Afghaanse lopers

De afgelopen dagen heb ik nog wel wat km`s gemaakt. Woensdag wilde ik wat langer lopen en ging ik op weg om 2 rondjes te lopen. Ik liep heerlijk, rond 15 uur is het nog een graad of 26 en eigenlijk heerlijk om te lopen. Zo liep ik het eerste rondje en kwam het eindeloze loopgevoel over mij heen. Het gevoel dat je kunt blijven lopen, of het je geen moeite kost en het uren kan duren. Maar helaas heb ik geen uren om te lopen en moet ik rekening met de klok houden. Halverwege het tweede rondje zag ik vlak bij de vliegstrip 2 Afghaanse militairen rennen. Ze leken op iets van interval te doen in een niet echt loop tenue. Toen ze mij in de gaten kregen veranderde hun koers en kwamen ze bij mij lopen. Mijn Afghaans is nog niet echt om een conversatie te onderhouden, dus na wat heen en weer gepraat waar ik niets van begreep hebben we het maar bij het lopen gehouden. De ene militair die ik niet ouder schatte dan 16 jaar ging heel stoer voor me lopen terwijl de ander er iets achter bleef. Langzaam ben ik wat sneller gaan lopen en de jonge knul begon al wat moeilijker te kijken ipv heel de tijd naar mij te lachen als ik naar hem keek. En na 2 km moest hij afhaken, ik hem nog geprobeerd aan te moedigen om verder te lopen maar hij zat erdoor heen, jeugdige overmoed. Zo liep ik verder met de andere militair. Ik deelde mijn flesje water met hem en zo liepen we samen verder. de blikken van andere militiaren (NL en Afghanen) waren geweldg om te zien toen wij samen naast elkaar voorbij kwamen. Tot hij bij zijn post kwam en ik nog een stukje verder moest, we gaven elkaar een high 5 en onder luid gejoel van zijn collega`s rende ik verder.
Lopen kun je met iedereen en daar heb je geen taal voor nodig.
Donderdag heb ik uiteindelijk zelfs onze andere Noorse collega zover gekregen om een rondje te gaan lopen. Die had lang niet gelopen en met een rustig tempo hebben we een rondje gelopen van 8.5 km. Ze had wat sterke verhalen over haar eindsprint dus hebben we op het laatst nog een eindsprint getrokken en ik moet zeggen dat ze snel was, maar helaas voor haar was ik sneller. Maar ze was zeer tevreden en had nog nooit zo ontspannen gelopen, volgens mij is er een liefde voor lopen geboren. Wie weet lopen we de Oslo marathon nog eens samen.

This entry was posted in Afghanistan, Trainingen 2006. Bookmark the permalink.

13 Responses to Afghaanse lopers

  1. Rich@rd says:

    He Speedy, het gaat je nu super af met lopen daar. En leuk om te lezen dat je met diverse mensen zowel Afghanen als Noren en Nederlanders op pad gaat om je rondes te maken.En op de foto tezien geniet je ervan. Uit andere verhalen dacht ik wel eens dat je het moeilijk had. Dit is een echt oudewets Martine verhaal.
    Hiephoi

  2. Als alle militairen overal op de wereld zouden gaan lopen ipv vechten zou dat een hoop oplossen.
    Maar helaas het is anders.
    Leuk om je te blijven volgen daar mooie foto’s en mooie verhalen.
    Groeten Richard

  3. Gert Jan says:

    Sport verbroederd toch? Een heel mooi verhaal,geweldig dat je met afgaanse miltiaren liep
    eigenlijk zouden ze inplaats van oorlog te maken eens met elkaar lekker moeten gaan lopen dan zou de wereld er heel wat beter uitzien,,maar ja dat zal helaas een droom voor me blijven,,Martine je doet het echt GEWELDIG daar,,nog 5 weken is het he,,succes verder.

  4. Gert Jan says:

    Inderdaad Richard,precies wat ik wilde vertellen.Dan zou de wereld er een stuk mooier uitzien,maar helaas dat zal altijd een droom voor ons blijven,,nou Martine je redt het aardig daar? nog 5 weken he,,mooie foto,s hoor,,tot gauw maar weer.

  5. koen says:

    Op wat voor een schoenen liepen die jongens.
    Een echte Martine foto met lach.
    Snappen ze iets van de tekst op je shirt.

  6. Rick says:

    Mooi staaltje van verbroedering, of is het half verzustering in dit geval?

  7. John says:

    Waarom niet allemaal samen hardlopen in plaats van oorlog voeren en haat en nijd. Het is ook niet erg om te verliezen van een kei die harder loopt dan jij…

  8. jeewee says:

    Jij moet verder gaan als personal trainer als je weer retour bent. je eigen positivisme kan je geweldig overbrengen op anderen. Je doet het geweldig en op deze manier maak je het voor vele anderen ook draaglijk.

    Het zal wishfull thinking zijn, maar als de helft van al die soldaten nou eens mee gingen lopen met je. Zou al heel veel slachtoffers minder zijn.

  9. Mir.. says:

    Wat eeen onwijs mooi verhaal!
    Zo zie je maar weer, je hebt niet altijd woorden nodig!
    Nog heeel veel succes daar!
    En wie weet, volg ik ooit je voorbeeld op 😉 Het lijkt me geweldig werk, wat je doet!
    ( je bent toch ook verpleegkundige,is dat ook je taak bij het leger? )
    Liefs,, Mirjam

  10. martine says:

    @mir; klopt, intensive care en spoed eisende hulp verpl.
    @koen; op een soort bootschoentjes, mijn loopschoenen laat ik hier achter daar heeft vast nog iemand plezier van!

  11. Ron says:

    Eindelijkkan ik weer op je log! Ik ga je maar weer eens volgen want je trainingen verlopen lekker daar zo te lezen!

  12. Michelle says:

    Mooi om te lezen. Sport is voor allen! Dagdag…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.