Dromen over de Balluchi vallei

Dit is het verhaal wat ik heb geschreven en voorgelezen op de voorleesmiddag van Schrijvende lopers. Een verhaal wat al lang in mijn systeem zat en nu op papier staat.

Als ik mijn voet op de vliegtuigtrap zet voel ik gelijk deverzengende hitte van de woestijn.
De geur van de hitte dringt in mijn neusen ik voel dat ik in Urzugan ben. Het is Mei 2030.
Ik kijk om mij heen en herken niets meer van het toen zo kleine vliegveld watop Kamp Holland lag.
Kamp Holland is weg en het vliegveld is groot geworden met een ontvangsthal.
Waar ooit 1 zandstrip was liggen nu 4 vliegstrippen van beton.
Als ik de ontvangsthal inloop zie ik hem staan.
20 jaar ouder maar nog steeds een atletisch lichaam, hij heeft alleen nu watgrijze haren.
20 jaar geleden hebben we elkaar leren kennen in Uruzgan. Ik werkte alsgespecialiseerd verpleegkundige in de role 2 ziekenhuis. Hij was medic op hetmilitaire Afghaanse kamp en kwam vaak met zijn zieke collega`s in onsziekenhuis. Hij kwam uit Kabul maar was voor2 jaar in Uruzan geplaatst.
We liepen alle 2 hard. Shakeeb heel hard. Het record op de 5 en 10 mijl heeftjaren op zijn naam gestaan.
We trainden soms samen. Voor de estafette marathon maakte we een team .Deze wonnen we in de mix categorie en wewerden tweede in het algemeen klassement.
Het bezorgde veel militairen  eenknakmoment. Medisch personeel verslaat nu immers geen stoere mannen.
Tijdens trainingen  hadden we het vaakover hardlopen door de balluchi vallei.
Wij liepen in de buitenring van Kamp Holland en in de verte zagen we de bergenvan de vallei.
Lopen in de vallei was Iets wat toen onmogelijk was, je zou het waarschijnlijkniet overleven.

Shakeeb heeft het onthouden. Nu 20 jaar later heeft hij een ultratrailgeorganiseerd vanaf Tarin Kowt door de Baluchi vallei naar Chora en weer terug.
Ik mag hem lopen. Een droom die ik toenal had komt nu uit.
Het is vreemd om in Tarin Kowt rond te lopen. Niets doet meer denken aan toen.De bergen is het enige herkenningspunt.
TK is een middelgrote stad geworden. Ten Zuid Westen staat een herdenkingsbeeldvan Kamp Holland. De namen van de gesneuvelde militairen staan erop.
Ik sta er in stilte, in gedachten. Het enige wat nog herinnert aan 20 jaargeleden.

2 dagen later staan we aan de start van de Ultratrail
Met mij nog 100 andere lopers uit de hele wereld. Opvallend veel militairen.Waarschijnlijk hebben zij ooit hetzelfde gedroomd als ik, hardlopen door de balluchivallei.
Misschien is het ook een manier om iets af te sluiten.
Shakeeb heeft bewust de startplaats uitgekozen, bij het herdenkingsbeeld vanKamp Holland. Voor de start wordt er 1 minuut stilte gehouden. Je kunt eenspeld horen vallen.
Dan vertrekken we voor 80 km hardlopen.

Ten Noordoosten,  40 km van waar we nustaan ligt Chora. Dat is waar we heengaan, door de Baluchi vallei en via de andere kant weer terug.
We lopen door TK en ik zie de bazar. Veel herinneringen komen omhoog. Er zijnhier verschillende keren aanslagen gepleegd waar wij veel zwaar gewondenafghanen van hebben behandeld in het ziekenhuis op Kamp Holland.
Na een paar km komen gaan we over de Wanow Bridge. Dit gebied werd vroeger IEDAlley genoemd. Het zegt genoeg, het lag er vol met explosieven. De brug leidt ons naar de Balluchi vallei.
Ik loop volledig in gedachten. Tijdens al mijn uitzendingen ben ik nooit hetkamp af geweest behalve door de lucht. Maar ik ken het gebied door al deverhalen.
Nu zie ik tijdens het lopen alles tot leven komen, het is alleen 20 jaar later.

In de vallei is alles groen, Ten westen van de trail ligt een rivier, de TeriRud. Dat zorgt ervoor dat we door een prachtige groene zone lopen. Om mij heenzijn kale bergen.
De stilte is intens of ik ervaar het zo omdat dit land steeds weer mijn hartopent.
Ik heb zoveel km`s hardgelopen in Afghanistan. Altijd binnen de zone van hetkamp. Vaak heb ik mij afgevraagd of ik hier ooit nog eens vrij zou kunnen hardlopen.Nu loop ik in vrijheid zoals de Afghanen eindelijk in vrjheid leven.
De km`s gaan voorbij. Ik drink regelmatig uit mijn camelbag. Pas na 40 km zalde eerste drinkpost zijn.
Onderweg kom je soms een Kwala tegen, een Afghaans huis. Dit gebied is redelijkonbewoond. De bewoners kijken verstoord op als er een loper voorbij komt maarals je groet, groeten ze vriendelijk terug.
Ik weet zeker als ik om water vraag dat ik het krijg. Het hoort bij deAfghaanse gastvrijheid. Dat zij km`s moeten lopen om het te halen doet er niettoe.
Na 33 km komen we bij Kala Kala. Kalakala is niet meer dan een kale berg met een paar kwalas onder aan de berg. Ooitwas hier een belangrijke politiepost.
Nog 7 km en ik ben in Chora, het districtcentrum. Hier is de eerste drinkpost.

Chora is altijd een strategisch punt geweest in de jaren dat de ISAF inAfghanistan was. Er liepen toen en nu nog steeds veel doorvoorroutes heen.
In 2007 schrijft Nederland militaire geschiedenis door bij de slag om Chora hetgebied weer terug te geven aan de Afghanen en de Taliban te verdrijven. 
Ik kom bij de drinkpost aan en vul mijn camelbag. Na een praatje met deAfghaanse vrijwilligers ga ik verder. We worden het stadje doorgeleid.
Kinderenmoedigen ons aan en sommige rennen enthousiast  mee.
De Afghaanse mannen en vrouwen kijken nieuwsgierig toe. Sommige zitten op hunknieën al uren langs het parcours alles te aanschouwen.

Via de andere kant gaan we over een weg terug. Ooit aangelegd door Afghanen insamenwerking met de Nederlanders en Australiërs.
Ondanks dat er een weg loopt, is het gebied nog erg rustig.
We passeren eenaantal dorpjes, Nabi Khan, Mazullah en Pacha Kan. De dorpjes zijn gegroeid tenopzichte van 20 jaar geleden. Maar alles is nog steeds een soort middeleeuws.
De tijd lijkt hier nog steeds stil te hebben gestaan.
De route loopt door 2 districten. Om ons heen de uitlopers van het gebergte dehindu kush. Terwijl we hardlopen is het uitzicht op dit gebergte prachtig.

Ik loop al uren maar het voelt niet zo. Mijn gedachten zijn zo met anderedingen bezig dat ik mijn benen niet eens echt voel. Ook niet na 60 km.
Voor ik het weet ben ik bij km punt 65 en is er een drinkpost.
Voor de laatste keer vul ik water bij en eet ik nog wat. Ik geloof niet dat ikooit grotere meloenen heb gezien dan hier in Afghanistan. Ze smaken heerlijk.
De laatste 15 km moeten geen probleem zijn.
Ik passeer wat lopers en we pratenwat. Maar ik merk dat ik graag alleen loop. Alleen met mijn gedachten.
Ik kom weer bij de Wanu bridge en steek over om Tarin kowt bijna in te rennen.
Provisorisch is TK afgezet, het leven gaat gewoon door. Of er nu eenultratrail is of niet.
Ik loop door het stadje en ruik de geuren van kruiden en eten.
Met een groteglimlach kom ik bij de finish en daar staat Shakeeb met een even grote glimlachals die van mij.
Hij heeft mijn en zijn droom doen uitkomen. 80 km hardlopen door een land watooit verscheurd was door ellende en oorlog.
Nu heb ik er hard gelopen, in vrede en veiligheid.