Wanneer wordt een bed een sterfbed?

Wanneer wordt een jogger eenhardloper? Wanneer wordt een middellangeafstandloper een marathon loper? Wanneer wordt een bed een sterfbed? Vragen waar hij overmijmerde, eerst in algemene vorm maar al snel stelde hij de vragen aan zichzelf.Terwijl hij zich probeerde om te draaien, wat moeizaam ging door de pijn, kwamen debeelden van zijn eerste loopjes voorbij.
Hij was te dik geweest, hetovergewicht beperkte hem in vele dingen. Het moment waar de knop om ging washet moment waar hij uitgeput het spel met zijn zoontje moest opgeven omdat hijsimpelweg niet meer kon. Vanaf toen is hij gaan joggen, 2 keer in de week meteen aangepast eetpatroon. De kilo`s verdwenen gestaag en langzaam werd defrequentie opgevoerd naar 3 tot 4 keer in de week. Hij ging meedoen metwedstrijdjes van 10 km om uiteindelijk zijn eerste halve marathon te lopen. Dat was het moment, zodacht hij, waar hij zichzelf een hardloper was gaan noemen.
Hardlopen was zijnpassie geworden en samen met zijn vrouw liep hij vele km`s. De afstanden warenondertussen omhoog gegaan en beide hadden hun debuut op de marathon gemaakt. Zo warenze marathon lopers geworden. Een glimlach kwam om zijn mond, terwijl hij dachtaan alle marathons die ze samen hadden gelopen.
Op dat moment ging de deur openen stond zij voor hem. Zij, de vrouw van zijn leven. Ooit dacht hij in zijnnaïviteit dat het moeilijkste in zijn leven het moment zou zijn waar hij nietmeer kon hardlopen. Nu hij op sterven lag wist hij beter, de gedachte om haarnooit meer te zien veroorzaakte een pijn die hij nooit eerder had gevoeld. Bij het sterven had hij zich neergelegd maar het afscheid van haar deed zijn hart ineen krimpen. Ze keek naar hem en vroeg hem waarom hij een glimlach om zijn lippen had.`Ik dacht aan jouw` zei hij. `Charmeur` zei zij terwijl ze naast hem op het bedging liggen. Hij vertelde haar over de vragen die bij hem opgekomen waren diemorgen, en dat hij nu net dacht aan de mooie marathons die ze samen gelopenhadden.
Zo lagen ze samen op bed en vertelde elkaar alle herinneringen die ze haddenbij hun marathons. Rotterdam, Amsterdam, Berlijn, New York, de Jungfrau, Cusco,Boston, Big Sur en zelfs de 2 Oceans. Als ze alles optelde kwamen ze op 35marathons die allemaal gelopen waren met plezier en vooral met passie.
De marathons waren een leidraad in hun leven geworden. Bepaalde gebeurtenissen, zoals een geboorte, een trouwerij en een verhuizing kondenze zich herinneren aan de hand van de gelopen marathon in dat jaar. Ze moestener om lachen, een vreemd gegeven die alleen lopers begrijpen.
Het gesprek kreeg een andere wending toen zij hem vroeg of hij al antwoord had op de vraag wanneer een bed nu een sterfbed werd. Hij vertelde haar dat dat moment misschien wel daar wasals je het je af ging vragen.
Het bleef een tijdje stil, ze wisten beide dathet niet lang meer zou duren. Ze hadden er al vaak over gesproken maar de pijnwerd er niet minder van. Zij had hem moeten beloven dat ze altijd zou blijvenlopen en dat hij van de atletiekbaan `boven` zou toezien of ze wel ging. Het vielhaar nu al zo zwaar om te lopen zonder hem, en nu was hij er nog. Maar hij wistals geen ander hoe belangrijk lopen was en hoe het je door moeilijke periodes kanhelpen. Zo bleven ze nog een tijdje liggen tot hij in slaap viel.

Met tegenzin had zij haar loopkleren aangetrokken en zich zelf gedwongen om te gaan hardlopen. Ze stond nu zonder hem aan het begin van hun route en nam de eerste stappen. Haar benen voelde als lood en terwijl ze liep biggelde de tranen over haar wangen. Ze wilde terug, ze kon niet lopen zonder hem. Het lopen had geen zin meer op deze manier.
Terwijl die negatieve gedachten bezit van haar namen voelde ze de wind opkomen. De wind werd sterker en blies in haar rug, haar pas werd lichter en het lopen voelde plotseling een stuk makkelijker. Ze keek om zich heen en het begon haar nu pas op te vallen dat de lente begonnen was, ze zag lammetjes, bloemen en rook de geur van het voorjaar.
De cadans die ze samen met hem had tijdens het lopen was er plotseling weer. Ze begon te lachen en voelde de tranen van verdriet en geluk over haar wangen stromen. Ze leek zijn hand in haar rug te voelen, die duwde haar vooruit en ze wist dat hij bij haar was. Hij zat `daarboven` op zijn atletiekbaan en dit was zijn manier om haar te laten weten dat hij bij haar was.
Op dat moment besloot ze weer te gaan trainen voor een marathon, die zou ze samen met hem en voor hem lopen.