Inzichten op het asfalt

Het is al alweer 4 weken geleden dat ik in de Alpen was, de tijd vliegt. Is er nog een beetje getraind? Een beetje ja. Ik kom niet veel verder dan 10 a 12 km. Dat heeft verschillende redenen. Een ervan is dat ik weinig motivatie kan vinden om op asfalt in de stad te lopen, soms heb je dat. Een andere reden is dat het zo absurd druk is op het werk dat ik weinig energie overhou om nog eens 2 uur te gaan lopen na het werk.
Deze week heb ik weer wat meer km’s gemaakt, maar liefst 55 km. En eindelijk weer eens een loopje van 21.5 km, dat was lang geleden.
Ik loop de ene keer lekker en de volgende keer als een natte krant. Er is geen peil op te trekken, ongeveer net zo onregelmatig als ik train. Vanavond liep ik een uurtje langs het water en gedachten over hardlopen, motivatie, zin en doelen passeerde revue. Ik dacht terug aan een jaar geleden. Toen liep ik net weer normaal rond deze tijd. Meer dan 7 maanden uit de running geweest letterlijk.
Nu een jaar later heb ik mijn eerste 100 mijler gelopen en heeft lopen mede door een langdurige blessure toch een wat andere lading gekregen. Terwijl ik daaraan dacht, kwam het nummer Run van Snow Patrol voorbij.
Opeens stond ik stil. De zon ging onder, het zonlicht scheen nog net op het water.
Alleen in de polder, muziek in mijn oren, mijn armen gespreid en ineens was alles goed. Het doet er allemaal niet toe.
Zin of geen zin, vorm of geen vorm. Energie komt en gaat, pijntjes komen en gaan. Ik loop en dus ik besta. Ook op asfalt. Veel km’s of weinig km’s, who cares. De momenten die ik loop zijn goed, en daar gaat het om.
Een moment van bezinning tijdens het lopen waar je je ineens intens gelukkig voelt, gewoon omdat je loopt. Omdat je ziet en ruikt wat om je heen is. Meer hoeft dimageat niet te zijn.
Die momenten zijn er als ik in de bergen loop bijna altijd. Soms raak ik dat kwijt als ik thuis ben, op asfalt loop en dezelfde rondjes ren in mijn omgeving.
Vandaag zag ik het loperslicht, in ieder geval voor een uurtje rennen op een mooie nazomer avond.

4 thoughts on “Inzichten op het asfalt

  1. Heel erg herkenbaar dit verhaal, ik ben zelf van nature niet zo een gelukkig persoon
    maar als ik loop kom ik er wel eens dichtbij en ik vroeg me ook altijd af waarom gaat
    het de ene keer zo goed en de andere keer waardeloos, maar na 30 jaar hardlopen
    weet je dat dit nu eenmaal zo gaat, het is wat het is en ik zoek geen verklaringen meer
    maar ik loop omdat mij dat het dichtst bij brengt naar wat ik zoek..

  2. Heel mooi. Ik denk ook dat het er in wezen niet toe doet wat je doet of waar je bent om te kunnen ervaren dat het goed is zoals het is, maar het is op de een of andere manier wel makkelijker om het in de natuur (en zeker in de bergen) te ervaren, en tijdens het sporten. Maar nodig is het niet per se.
    Het leven is goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.