Trail Des Cretes Du Chablais – een pareltje!

Half Juni liep ik de Trail Des Cretes Du Chablais. Een trail met verschillende afstanden en met om het jaar een andere locatie. Of in Chatel of in Vacheresse Beide in de mooie vallei waar Hotel Esprit Montagne staat en waar ik al vele paadjes ken. Dit jaar was de start in Vacheresse.
Vooral een lokale trail en kleinschalig en daar hou ik van. Dus leek het mij een mooie race en je kon je gewoon nog inschrijven een maand van tevoren, ook fijn.
En ideaal , je kan genieten van het lekker eten van Raf de avond voor de wedstrijd.
De avond ervoor je startnummer ophalen zonder drukte, ik hou ervan.
Zo stond ik aan de start om 4 uur in de vroege morgen. Tijdslimiet – 20 uur.
84 km en 6500 hm. De tijdslimieten in het begin waren redelijk strak. Naarmate de wedstrijd vorderde kreeg je wat meer ruimte.


De start was enorm sfeervol, in het slaperige dorpje stonden grote tonnen met vuren en lampjes overal zodat je een soort pad van licht had de eerste km.
Het begin geeft je, nadat je uit het dorp bent een fikse klim maar wel over een breed pad dus geen drukte en ruimte om je ritme te vinden.
Ik dacht laat ik wat rapper starten, nou dat dachten er meer. Er werd door veel mensen erg rap gestart. En waar je normaal mensen ziet wandelen met een klim hobbelde nu iedereen rennend naar boven. Nu is het een erg lokale wedstrijd en was ik zo ongeveer de enige buitenlander en Nl dus dat scheelt ook. Allemaal berggeiten.

Ik had er goed de pas in zodat ik op tijd voorbij het 21 km punt zou zijn. Daarna had ik speling op de tijdslimieten.
Jeanet was bij een aantal posten, die scheurde met Tonkie rond en was verbaasd dat ik al zo rap bij de eerste post was.
De posten waren meer dan goed, enthousiaste vrijwilligers en afwisselend eten en drinken.
En zo gingen de km’s voorbij. Ik liep heel veel alleen en had momenten dat ik mij werkelijk afvroeg of ik nu nog wel op de route zat. De tekens waren er wel maar niet zo heel opvallend. Ergens ben ik een stuk terug gelopen omdat ik dacht nu zit ik echt niet goed meer maar bleek ik toch goed te zitten.
Maar als je eenmaal de tekens en het patroon ziet dan is het parcours prima aangegeven.
Je loopt afwisseld door Frankrijk en Zwitserland. En leuk genoeg, heel veel stukken kende ik echt helemaal niet. Sterker nog, bijna alles kende ik niet. Alleen het deel bij Col de Bise was bekend terrein.


Er zaten echt Alkepaadjes in, over flanken waar geen paden zijn met het zicht op Cornette de Bise, heerlijk!
De route was minimaal aangepast.
Er lag nog veel sneeuw op een deel en daarom was er een topje uitgehaald wat uiteindelijk bijna niets uitmaakte voor de hoogtemeters. Halverwege kwam er een heel groot deel sneeuw.


Ik liep ruim voor op de tijdslimieten maar daar leverde iedereen toch heel veel tijd in. Het was ook niet qua tijd bijgesteld wat misschien niet zo gek was door de vele sneeuwvelden. Een uurtje  langer had best gekund.

Met mijn sneeuwkettingen onder de schoenen doorkruiste ik de vele sneeuwvelden en verbaasde ik mij over sommige lopers. Die gingen gewoon naar beneden  zonder ijzers op toch echt steile hellingen. Ik zag er toch een paar gaan met een bloedgang op de rug, buik of kont, levensgevaarlijk. Je hebt totaal geen controle.
Zelfs met de ijzers vond ik het nog wel spannend op sommige stukken.
Bij col de Bise zag ik Jeanet weer, bijna 10 uur verder. Goed eten en drinken en weer op pad. De sneeuwvelden vragen aardig wat kracht en inspanning dus ik kon wel wat gebruiken.


In de voorbereiding had ik niet meer dan 30 km gelopen maar ik voelde mij nog best goed.
En zo hobbelde ik verder, de Bise op. Ik hou zo van dit stuk, ik ben er vaak geweest en het verveelt nooit! Altijd weer groepen gemsen te vinden rond dat gebied, ook nu weer.
Next stop met Jeanet ergens rond de 65 km. Daar kon Jeanet de post niet vinden. Ik was al voorbij waar ze was en ben dus weer terug gelopen 1.5 km. Daar stond een stoeltje en eten klaar, topverzorging. 
Bij Tonkie een bak noodles gegeten en met wat peptalk van Jeanet ging ik verder. Het beste was er wel vanaf maar ik moest nog effe.
Mijn mindset was gewoon finishen en dat ging ik doen. Pijn in de poten of niet.
Het werd weer donker en mijn wereld werd weer klein in het licht van de hoofdlamp. Ik had enorme drang om te wandelen maar de tijd tikte door. En het zal toch niet zijn dat ik buiten de tijdslimiet aankom! Dus blijven rennen als dat gaat.


Uiteindelijk hoorde ik ver weg een speaker, ver kon het niet zijn. Dacht ik. Nog een afdaling en klaar. Dat viel tegen, wat een steile klote afdaling zeg. Het leek eeuwig te duren maar uiteindelijk kwam ik dan toch beneden. 19.30 uur later en net voor middennacht.
Daar stond Alke te roepen, die was na het werk toch nog even aan komen waaien om 23.30 uur. Met een chouffe!

Onder luid applaus en een hele enthousiaste speaker die ongeveer 20 x mijn naam riep kwam ik helemaal blij over de finish. Ik kreeg een fles wijn en een mandje lokale lekkers in mijn handen gedrukt omdat ik derde vrouw was.
Wat een mooie trail!

Een meer dan perfecte organisatie met enorm veel leuke mensen die allemaal een hart voor trailen hebben. Topposten, mooi kleinschalig en vooral een prachtige route!
Volgend jaar is hij op 15 juni.
Als je bezig bent om je agenda te vullen met mooie trails voor 2019, deze zou ik zeker inzetten, een verstopt pareltje.
Trail Des Cretes Du Chablais – 84 km en 6500 hm.


[efb_likebox fanpage_url=”jwebsol” box_width=”250″ box_height=”” locale=”en_US” responsive=”0″ show_faces=”1″ show_stream=”0″ hide_cover=”0″ small_header=”0″ hide_cta=”0″ animate_effect=”fadeIn” ]

Dit bericht is geplaatst in Trail Wedstrijden, Trailrunning met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Een reactie op Trail Des Cretes Du Chablais – een pareltje!

  1. peter schreef:

    Schitterend

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.