Kiss or kill. Go for glory or die trying. The struggle is what differentiates a victory, a winner.
An exceptional athlete. A hero. An extraordinary person. Kilian Jornet is a world champion ultra-runner, and before age 25 had conquered some of the toughest physical tests on the planet. He has gone up and down Kilimanjaro faster than any other human being, and struck down world records in every challenge that has been proposed.
Born and raised at 6,000 feet above sea level in the Spanish Pyrenees, Jornet climbed an 11,000 foot mountain — the highest mountain in the region — at age 5. His mother taught him skills to survive the high alpine environment, and today during races, he’s known to eat roots and plants and to drink water from snowmelt.
Jornet takes what the mountains give him. In winter, Jornet is a world champion ski mountaineer, running up snowy slopes and skiing down. In summer, he is the world’s fastest trail runner, obliterating world records and setting fastest known times on audacious high-alpine routes that defy death.
For Kilian Jornet, mountains offer a way of life. Run or Die is not just his story, but his philosophy.

Lesotho Wildrun 2013
“Hou Bene hou”

Het grootste onderscheid tussen lopen op de weg en trailrunning is volgens mij het persoonlijk contact tussen de lopers. Het draait allemaal minder om winnen en veel meer om vriendschap en respect.
Toen ik vorig jaar september deelnam aan “The Dragons Backrace” in Wales ben ik Stephen Kriel een Zuid-Afrikaanse trailrunner tegen het lijf gelopen. Het klikte meteen tussen ons, en we hebben uiteindelijk vijf dagen samen door de Welsh heuvels gezworven.
Na drie Two Oceans en één Comrades wou ik graag eens een mooie trail lopen in Zuid-Afrika. Al snel kwam de LWR ter sprake.
De Lesotho Wildrun is een kleinschalige wedstrijd (50 deelnemers) op poten gezet door Owen en Tamaryn een koppel gepassioneerde lopers-organisators uit Cape Town. Samen met een aantal vrijwilligers staan ze in voor de professionele organisatie van de Wildcoast- en Lesotho Wildrun, beide multidays events, en voor een vijftiental mooie eendagswedstrijden.

De LWR is een driedaagse wedstrijd van 120 km over eeuwenoude singletracks met overnachting in Lodges incl transport van de bagage
Het koninkrijk Lesotho is een piepklein berglandje in het oosten van Zuid-Afrika. Het is zeer dun bevolkt met een extreem sterk, vriendelijk volk de “Basotho”. Er zijn slechts enkele verharde wegen
geschikt voor voertuigen, voor de rest zijn er enkel de single tracks die de dorpen met elkaar verbinden. Het voertuig bij uitstek is de Basotho pony, een klein sterk, moedig paard dat zonder problemen de bergpaden bewandelt en de bergrivieren doorwaad.
Reisplannen werden gemaakt,…… In grote lijnen zouden mijn echtgenote en ikzelf vanuit Uganda vliegen naar Bloemfontein via J’Burg, daar een overnachting en ’s anderendaags afspraak aan de luchthaven met Stephen. Na het huren van een voertuig via de weg naar Lesotho. De grensovergang verliep probleemloos, je moet echter wel goed opletten dat je zowel aan de Zuid-Afrikaanse grens als aan de Lesotho grenspost stopt voor een gratis stempel, dit is niet echt duidelijk. Een (pits)stop in een klein shoppingcenter in Maseru en via Roma zijn we op weg naar Ramabanta, hier is het RV voor alle lopers. De Lodge in Ramabanta is tevens de finishlijn van de wedstrijd.
Na een lichte lunch stappen we allemaal met onze bagage in de minibussen voor de transfert naar Malealea, de start van de LWR. We waren net op tijd om de zon te zien verdwijnen over het schitterende berglandschap en onze kamers te betrekken.
Magda en ikzelf sliepen in een mooi stenen huisje met rieten dak voorzien van alle nodige comfort. Tevens hadden we het gezelschap van een jonge ezel. Donkey dacht blijkbaar dat ik zijn moeder was en liep constant te bokken en springen. Ik vestig uw aandacht op het feit dat er geen enkel fysische gelijkenis is tussen mezelf en het jonge dier,…. Na het avondeten kregen alle deelnemers een uitgebreide briefing over het parcours (43km + 2080 mtr) en het weerbericht, het zou een natte en koude maar echte wildrun worden. Speciale aandacht was er voor de veiligheid, het terrein laat geen interventie via de weg toe en bijgevolg voorzag de organisatie een aantal bemande checkpoints, een interventieploeg met motorfietsen en last but not least de “Lesotho Ambulance” zijnde Phakane, een van de meest ervaren pony trekkers in het land met 2 stevige pony’s.

Dag 1:

0400hr Drama !!! ik zie op mijn uurwerk en lees 0500hr, totaal in
paniek spring ik uit mijn bed, trek mijn looptenue aan, pak mijn rugzak en ren als een gek naar het hoofdgebouw om daar vast te stellen dat het pas 0405hr is, compleet vergeten dat er één uur verschil is tussen Kampala, waar we wonen, en Zuid-Afrika, pffff serieuze adrenaline stoot !!! ik ben alvast de eerste om te genieten van een lekker ontbijt. Eén voor één komen de lopers uit hun huisje en begeven zich in de regen naar de eetzaal, de stemming is bedrukt en zenuwachtig. Om 5hr stipt worden we verwacht aan de busjes voor de transfert naar Ha Searle waar de start plaatsheeft. In het donker zitten we allemaal opeengepakt in de busjes, de weg is verschrikkelijk slecht, putten, modder etc.. Een aantal mensen wordt ook wagenziek en we dienen een noodstop te voorzien. In de schemer en mist stappen we 500mtr voor de startplaats uit en dienen we te voet een rivier over te steken. Het regent lichtjes en ik beslis om niet in mijn regenjack maar om in mijn windbreker te starten, denkende dat ik het dadelijk wel warm genoeg zal krijgen.
Ik heb met Stephen afgesproken dat hij de Waypoints zal controleren op de GPS en ik zal kaartlezen.
0630hr start, weg zijn we met 47 runners, het gaat direct stijl bergop via een slingerweg naar een dorpje aan het begin van een vallei. Steve Black winnaar van vorig jaar en een aantal gesponsorde atleten schieten direct weg, we volgen op kleine afstand.
Ter hoogte van het dorpje gaat het al fout voor de koplopers die allemaal veel te veel naar rechts opschuiven. Steve ziet zijn fout op tijd in en komt ons vergezellen aan de start van de vallei. Het water stroomt als een riviertje uit de vallei. Ik durf het niet aan Steve te volgen, en stap stevig, samen met Stephen richting col.
Boven aangekomen blijkt Steve nergens te bemerken, later zullen we vernemen dat hij met een enkelblessure is uitgestapt. Stephen en ikzelf leiden nu de wedstrijd. De navigatie gaat redelijk goed en al snel hebben we 10 km achter de kiezen. Mijn maag doet het minder goed, behalve wat water en een gel heb ik nog niks kunnen eten. Ik voel de energie langzaam verdwijnen en krijg het ook redelijk koud.
We lopen nu op een hoog plateau (2500 mtr) doorsneden met honderden mini-riviertjes, zowat iedereen gaat wel ergens kopje onder. Omwille van de extreem slechte weersomstandigheden lopen we allemaal in kleine groepjes, niemand durft het aan alleen op stap te gaan. De Kopgroep bestaat nu uit 7 lopers, Stephen en ikzelf, Deon, Sean, Andy, Tracey en Linda. Als Linda opnieuw volledig in het koude water valt is het tijd voor aktie, iedereen stopt om droge warme kledij aan te trekken. Het advies van Owen om alles in waterdichte zakken te steken was van levensnoodzaak. We moeten elkaar helpen om ons aan en uit te kleden, sommige slagen er zelfs niet meer in om hun rugzak te openen. Je kan inderdaad makkelijk sterven van onderkoeling met je rugzak vol warme kledij !! Achteraf vernemen we dat sommige atleten zijn opgevangen door de lokale bevolking, waar ze na zich te hebben opgewarmd met volle moed opnieuw zijn vertrokken (van gastvrijheid gesproken).
We laten het moeras achter ons en navigeren naadloos tussen een aantal valleien en bergpassen naar CP1 waar Phakane ons opwacht met water en bevoorrading. Ik eet een paar noten, maar voel direct dat mijn maag niet akkoord is, water heb ik nog meer dan genoeg dus, voortmaken. We gaan nu een Km stijl bergaf naar een riviercrossing waar we tot onze verbazing vaststellen dat de rivier is gezwollen tot een echt monster. Ik probeer het eerst alleen en wordt direct meegesleurd en kan met moeite opnieuw aan wal kruipen. Met z’n allen gaan we op zoek naar een plaats waar de stroming iets minder is, maar overal is de rivier even woest. We besluiten om met z’n allen hand in hand de rivier over te steken om toch iets meer steun te hebben, op het einde gaat het bijna mis als Tracey de hand van Linda moet lossen en helemaal alleen in een kolkende rivier staat. Linda kan haar gelukkig opnieuw vastgrijpen en naar de oever loodsen. We staan allen een beetje schaapachtig te lachen aan de overzijde van de oever. Er is ons een Wildrun beloofd en we krijgen waar voor ons geld. Het parcours gaat nu opnieuw bergop richting hoogste punt van de dag, gelukkig is het gestopt met regenen en wordt het ietsje warmer. Op 2640 mtr staan de motorfietsen ons op te wachten. Onze borstnummers worden genoteerd en we gaan op weg, nog 8 km bergaf en Dag 1 zit erop. Linda loopt van ons weg en zal als tweede aankomen, de derde plaats is voor Stephen,Sean en mijzelf in 7hr32, Tracey en Andy volgen op luttele seconden, Deon komt iets later aan na een stop om zijn sokken te wisselen. Op één staat Jacques die ons ergens onderweg gepasseerd is. Jacques belevenissen kunnen genoteerd worden in een boek, in kort komt het erop neer dat hij plus 65km gelopen heeft en zowat volledig Lesotho heeft gezien en drie maal de rivier heeft overgezwommen, een paar lessen kaartlezen zou hem zeer goed doen. Na Controle van onze GPS hebben wij maar 1 extra Km gelopen, ik ben best happy met ons kaartlezen.
Aan de aankomst in Semongkong lodge worden we hartelijk ontvangen en vernemen we dat de organisatie net is aangekomen, ze hebben er met de wagens slechts een uurtje sneller over gedaan dan wij te voet. Magda en Christina (de vrouw van Deon) hebben 3 uur vastgezeten op een col in de modder en sneeuw enkel met de hulp van alweer een aantal behulpzame Basotho zijn ze op hun bestemming geraakt. Het is echt een Wildrun voor iedereen lopers en supporters.
Om 1800 hr zakt iedereen af naar de eetzaal voor het avondmaal. De sfeer is schitterend iedereen heeft wel een of ander ongelooflijk verhaal te vertellen. We beseffen ook allemaal dat het bij dergelijke avonturen niet alleen gaat over het resultaat, het feit dat iedereen elkaar heeft geholpen in extreem moeilijke omstandigheden is een grotere beloning dan een plaatsje op een uitslagenlijst. Daar ik nog steeds niet degelijk kan eten besluit ik direct onder de wol te kruipen.

Dag 2:

Ik voel mij vandaag veel te zwak en besluit niet te lopen. Er staat een rondje van 28km met start en aankomst in Semonkong op het programma. De route loop langs een van de mooiste en meest indrukwekkende ravijnen van Lesotho met als kers op de taart een blik op de Maletsunyane Falls een tweehonderd meter hoge waterval.

Nadat we iedereen hebben uitgezwaaid aan de start krijg ik spijt van mijn beslissing om niet te starten en beslis om samen met Craig (de echtgenote van Linda) te voet tot aan de waterval te stappen.

Het was echt magisch, het was gestopt met regenen en af en toe zagen we de imposante waterval vanop de andere zijde van het ravijn.

Door de vele regen van gisteren en deze nacht maakte de waterval ook een constant gerommel, net een onweer,…

Het avondmaal was opnieuw voortreffelijk, simpel en very tasty. Na de gebruikelijke verhalen was het tijd voor de dagelijkse briefing.

De finale dag van de LWR beloofde zeer pittig te worden, de weergoden kwamen ons opnieuw een bezoekje brengen met een tweede maar nog heviger koufront. Tevens moesten we over the Baboons Pass met 2685 het hoogste punt van de wedstrijd. Zelfs de lokale bevolking trekt grote ogen als ze horen wat we morgen gaan doen. But sir, there will be snow in the mountains,….

Het is al lang niet meer nodig om het verplichte materiaal te controleren, iedereen weet ondertussen uit ervaring wat hij nodig heeft om een dag in de Lesotho Wilderness te overleven.

Some say,… that one of the female participants put on six layers of clothing to survive this day,… F@cking Hell,…

Day 3.

De organisatie heeft beslist om vandaag om veiligheidsredenen in twee groepen te starten. De tweede helft van de uitslag zal om 6hr30 starten en de snellere eerste groep om 07hr30. Het plan is dat iedereen dan in het zelfde timeframe van een paar uur Baboon’s Pass zal oversteken. Ikzelf zal mijn vriend Stephen vergezellen in de snelste groep. Direct na de start moeten we Jacques al terugroepen, die kerel is gewoon veel te sterk,… indien hij echte oriëntatie kwaliteiten moest hebben dan laat hij iedereen uren achter zich,..

De eerste drie waypoints leid ik de dans maar nadien moeten we de sterkere lopers Andy, Jaques ,Tim en de taaie Linda laten gaan.

We vormen een groepje met Stephen, Sean, Tracey en ikzelf.

De lichte regen aan de start is ondertussen verdwenen en maakt plaats voor een bewolkte maar droge hemel. Ik heb het al veel te warm en trek een laag kledij uit, een Helly Hansen en mijn regenjack is meer dan voldoende. We lopen veel meer stukken dan de eerste dag, de afspraak is dat we alles zullen lopen behalve de echt steile stukken bergop. We navigeren constant tussen heuvels en bergpassen, regelmatig moeten we van richting veranderen en het is echt wel oppassen om op de track te blijven. Na een paar uur zien we de eerste besneeuwde bergtoppen, Tracey is in de wolken ze heeft nog nooit sneeuw gezien en vindt dit allemaal fantastisch. Bij een van de remote villages staan we ineens oog en oog met een monster van een hond, gelukkig roept een van de inwoners de hond terug en kunnen we onze weg vervolgen. Nu het weer iets beter is komen blijkbaar de Bosotho ook terug uit hun hutten om hun kudden schapen, geiten en ezels te hoeden. Zowat overal horen we kinderen en volwassen ons naroepen, soms worden we ook het juiste pad gewezen. Het maakt een groot verschil om tussen de rotsen te strompelen of een paar meter zijwaarts op een goed pad te kunnen rennen. We halen een paar van de tragere lopers in die dankbaar gebruik maken om via ons de juiste weg te vinden. We moeten een stevige helling op om in een ingesloten vallei te komen, ik hoor Tracey steeds herhalen “hou bene hou”, ik begrijp al snel dat ze daarmee haar benen aanmoedigt tot een beetje extra inspanning. Het belangrijkste is dat het blijkbaar nog werkt ook want ze stormt de heuvel op alsof het niks is. In de vallei aangekomen komt de oriëntatieloper in mij boven en zie ik de natuurlijke lijnen van het terrein. Ik spot een klein zadel in de bergrug waarlangs we in de parallelle vallei Baboons Pass kunnen bereiken. Ik wordt echter door mijn medelopers teruggefloten omdat de GPS ons meer naar het noorden stuurt. Ik begrijp niet goed wat er gaande is en besluit om terug te keren en de richting van de GPS te volgen. Een paar km verder in de vallei naar Baboons zie ik duidelijk een pad van links komen dat de twee valleien met elkaar verbind, ik had toch mijn intuïtie moeten volgen, soit niet getreurd. We lopen door een soort mini fynbos bedekt met sneeuw en onze voeten worden opnieuw koud en nat. Wat verder zien we Pokhane’s Pony’s en een beetje verder een rookpluim, waar Pokhane verwoede pogingen doet om een vuurtje te maken om warm te blijven. We nemen een kleine versnapering en Stephen deelt wat Biltong uit. Ik begrijp trouwens niet waarom Stephen steeds alle lekkers voor het einde houd, in Wales waar we vijf dagen vegetarisch hebben gegeten tovert hij de laatste dag ineens een zelfgemaakte salami te boven,…rare kerels die zuid-Afrikanen.

Baboons Pass is een zeer brede bergpas, maar als je denkt helemaal boven te zijn loopt hij nog meer dan 1 km door, pfff . Nog 18km te gaan en 1000 mtr dalen en het zit erop. Aan de andere zijde van de pas staan de endurorijders om onze nr te noteren en onze positie via radio door te geven aan de Finish. Het begin van de afdaling is verschrikkelijk het is een groot stenenveld waardoor een riviertje loopt. Ik krijg regelmatig een seintje van Stephen dat ik te snel ga als er iemand van de groep het zwaar krijgt. We halen meer en meer atleten van de eerste startgroep in, maar na een snel “everything Ok ?” vervolgen we onze weg. We komen aan een punt alwaar het mogelijk is om een grote lus af te snijden door 200 mtr te klimmen en te dalen. Ik voel mijn benen niet meer “hou bene hou” maar geen reactie, F@cking Hell ik ben moe. Snel een gelletje met een beetje water en opnieuw op weg. Bovenop de klim staat Kelvin Trautman kiekjes te schieten. Deze professionele fotograaf is een fenomeen. Ik heb nog nooit iemand gezien die professionele foto’s neemt en tegelijk meeloopt in de wedstrijd. Het verhaal gaat de ronde dat Ryan Sanders, een internationaal gesponsorde Salomon runner, tijdens een van zijn wedstrijden iemand achter zich hoorde, toen hij zich omdraaide keek hij recht in de lens van Kelvin.

Ik hou niet van lange stukken bergaf en heb dan ook veel moeite om mijn vrienden bij te benen. Stephen heeft de koppositie overgenomen en wacht na iedere paar honderd meter juist lang genoeg om mij te laten aansluiten om dan direct opnieuw door te lopen. Ik kan hem voor het ogenblik vervloeken. Tot overmaat van ramp wordt ik dan nog steeds voorbij gerend door een fotograferende Kelvin. F@….

We kunnen in de verte Ramabanta Lodge zien liggen maar moeten wel nog een vallei door met de daar bijhorende rivier doorwading. We horen de supporters aan de Finish roepen dat we moeten afdalen,.. Wat ze niet zien is dat Kelvin bij ons loopt en ons gevraagd heeft om een groepsfoto te maken aan het laatste checkpoint getooid met de Wildrun banner. Stephen, Sean, Tracey en ikzelf zetten ons beste glimlach op voor de foto en stormen dan bergaf naar de rivier. We worden opnieuw nat tot achter onze oren, we helpen elkaar de oever op, en moeten nog enkel een dikke klim naar de finish overwinnen. “Hou bene hou” stormt de heuvel op en komt met een paar seconden voorsprong over de finish lijn. Wij komen hand in hand over de aankomstlijn. Eindtijd 6hr16, tijd voor een Maluti (lokaal bier).

Besluit:

Voor de echte hardcore Trail liefhebber is Lesotho is een aanrader, een echte wilderness met vriendelijke mensen, nog niet bedorven door de luxe van elke dag. De natuur is onbezoedeld, weinig of geen verharde wegen maar schitterende eeuwenoude trails platgelopen door generaties Basotho. Of het nu te voet, met de mountain-bike of op de rug van een Basotho Pony is Lesotho is een bezoek meer dan waard. De LWR is een prachtige, meerdaagse trail die een plaatsje op de buckett list van elke trailrunner verdient.

Voor meer info over de Lesotho Wildrun:

Owen en Tamaryn

http://lesothowildrun.co.za/

Voor info aangaande ponytreks:

Lulu en Steve Black

www.khotsotrails.co.za

Facebook Group khotsohorse trails

Enjoy the Trails, Peter