Home sweet home, op naar de UTMF

Na 11 weken Afghanistan heb ik gisteren weer gerend in het Kralingse bos, vandaag op het Brienenoord eiland. Alles is groen en veel staat al in de bloei. De geur van de Maas is altijd 10012623_10152331852731520_1199816740_ngoed om weer te ruiken. Je staat versteld hoe je zintuigen weer worden geprikkeld als je een tijd in een hele kleine wereld verblijft. Uiteraard heb ik ook mijn eerste Belgische bier genuttigd!
Over 4 weken sta ik aan de start van de UTMF. Totaal niet voorbereid zoals je voorbereid zou moeten zijn. Geen lange duurlopen in de benen, de komende 2 weken ga ik nog proberen wat lange dingen te doen.
Helaas heb ik iets verdraaid 1.5 week geleden en zijn mijn heup stabilisator spieren links wat verrekt. Ik kan er mee rennen, en dat heb ik ook gedaan. Alleen verkrampt de hele achterkant na een km of 10. Gelukkig zijn de lijnen kort in Afghanistan en zo ben ik snel behandeld door de Nederlandse fysio. Met dry needle en tape voelde het al snel beter. Maar voorzichtigheid staat voorop. De laatste 21 km afgelopen vrijdag in Afghanistan gingen goed.
Regelmatig krijg ik nu de vraag wat ik ga doen met de UTMF. Simpel, gewoon lopen.
Het bijzondere aan uitzendingen is altijd dat je weer in alles terug naar de basis gaat, alles is relatief. Tenminste dat geldt voor mij. IMG_4206
De dingen die je daar ziet, de contrasten met gewonden Afghanen, leven en dood, verminking. dilemma’s, zwaargewonde kinderen, allemaal zaken die je terug brengen naar de basis van het leven. Die je doen beseffen hoe relatief alles is, die je laten zien hoe goed wij het hier hebben. Dilemma’s over zaken waar wij nooit hoeven na te denken hier in Nederland komen in een uitzending regelmatig voorbij. Dat hoort erbij en is ook een deel van mijn beroep.
Maar het brengt zaken als hardlopen naar waar het hoort. Dat ik het graag doe, dat het mijn hoofd leeg maakt en ik er meestal van geniet. Dat ik daarom hardloop.
Dat ik een wedstrijd loop omdat ik het leuk vind. Dat het bijzaak is of ik een wedstrijd finish of niet. Er zijn belangrijkere dingen in het leven.
Natuurlijk wil het niet zeggen dat je maar kijkt hoe het verloopt. Natuurlijk wil ik graag een wedstrijd uitlopen. Maar de training omstandigheden waren verre van ideaal en die kon ik niet beter maken, simpel. Ik heb het uiterste eruit gehaald en daar moet ik het meedoen.
Dus de UTMF? Ik heb geen idee, ik ga mijn stinkende best doen en we zullen zien waar het mij brengt. Misschien naar de finish, misschien ook niet.
Ik ga van een mooie vakantie genieten en een stuk rennen. Ik kan dat ook nog in vrijheid en in gezondheid doen. Dat alleen is al bijzonder, dat is hetgeen ik steeds weer over hou na een uitzending.
Dus die UTMF ga ik gewoon starten met als doel de finish halen, over 4 weken weten we meer. Er ligt nog een prachtig seizoen voor mij!

This entry was posted in Afghanistan, Trainingen 2014/15, UTMF 2014. Bookmark the permalink.

5 Responses to Home sweet home, op naar de UTMF

  1. Peter says:

    Martine,

    Voila, keep it stupid simple,….
    Carpe Diem

    Groeten uit BAMAKO, Peter

  2. Daniëlle says:

    Welkom terug. Het was weer bijzonder om je hier te volgen en ook via de mail.

  3. Dorothé says:

    Hi Martine,

    Leuk…. ik kijk uit naar je verhalen en bedankt voor je lesje relativeren. Ik kan dat niet zo goed.

    Groetjes,

    Dorothé

  4. Janny says:

    Welkom thuis, Martine. Fijn om van jou altijd te lezen dat je alles zo goed kunt relativeren. Succes in de aanloop naar de UTMF en ik hoop dat je daar met plezier kunt lopen.
    Groet,
    Janny

  5. Matthijs says:

    Mooi om te lezen. Succes Martine!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>