Ze is 10 jaar en geboren in Afghanistan. Haar ouders zijn nomaden en trekken rond met een groepje geiten en schapen. Een traditioneel groot gezin van 7 kinderen waarvan er 4 meisjes zijn en 3 jongens. De oudste is een broertje van 15 jaar. Zij zit in het midden qua leeftijd. Een van haar zusjes is al getrouwd. Schoenen heeft ze niet, haar voeten zijn behalve vies, een en al eelt van het vele lopen op blote voeten. Haar handen zijn dik, ruw en vies. Ook deze zijn getekend door het harde werken. Met haar 10 jaar moet ze iedere dag water halen ongeacht de afstand. Ook zorgt ze voor het huishouden en bakt ze brood met een van haar zusjes. Naar school is ze nog nooit geweest, ze heeft een andere taak in het leven. Dit is haar leven en zo is ze voorbestemt, tot de dag dat ze in de buurt bij een granaat stond die tot ontploffen kwam. Ze werd geraakt door vele granaat scherven en raakte zwaar gewond. Samen met haar vochten we voor haar leven, helaas moesten we na 1 week de strijd opgeven. Hopelijk is ze nu ergens waar ze kind mag zijn ……
Trailrunshop
Overzichtelijk zoeken op Runtodream
- Adventure Racen
- Afghanistan
- Algemeen
- Apps IPhone
- Culinair en Cultureel
- Etappe trailruns
- Fiets Gear en gadgets
- Gedachten Spinsels
- Gps Sport Horloges Getest en info
- Hardloop Gear en Gadgets
- Hardloop homevideo's
- Hardlopen Algemeen
- Hardlopen Medisch
- Hardlopen Voor Goede Doel
- Korte Verhalen
- Marathons en Verder
- Nike+Ipod/Hardloop Muziek
- Portretten
- Reizen
- Running Ads/foto`s
- Sport Boeken en Films
- Trailrunning
- Trainingen
- Voorbeschouwingen Wedstrijden
- Wedstrijden Kortere afstanden
- Werk
Team BART
Recente reacties
En wij soms maar zeuren over niets!!! Mooi stukje maar triest.
Zo ver weg maar toch zo dicht bij… Ben er stil van… Liefsss…
Kan me volledig aansluiten bij bovenstaande reactie van Richard…
Ach, wat vreselijk triest!
…..dag lief meisje…ga nu maar lekker spelen.
………
Ben er even stil van, dit korte stukje raakte me dieper dan gedacht. En het leven, dat gaat gewoon voort.
Erg droevig en de harde kant van het leven die wij hier gelukkig niet kennen..
Sterkte Martine.
Groet Rinus.
Djiez, dit grijpt me bij m’n keel. Je hebt het ‘mooi’ beschreven, Martine.
Drama, brok in mijn keel…. volgens zag ik het meisje nog in de reportage van gisteren…
wow, stil van.
Wat je daar opschrijft raakt me echt,,,ja word er stil van,,,,,,,,ook hoe jij het beschrijft. Inderdaad als er iets is hierna mag ze nu spelen,,,
Triest.
En dat allemaal een paar uur vliegen hier van daan.
Dat maakt de wereld ook zo klein.
Maar wel met een erg groot contrast.
dit verhaal plaatst onze wedstrijd voor Right to Play meteen in een ander daglicht …
Tjee, en ik maar zeuren over een kapotte computer :-/
Ik ben er stil van! Je hebt het heel mooi en integer geschreven….met gevoel! Het zal voor jou ook moeilijk zijn om dit soort dingen mee te maken. Gelukkig kan je daar ook hardlopen en lekker je hoofd leegmaken! Sterkte ermee! En zoals Petra al schreef….ga maar lekker spelen meisje!
Iets om over na te denken als we weer eens klagen over non-issues aan onze kant van de wereld.
@geert; helemaal waar….krijg je er ineens beeld bij…..
Wat een triest verhaal Martine. Zo jong en dan, één en al ellende in je leven! Laten we maar nooit meer klagen.
Een hardgrondige (bijna) vloek ontsnapt me bij het lezen van dit bericht. Vragen roept het op….waarom …..enz.enz.
Des te meer reden dat jullie daar zijn om te proberen weer een beetje een normale samenleving op te bouwen samen met de afghanen die wel willen.
10 jaar….het is niks om dan te moeten sterven.
Wat moet ik hier nog aan toevoegen?
Prachtig geschreven. Schandalig verhaal. You can bomb the world into pieces, you can’t bomb the world into Peace.
na 26 jaar denk ik terug eigenlijk steeds het zelfde mensen sterven onder je handen ;mensen worden vermoord onder je ogen , je handen liggen op je wapen je steld je de vraag hoeveel beter ben ik zelf ,
als je maat sterft op een mijn en die zelfde avond heb je vuur contact
komt de haat naar boven ,je moet je beheersen recht on recht alles word discutabel , je zit tussen mensen die al generaties in de puin zitten en nog zie je dat sprankje hoop in de ogen van de kinderen als je je met uit nederland mee genomen speelgoed komt hoop dat dat ventje of meisje het beter doet hoe zo kans arm die zijn pas kans arm en toch die glimlach met de gerepareerde beer balpen het blijft de kunst mens te blijven
later zal je merken zaken die “normaal” zijn je zult het walgelijk vinden als je mede nederlanders met hun vette reet zich volproppen in je geest zie je de honger ,je ziet mensen zich druk maken om hun auto je ziet in je gedachte die man/vrouw met alles wat ze hebben het gene wat ze aan hebben
je word antie materialistich je gaat het levenanders zien als je
zo als ik een dochtertje hebt en de armpjes om je nek doet dat is pas belangrijk
het gaat je goed hans thijssen
oud-unifil 1979/1980 libanon
we do’nt remember the days but only the moments
@hans; dank voor je reactie……………..
Als ik dit lees ben ik blij dat wij in vrede leven. En ben ik blij als vader dat mijn kinderen kunnen en mogen spelen.