Het blessure spook

Niemand zit te wachten op een blessure en gelukkig ben ik zelden geblesseerd.
Gebeurd het wel dan baal je ontzettend, loop je niet, en loop je een andere marathon dan je gepland had. Niet heel onoverkomelijk ondanks dat je misschien zelf niet heel aangenaam bent voor je omgeving.
Maar nu, het jaar dat we mee gaan doen aan het WK zou het een drama zijn als je geblesseerd raakt. Voor jezelf maar ook voor het team.
Als team ben je op elkaar ingespeeld, weet je de zwakke en sterke kanten van elkaar en weet je wat je aan elkaar hebt. Je bent niet zo maar vervangbaar dus.
Dan heb ik het nog maar niet over je eigen droom die in het water zou vallen als je geblesseerd raakt.
Dus is de kunst om te trainen, te belasten, veel te doen maar niet overbelasten.
Ik ben er niet mee bezig maar stiekem wordt het soms toch in je je hoofd gestopt.
Zo brak Francis zijn been eind Februari. Ondertussen is hij weer aan het trainen en wordt het lopen opgebouwd. Dat gaat goed maar hij is er nog niet.
Afgelopen weekend had Nico al iets last van zijn kuit. Nu heeft hij waarschijnlijk een kleine spierscheuring in zijn kuit.
Kortom, het ligt op de loer voor ons allemaal.
De uitdaging van dit jaar ligt daar, de balans vinden om maximaal te trainen en niet geblesseerd te raken. Om vervolgens met het hele team fit, maximaal getraind en blessurevrij in Tasmanië te starten aan het WK.

 

Dit bericht is geplaatst in Trainingen 2007. Bookmark de permalink.

11 Responses to Het blessure spook

  1. Petra schreef:

    Gut…laat ik nu precies weten waar je het over hebt! Gaf het lichaam meteen maar aan als het iets teveel belast wordt, dat je schoenen toch niet goed zijn, dat je een tikje scheeft loopt….zucht. Maar goed…er zijn ergere dingen, denk ik dan maar. (maar fukkeduk, ik wil LOPEN!!)

  2. Erwin schreef:

    Maximaal trainen = heel goed je rust nemen.
    Maximaal trainen != alsmaar blijven doorbeuken zonder fatsoenlijk te herstellen.

    Zolang je dat maar blijft herinneren en naar je lichaam blijft luisteren, komt het vast goed. 🙂

  3. Danniëlle schreef:

    Dat vond ik nog het allermoeilijkste op weg naar die luttele twee marathons die ik tot dusver gelopen heb, de angst om geblesseerd te raken. En verhip 3 weken voor Londen werd ik ook nog ziek maar gelukkig kwam het toch nog goed. Wil me niet eens voorstellen hoe het voor jullie als team is of hoe het voelt om als topsporter langs de kant te staan.

  4. Rinus schreef:

    Inderdaad, ga ik je nog zien op de Veluwe Zondag?.

  5. kit schreef:

    Het blessure spook, het enige spook waarvoor ik echt bang ben…!
    (where are the ghostbusters, when you need them?)

  6. martine schreef:

    @petra; ik voel met je mee….duurt te lang voor je!!
    Rinus; ik zie je zondag!!
    @edwin….das de kunst…;-)

  7. Ronald schreef:

    oppassen en met verstand lopen, maar dat is wel aan jou toevertrouwd.. pas wel op de beestjes (bacteriën 🙂

  8. Roel schreef:

    Yep, de grootste uitdaging in een AR is misschien wel met een gezond team aan de start komen… Maar Tasmanië is nog een eind weg, dus dat komt wel in orde.

    Tot volgende week alvast,

  9. mariel vd ven schreef:

    hoi martine,
    vervelen dzo’n blessure. Ik las iets over een techniek om met minder blessures te lopen. Deze heet “chi-running”. Iets voor jou misschien?
    groetjes en beterschap
    mariël

  10. Roberto schreef:

    Hallo Martine, kan ik jou ook volgen op twitter ?

  11. martine schreef:

    @roberto. dat kan @runtodream

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.