Gladde stronken, nattigheid en weinig water

Vrijdag, zaterdag en zondag stond in het teken van trainen met het mijn team BART.
Een dag op de mtb, een dag in de kajak en een stukje lopen en vooral ook vergaderen.
Vrijdag zaten we om 8 uur al op de fiets. De route zou de Grand Raid Godefroy worden. Een mtb route voor die-hards. 3 opties, 90, 130 of 160 km.
We zouden onderweg wel kijken waar we uit zouden komen. Al snel werd duidelijk dat sommige delen erg glad waren, aardig wat bomen hier en daar op het pad en vooral een pittige route.
Of naar boven of naar beneden. Ook het afdalen was geen ontspanning want er zitten erg technische stukken tussen of slechte ondergrond.
Maar bovenal een prachtige route!! Erg afwisselend en haast geen asfalt.
De route was al met al goed aangegeven. Soms een punt waar ineens geen bordje stond, maar met de kaart kwamen we er wel uit. Mn de eerste 60 km stonden prima aangegeven, daarna was het soms wat lastiger.
We kregen een paar buien op onze kop en na 40 km waren er dan ook genoeg redenen om een warme choco te nuttigen.
Daar werd al duidelijk dat we voor de 90 km zouden gaan. Dat was heftig genoeg, met bijna 3000 hoogtemeters was dat mooi genoeg.
Wim maakte nog een smakker en ook ik lag 2 keer op mijn snufferd met een afdaling. Waarbij gezegd moet worden dat wij redelijk hard afdalen ( of onbesuisd)
Uiteindelijk waren we 9 uur later weer bij het huisje. De km teller stond op 96 km.
Dag 1 was een pittige training maar goede training.

Dag 2 zou de kajak worden. Dat was nog even spannend. De Semois was 2 weken gesloten geweest voor kajakken en was net weer 2 dagen open.
Het water was nog erg laag en daarom konden we niet in een 2 persoonskajak. Dus gingen we met 4 x 1persoons kajak op pad. En ook daarin bleek nog dat het water op sommige plekken erg laag stond.
Het werd soms klunen met je kajak. Maar ook genieten van de omgeving. Er was niemand op het water behalve wij, de natuur en veel vogels.
Een erg mooi gebied die veel rustiger is dan de Lesse.
Maar na een km of 15 begon mijn rug te verkrampen. Ws heb ik met de val van de dag ervoor mijn spier wat verrekt en het kajakken maakt het er niet beter van.
Na 20 km kon ik bijna niet meer in de kajak zitten. Alles verkrampt en ik probeer in alle standjes te kajakken. Maar het maakt niets uit wat ik doe. Ik besluit bij de eerste stopplaats eruit te gaan want het is haast geen doen.
Ik moet nog 7 km. Bij km 27 mag ik weer staan en kan ik mijn rug iets ontspannen.
De jongens gaan nog 12 km verder en ik loop 5 km terug wat erg aangenaam is na het kajakken.

Zondag is rustdag en dus een uitgebreid ontbijt na wat uitslapen.
Alhoewel uitslapen? Die nacht staan de jongens, om half 2,  aangekleed met hoofdlamp op naast mijn bed. We gaan trainen. Eerst denk ik dat ze me in de maling nemen maar ze overtuigen me en ik kleed me aan.
Buiten krijg ik de kaart en staan ze met de fiets klaar. Ik pak ook maar mijn fiets met mijn slaaphoofd denk ik dat we een bike-run gaan doen.
Dan beginnen ze te lachen en vertellen ze dat het een test is om te zien hoe snel ik ben als ik wakker wordt, alvast voor Tasmaniƫ. De schurken!
We vergaderen die ochtend na het ontbijt en het is best een hele organisatie. De materiaal lijst, wie neemt wat mee, wie heeft wat, wanneer gaan we, waar slapen we, geld, wat wordt onze slaap tactiek tijdens de wedstrijd enz enz. Er zijn heel veel dingen te bespreken.
Best een grote puzzel, maar gelukkig hebben we aardig wat ervaring in het team en zo komt over alles duidelijkheid. Sommige dingen moeten we nog uitzoeken en sommige dingen zijn duidelijk.
Erna doen we nog een trailloop van 1.5 uur , een mooie route waar onder andere de trappen van de trailloop de Boullionnante in zaten. Overigens was die route afgesloten door de gladheid/nattigheid. Maar een beetje adventure racer klimt over een hekje, of loopt erom heen.
Rond de klok van 16 uur reed ik weer richting NL met een heel goed gevoel.
We zijn een echt team, alle 4 gaan we ervoor en het voelt ontzettend goed. Het vertrouwen is groot, niet alleen fysiek maar ook met ons 4.
Een niet te onderschatten factor is de teamspirit, en dat zit bij ons wel goed!
Hieronder een sfeerimpressie…..

Dit bericht is geplaatst in Trainingen 2007. Bookmark de permalink.

4 reacties op Gladde stronken, nattigheid en weinig water

  1. John schreef:

    Mooie momenten om de banden strakker aan te trekken, alles op een rijtje te zetten en jullie materiaal te testen. Nuttig weekend geweest zo te lezen. Zijn de beelden met de nieuwe camera geschoten?

  2. martine schreef:

    @john; yep met de jvc camera

  3. RunningHans schreef:

    goed om te oefenen. dit was al een aardig tochtje

  4. Wisken schreef:

    zag er een leuk maar toch zwaar weekend uit. Bedankt voor de buf, ik heb hem goed ontvangen.
    Telkenmale ik je verslag lees over de voorbereidingen van Tasmaniƫ duikt dezelfde vraag steeds op: hoe doen jullie dat met jullie materiaal? Hebben jullie iemand die jullie helpt met alles? Ik kan me voorstellen dat dit dingen zijn waar jullie op die dagen echt geen tijd voor hebben?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.