Het einde is in zicht, getraind wat mogelijk was

Sinds de laatste leer dat ik een stukje schreef en nu is er weinig veranderd. Ik kan net zo goed mijn bed in het ziekenhuis zetten.
IMG_4496Eten slapen en werken, daar waar het lukt probeer ik te trainen.
Dat is soms een opgave en soms loop ik plots heel lekker.
Maar het blijft allemaal erg behelpen en dan druk ik ij voorzichtig uit.
2 weken terug liep ik dat toch 81 km. Zat 2 x op de spinning fiets en deed 2 x krachttraining.
Dat is serieus veel als je 72 uur per week werkt.
Daarbij komt dat ik om de 4 dagen 2 nachtdiensten doe. Mijn lichaam is constant van slag. Ik ben steeds aan het schakelen. Dat werkt niet erg in je voordeel met trainingen. Alles gaat een stuk zwaarder als je nachtdiensten doet.
Maar goed het is niet anders en ik probeer zoveel mogelijk te doen.
De langste duurloop tnt is 33 km. Niet erg veel belovend als je wilt beginnen aan een 160 km.
Het enige wat ik kan doen is fit blijven en als ik thuis kom proberen om nog een lang iets te doen.IMG_4500
Dan zien we het wel. Het is zoals het is. Dit is wel een hele sterke mentale training. Gaan lopen als je gewoon niets wilt doen in je weinige vrije tijd. Als je brak wakker wordt na je nachtdienst en maar 4 uur hebt geslapen jezelf naar buiten slepen om toch te sporten. Daar wordt je groot en sterk van.
Afgelopen week hoopte ik af te sluiten met 70 km, 2 x spinnen en 2 x krachttraining. Helaas hadden ze op mijn enige vrije dag een mass casualty oefening gepland en daar ging mijn lange duurloop.
Dus werden het er maar 44 km in die week.
Deze laatste werkweek probeer ik nog een keer 70/ 80 km te halen en dan zit het er op qua werk. Dan is mijn opvolger er en is het gedaan met werken. Ik kan niet wachten, het waren serieus tropenweken.
Dan heb ik hier nog 5 dagen om vooral bij te slapen en om te trainen. In die week ga ik proberen veel km’s te maken en om 50 km te lopen.
Dan is het tijd om naar huis te gaan en heb ik daar nog een paar weken voor we naar Japan vertrekken.
Ik zie uit naar een heerlijke welverdiende vakantie in Japan en naar de UTMF.
Hoe ik die UTMF moet gaan volbrengen? Geen idee. Dingen lopen niet altijd zoals je het bedacht hebt. Dat ik op uitzending 8 weken lang non stop moest werken dat kon niemand verzinnen. En toch gebeurde het. Dag mooi trainingsschema.
Het enige wat je dan kunt doen is het beste er van maken.
Goede nieuws is dat ik de enige van de ic club ben die niet ziek of verkouden is geweest. Dus fit ben ik wel. De rest is allemaal geveld geweest door hevige verkoudheid en/of griep.
Een bijzondere uitzending weer. Ondanks alles toch weer heel leuk om internationaal te werken. Mijn Nederlandse collega’s heb ik zowat niet gezien. Ik ben totaal opgegaan in het Duitse systeem.
Nu is het tijd om naar huis te gaan. Te rennen in het bos en in de bergen. Te fietsen tussen het groen. De geur van de Maas te ruiken en vooral om een ander rondje te rennen dan hetzelfde rondje hier dat ik bijna 11 weken ren.

This entry was posted in Afghanistan, Trainingen 2014/15. Bookmark the permalink.

3 Responses to Het einde is in zicht, getraind wat mogelijk was

  1. Dorothé says:

    Goede reis en thuiskomst Martine…. Rotterdam ligt er nog en de Maas stroomt nog vrolijk verder… ze hebben op je gewacht.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. Pieter says:

    Martine,

    Zet hem op Martine. Uit het oog, maar nog steeds je blog aan het lezen als het half kan! Goede reis terug straks, verhalen zoals je ooit in het boekje van Missie Uruzgan schreef zie ik steeds terug als ik je foto’s zie.

    Groetjes,
    Pieter (die uit Friesland… of tegenwoordig Groningen..)

  3. claudia hoogmoed says:

    Apart land Afghanistan……ziet er zo zijwaarts uit ;-)

    Welkom thuis xx

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>