Tromsø Skyrace – hoe mooi en zwaar wil je het hebben?

Een paar jaar geleden zag ik een filmpje van de Tromsø skyrace, een race georganiseerd door Jornet en Forsberg. Dat zag er zo spectaculair uit dat ik die opgeslagen heb in mijn hoofd. Ieder jaar was er wel iets waarom het niet paste. Dit jaar lukte het en in Februari snel ingeschreven toen de inschrijving open ging. Een limiet van 250 deelnemers zorgt er voor dat de race snel vol zit. 57 km en 4800 hoogtemeters.
Nooit had ik naar de tijdslimieten gekeken, alleen naar de spectaculaire beelden van de kam waar je over gaat. Tot ongeveer 1 week voor de race. En toen begon ik te hyperventileren. Eerst dacht ik nog, dat klopt niet, maar het klopte wel.
De eerste limiet staat na 17 km en 1700 hoogtemeters, na 3 uur. Kom je erna, exit race. Wat?? bijna 6 km per uur met die hm. Dan komt de tweede limiet na 5 uur , de derde na 6 uur en dan de laatste na 8 uur.
Als je na 6 uur niet op de top van Tromsdalstind bent, mag je niet over die spectaculaire kam.


Ik heb er wat berekeningen op los gelaten en de conclusie was dat ik gewoon moest gaan lopen voor wat ik waard was en dan maar zien waar ik terecht kom. Van limiet naar limiet. En vooral hopen dat ik in ieder geval over de kam kan.
Een rare start van een race, ik ben nog nooit zo bezig geweest met limieten. Behalve tijdens de Icetrail voor de eerste cutoff, omdat je anders de gletsjer niet op mocht.
Hoe dan ook, ik stond om 8 uur aan de start in mooi Tromsø. Er werd een minuut stilte gehouden voor de pas overleden ultraloopster tijdens een race in Italie, zij bleek uit Tromsø te komen. En klokslag  8 uur waren we weg. De eerste km langs de haven en dan de enorme brug op. Daarna begon het avontuur. De eerste klim is naar de top van de gondel, Fjellheisen op 420 meter hoogte.


Het deel wat dan volgt is op zich goed loopbaar, op en neer. Een mooi groen deel met fantastische uitzichten op de zee en Tromsø. Dan komt de eerste fikse klim naar Bønntuva, dit is het punt waar ik binnen 3 uur moet zijn.
Ik ren alles wat ik rennen kan, stap stevig door met klimmen en stop alleen een paar seconden om een foto te maken. Ik kom op de top 10 minuten voor de cutoff tijd. Dat is de plek waar de korte race omdraait. Als je de tijdslimiet niet haalt, moet je vanaf hier dus de korte race doen. Er zitten er nog best veel achter mij die het zeker niet gaan halen. Maar ik ben op tijd!
Wij moeten via de andere kant dalen. Ik zie een groot steil sneeuwveld. Er staan een paar lui van de organisatie die zeggen dat ik hier naar beneden moet. Hier was ook een post maar die heb ik niet eens gezien. Ik zag alleen een steile sneeuwhelling waar lopers op hun billen of glijdend op voeten naar beneden suisde.
Ik dacht, wtf, ik zie helemaal niet wat daar achter zit, no way dat ik dat doe. Met de icetrail ben ik al eens met een bloedgang naar beneden gegleden, dus ik wilde het iets rustiger aan doen. Dat bleek eigenlijk niet echt mogelijk. Dus toch op mijn billen in de sneeuw, proberend wat af te remmen gleed ook ik naar beneden. Halverwege hing een touw wat ik snel gepakt heb en zo iets van controle had. Mijn broek zat zowat onder mijn oksels en overal sneeuw, maar ik was erdoor. Opstaan en verder dalen door een groot rots gedeelte, nog steeds steil.


Samen met een Zweedse meid probeerde we zo rap mogelijk af te dalen. Zij woonde in Tromsø en had daar veel getraind. Uiteindelijk haalde ze net de cutoff van 6 uur niet.
Toen ik bijna beneden was , struikelde ik en viel hard met mijn scheenbeen tegen een rots. Een lelijke wond die bloedde. Opstaan en verder gaan, vloekend. Maar het bloeden stopte niet. Net toen ik mijn snelverband wilde pakken zag ik daar toevallig 2 mannen van de organisatie staan. Ik vroeg of ze een ehbo tas hadden en die hadden ze.
Ietwat klungelig waren ze er mee in de weer. Het duurde mij allemaal te lang en ik rukte de tas uit hun handen en zei ‘ i am a nurse so let me do it’ .
Ik haalde er gazen uit, maakte een drukverband en knipte het einde in om een knoop te maken ipv met een pleister wat snel loslaat. De jongens keken mij met open mond aan en vonden het erg slim wat ik deed (vooral het knopen van het verband).
Voordat ze zich goed en wel realiseerden wat er gebeurde, was ik eigenlijk alweer op pad.
We lopen weer een prachtige vallei in en gaan over een riviertje. Er zijn weinig posten dus de organisatie had aangegeven dat je water onderweg bij moest vullen. Dus dat deed ik steeds, het was warm en een post op 30 km is niet genoeg.


We rennen door een bos, weer een heel andere omgeving en uiteindelijk kom ik bij de post. Daar moest ik voor 5 uur zijn. Ik heb een half uur speling. Ik eet en drink en ga op pad met een groepje van 5. We moeten 1000 hm maken en hebben 1.20 uur.
Ik stoemp naar boven, ik zal en moet nu daar op tijd zijn, want dat is het punt waar de beslissing valt, de kam op of niet. Ik haal nog best wat mannen in tijdens die klim en samen met een Noor klim ik naar boven. Mijn scheenbeen klopt wat maar niet perse belemmerend.


Een enorme klim. 10 Minuten voor de cutoff time komen we op de top, Tromsdalstind.
De vermoeidheid begint te komen. Maar ik voel mij nog wel steeds sterk en loop sinds lange tijd eigenlijk weer heerlijk.
We mogen door, met een big smile klauteren we over de kam. Man man, wat een enorm spectaculair stuk is dat zeg. Te waanzinnig gewoon. De uitzichten zijn adembenemend, beter en mooier wordt het niet.


Daar denkt niet iedereen hetzelfde over. Ik haal een man in die op een rots zit te hyperventileren. Hij vind het doodeng en is kapot zegt hij. Ik adviseer hem om even bij te komen en te eten en te drinken om zijn energie level weer goed te krijgen.
We klimmen en klauteren, ik doe wel voorzichtig. 2 Jaar geleden is er een vrouw naar beneden gevallen die zwaar gewond is afgevoerd. Ik wil graag in 1 stuk weer thuis komen.
Maar toch haal ik ook hier wat lopers in, waaronder 2 Nederlandse mannen.
Ik geniet van de spectaculaire uitzichten en van het geklauter. Het laatste deel is meer klimmen dan lopen. Dan kom je op de top van Hamperokken.


Het laatste deel hangen er touwen dus al klimmend kom ik boven en moet ik het kruis aanraken. Heel even eet ik wat, maak ik foto’s en klets ik even met de andere Nederlander.
We hebben nog 1.10 uur om weer bij de post te komen en die 8 uurs limiet te halen.
Hij zegt we gaan dat nooit niet halen. Ik denk het ook niet, maar ik ga het toch proberen.
Ik wil niet later denken dat ik het misschien wel had gehaald als ik het had geprobeerd.
Dus ga ik proberen om rap af te dalen, maar wat is rap in een terrein als dat?
Het is enorm steil en veel, heel veel losse rotsstenen. Ik ga een paar keer op mijn snufferd.
Vooral het eerste deel is gewoon verticaal. Dan veel los zand met rotsen en daarna veel grote rotsblokken.
Heel in de verte zie ik iemand lopen, dat wordt mijn doel. Ik haal haar na een tijdje bij, ze is op en daalt enorm voorzichtig af. We kletsen even en ik ga verder.
Als ik op mijn horloge kijk zie ik dat ik nog 15 minuten heb en voor mij ligt nog een enorm veld met rotsen en ik moet nog een steile afdaling maken in het bos.


De conclusie is simpel, ik haal het niet. Wat ik al wel wist, maar toch wilde proberen. Vanaf daar loop ik wat rustiger, omdat ik weet dat ik de cutoff niet meer haal.
Als ik afgedaald ben door het bos kom ik bij de post.
Een redelijk depressief geheel. Er zijn veel lopers die het niet gehaald hebben , een groep van een man of 25 dan. Ze klappen als ik aan kom rennen. Iedereen weet wat je gedaan hebt om daar te komen, dus er is respect naar elkaar toe.
De post is al ontmanteld en ik vraag nog wat te eten. Ze pakken weer wat spullen uit en ik prop mij vol. Kan de energie goed gebruiken, alles gegeven.
Iedereen die daar zit is enorm teleurgesteld. Ik ben zo ongeveer de enige die een happy runner is. Natuurlijk had ik ook verder gewild en had ik die race echt kunnen finishen, maar ik heb er alles aan gedaan en gelopen voor wat ik waard was. Niet gehaald dus tja, dan is het to much, simpel.
We moeten daar nog 1.5 uur wachten, er komen nog meer lopers die te laat zijn.
Na 1.5 uur stappen we eindelijk een bus in met 40 man ongeveer en rijdt de loosersbus terug naar Tromsø.
Mijn Tromsø avontuur eindigt op 36 km en 3200 hoogtemeters en een hoofd vol fantastische beelden.
Jeetje wat een prachtige race!

Dan de tijdslimieten, tsja, wat moet je daarover zeggen. Je weet het van tevoren dus aan jou de vraag, haal je dat of niet. Maar, het is echt moeilijk in te schatten omdat er echt heel technische stukken tussen zitten.
Vrijwel alle lopers die eruit moesten bij de 8 uurs limiet konden de race echt goed finishen. Een uur meer ruimte in de cutoff tijd geeft een boel meer finishers.
Van de 256 lopers zijn er nu 125 gefinisht. De vraag is of je dan je doel niet voorbij gaat.
Wat ik vooral zonde vind, is dat je zo een mooie race neerzet en tegelijkertijd strakke tijdslimieten waardoor zoveel lopers het niet kunnen finishen en dus ook dat mooie parcours niet kunnen zien.


Alle lopers die aan de start staan, zijn echt goed getrainde trailers met veel ervaring. Ben je dat niet dan haal je niet eens de eerste cutoff en zelfs goede lopers haalden die niet.
Hoe dan ook , de organisatie heeft dit bepaald en dus is de keuze om te starten aan jou zelf.
Ik vond het een geweldige ervaring qua parcours en omgeving.
Een aanrader voor op je lijstje, alleen wel goed trainen en misschien dan vooral in de technische afdaling. Dat is in ieder geval waar ik het niet mee redde.
Verder is het voor toeschouwers niet echt een te volgen race. Als je geen auto hebt kom je nergens. Ja op het 5 km punt maar daar ben je heel rap doorheen als loper. Er is geen bus die naar een punt gaat.
De sfeer is niet perse een sfeer die je gewend bent in de Alpen. Nergens hangt er een aankondiging dat er een race is. Alleen in het hotel waar je je startnummer haalt staan een paar vlaggen. Toeschouwers zie je bijna nergens.
Allemaal wat koel en kil. Niet dat het stoort maar als je verwachtingen hebt qua toeschouwers en sfeer dan moet je die hier niet hebben.

4 thoughts on “Tromsø Skyrace – hoe mooi en zwaar wil je het hebben?

  1. i would not call it the loosers bus….they all gave it their best and finished ahead of about 6 billion people who couldn’t even think about starting…you are amazing….

  2. Wat een ontzettend gave foto’s. Het ziet er inderdaad schitterend uit. Spannend geschreven, ik leefde enorm met je mee. Wat een knappe prestatie op een huiveringwekkend terrein! Petje af.
    Echt jammer van die limieten want dat maakt het een race voor elite lopers ( waren er bijvoorbeeld 60 + vrouwen die meededen? ) Ik zie geen mogelijkheden hier wat voor limiet dan ook te halen ( hoe hard ik ook train).
    Waarom niet zoals in Sierre 2 groepen, de elite lopers en de recreanten ( die als wandelaars afgeschilderd worden maar toch allemaal hele stukken dribbelen/hardlopen? Wie weet gooi ik er een mail tegen aan. Bedankt voor je mooie inspirerende verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.