 2876, nog 500 meter klimmen.
Ik besluit in de klim na 10 minuten om alleen verder te gaan. Ik moet telkens wat wachten op Nico en ik wil gewoon lekker in mijn eigen tempo klimmen. Ik maak steeds wat foto’s want het uitzicht is prachtig.
Ondertussen klim ik verder en verder. De top lijkt een soort dichtbij maar om iedere hoek wordt je weer verrast en is het verder dan ik dacht. Uiteindelijk kom ik boven na 7 uur en 15 minuten.


We moeten na de finish nog lang wachten. We gaan met de gondel mee naar beneden en dan nog een uurtje met de bus . Het is een prachtige mooie dag dus er zijn heel veel toeristen boven op de top en dat zorgt voor een uur wachten bij de gondel. Maar who cares, het uitzicht is top en in de bus doezelen we een beetje weg.
Ik vind het vooral gaaf dat de organisatie de moeite neemt om die top mee te nemen in de race, ondanks dat het voor hun veel werk is.

Dag 2 – Vignec naar Vielle Aure – (Totaal 41 km en 2700 hm en 2800 dalende meters.)
De start is vandaag in Vignec. Daar zullen we beginnen aan een Vertical km.
1 km klimmen in 4,3 km afstand.
De start is loper na loper, om de 20 seconden adv het klassement van de vorige dag.
Dus de langzaamste eerst. In praktijk laten ze iedereen om de 5 seconden weg gaan en dat is niet heel handig. Als ik weg mag heb ik er goed tempo in en haal al snel een hand vol lopers in. Dan kom ik ergens vast te zitten. Een rij lopers achter elkaar . Samen met een man probeer ik steeds voorbij te steken, niet zo makkelijk op een single track…
Het duurt best een tijdje voordat we in een ruimer deel komen waar je via een grasveld verder stijgt. We komen bij het skistation en dan is het nog een klim van 300 meter. Op de top is dan de finish.
Ik finish in 1.10 uur. Ik eet wat en wacht op Nico. Samen dalen we af terug naar het skistation waar we 1.5 uur moeten wachten voor de volgende etappe.

Van Pla’ de Allet terug naar Viele Aure – nog eens 36 km. Het is het parcours van een andere race die een paar uur vroeger is gestart. Om 10 uur gaan wij op pad.
Het is een fantastische route. Het begint met een deel skipistes, maar dan verandert het in een deel vol meren. Werkelijk schitterend!

Helaas komen we op een gegeven moment in de achterhoede van die andere wedstrijd terecht. Op de single tracks kom ik er her en der voorbij. Als we in een enorm rots gebied komen dans ik over de rotsen en ga zo overal voorbij. Ik ben daar een stuk handiger in dan Nico en na een paar keer wachten zeg ik na 13 km tegen Nico dat ik door ga. Anders blijf ik inhalen en wachten.


Ik vlieg over de rotsen en door het bos, voel me sterk. Ik maak foto’s en geniet van het prachtige terrein. Een mooi technische afdaling door het bos is heerlijk.
De tweede post is op hetzelfde punt als op de heenweg, toen was het op 7 km en nu op 22 km. We hebben zeg maar een ronde van 15 km gemaakt.
Er volgt nog een klim over een groene weide. Daar loopt een enorme schapenkudde omringt door een paar honden, mooi om te zien. Dan volgt er een lang deel vals plat dalend, in de bergwand. Km’ s lang, de drukte ben ik al even voorbij en ik kan lekker doorlopen.

Daarna begint het echte dalen, ik moet nog zeker 1500m dalen. Ik verbaas mijzelf over de toch wel goede benen. Ik haal veel lopers in, in een enorm steile afdaling ren ik veel mannen voorbij. Dan wordt het iets milder en door het bos volgen de dalende km’s tot we in het dorp Vignec komen. Vanaf daar is het nog een kleine 3 km waarvan een fiks stuk asfalt. Maar uiteindelijk is daar dan de finish in het dorp. De teller stopt vandaag op 41 km totaal, een pittige maar prachtige dag!
6u38 doe ik over de tweede etappe van de dag.

Dag 3 – Piau naar Piau (29 km en 22oo hm)
Via Jeanet en Tanja die ons vanuit thuis volgen, weet ik dat ik geklommen ben naar de tweede plaats in mijn leeftijdscategorie. De top 5 ligt in nog geen 10 minuten van elkaar. Nummer drie staat een paar seconden achter mij.

Ik besluit deze laatste dag te gaan lopen voor het klassement. Het zou toch wel tof zijn als ik in de top drie kan lopen!. Er lopen alleen maar Franse vrouwen en ik vind het best stoer om daar tussen te staan met een mooie klassering. Dus ik ga ervoor.
Nico geeft me bij de start nog wat aanmoedigingen mee en dan we gaan weg.
Het begint echt met een enorme afdaling van 600 meter die meteen enorm steil is.
In no time zitten we in een enorme stofwolk door iedereen die afdaalt in het zand.
Ik ga goed op pad en mijn benen voelen echt nog goed ondanks twee dagen fikse km’s.
Als we beneden zijn draaien we de bergen terug in en volgt een lange klim. Weer een prachtig terrein, ongelooflijk hoe mooi de Pyreneeën toch zijn.
Ook vandaag kom ik op een gegeven moment in de achterhoede van de wedstrijd die hetzelfde parcours volgt. Alleen is hun wedstrijd 40 km, ze hebben er een extra lus aan.

Hier zijn de paden net iets breder, zodat je wel in kunt halen. Ik kan mij voorstellen dat de achterhoede daar wel gek van wordt. Steeds ingehaald worden door snellere lopers.
In de eerste 15 km maken we aardig wat hoogtemeters, tot we bij de post aankomen. Het is de enige post in de route vandaag. Het is al die dagen al erg warm maar vandaag is het bloedheet in de volle zon, geen wind en max warm in de klim.
Ik maak wat foto’s onderweg maar blijf pushen.

In de laatste klim voor de post heb ik het zwaar. Maar er volgt nog een heerlijke afdaling en ik weet dat de post snel komt. Ik trek weer bij en daal sterk af.
Als ik bij de post ben is het erg druk. Veel lopers van de andere wedstrijd liggen ergens bij te komen. Ik doe mijn ding en ga verder.
Ondertussen heb ik geen flauw idee hoe ik ervoor sta ten opzichte van de andere vrouwen in mijn categorie. Gewoon lopen voor wat ik waard ben en erna zie ik wel.
Ik weet dat Jeanet thuis mijn bolletje volgt, maar is er geen mobiel bereik en dus weet ik niets. Maar goed ook, want ik doe wat ik kan en dat is het.

Ik pak nog een paar stukken cake en beginnen alvast te wandelen. Dan denk ik dat het nog maar 10 km is, later bleek het 5 km langer te zijn.
Ik klim en in die klim gaat langzaam het licht uit. Het is zo heet dat ik een soort bevangen wordt door de warmte.
Ik zie ver voor mij waar ik heen moet klimmen en spreek mijzelf toe. Pushen.
En zo klim ik verder en kom uiteindelijk boven. Een prachtig punt.
Je ziet aan de andere kant een mooie afdaling liggen. Ik stop nog wat in mijn mond.
Een soort misselijkheid zorgt ervoor dat het eten het niet vanzelf gaat. Het water is zo warm dat ik er weeïg van wordt in mijn maag.
Maar ik probeer iedere 2 km een gelsnoepje te eten zodat ik wel qua energie op peil blijf.
Ik begin aan de afdaling en de energie is terug en ik kan goed afdalen, ik haal veel mensen in. De lopers van de andere race zijn vooral aan het wandelen.
Na een lange afdaling komen we uiteindelijk bij een riviertje. Daar moet ik naar rechts en de andere wedstrijd gaat links.
Er volgt een lange milde afdaling met wat vlakkere stukken. Maar ondertussen zit ik al op 24 km. Ik snap er niets van.
Dan denk ik, misschien hebben ze de finish naar een ander dorp verlegd. Raar hoe je hoofd dan met je op de loop gaat . Je bent zo ingesteld op 24 km dat het dat ook moet zijn eigenlijk.
Ik loop met twee fransen in de buurt en die vragen zich hetzelfde af want ook hun hebben al teveel km’s.
Uiteindelijk komen we in het dorp onder het skideel waar we gestart zijn. Maar dat kan toch niet denk ik. Dan moeten we echt nog enorm klimmen. En ondertussen zit ik al op 28 km.


We rennen het dorp door en dan, als ik de hoek om kom, knak ik. Ik zie de lopers een steile helling opgaan. De helling die we afgedaald zijn bij de start.
Laat het niet waar zijn dat ik die steile klim met 600 hm nog moet maken……
Helaas het is waar.
Ik ga enorm in gesprek met mijzelf, ik ben verrot, en ik weet hoe lang die klim is en ik kan niet meer.
Niet zeiken, je geeft nu je plek niet meer weg, doorbijten, knop op oneindig en klimmen.
Mam man, wat ga ik stuk zeg, maar langzaamaan kom ik boven. Ik word af en toe ingehaald door wat mannen en allemaal zeggen allez marrrtiiennn , we zijn er bijna!
Dan probeer ik weer even aan te haken maar dat is van korte duur.
Hoe dan ook, ergens zie ik dat ik er bijna ben, de boog van de finish komt in beeld en de stem van de speaker hoor ik.
Totaal kapot kom ik over de finish na 29 km. Ik krijg een enorme medaille en een mooi finisher vest. De oudere vrouw die het geeft omhelst mij, ze vind het geweldig.
Ik sterf van de dorst en drink een beker spa, die komt er bijna gelijk weer uit.
Ik ga even op het grasveld liggen en trek bij.
5.54 uur – 29 km en 2150 geklomen en even zoveel gedaald.
Met een grote magnum kom ik weer tot leven. Ik wacht op Nico die 70 minuten later binnen komt.
Dan is het tijd voor een heerlijk koud biertje!
Die hebben we enorm verdiend!

Wat een prachtige zware etappe race. Het gebied is echt supermooi!
De organisatie is op en top. Enige minpuntje is dat men nog eens goed moet kijken naar de starttijden. Zodat verschillende wedstrijden elkaar niet in de weg lopen. Dat is niet leuk voor de snellere en langzamere lopers.
Het is prachtig mooi om te zien dat een heel dal volledig in de ban is van een paar dagen wedstrijden in de regio.
De Pyreneen zijn net weer wat steiler en technisher dan de Alpen.
De GRP – een aanrader!

Uiteindelijk werd ik 18 de dame in een veld van 49 vrouwen.
193 overall van de 314 lopers.
En 2de in mijn categorie van de 9 lopers.
99 procent waren Fransen lopers. Ik was zelfs de enige Nederlandse.
Een mooi resultaat waar ik meer dan tevreden mee was.

Dit bericht is geplaatst in Etappe trailruns, Trail Wedstrijden, Trailrunning met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.