The long run

Vandaag waren we om 12 uur na 4 dagen 8 uur op en af weer patient vrij op de intensive care en ik kon niet wachten om te gaan lopen. Het is heerlijk zonnig winterweer en ideaal om te lopen. De plassen en blubber zijn weer opgedroogd en dus alles is weer prima begaanbaar. Het idee was om 3 rondjes te lopen wat ongeveer 21 km is. Ik had geen drinken of een shake meegenomen want 3 rondjes is wel te doen. Na 1 rondje had ik mijn ritme en liep ik heerlijk. Een groep van ongeveer 30 bebaarde Afghanen met tulband waren aan het werk langs het parcours en zoals altijd valt het werk even stil als ik voorbij kom. Het tweede rondje kwam er al wat meer geluid uit de groep toen ik voorbij kwam en sommige staken hun duim op. Toen ik aan het derde rondje begon was ik eigenlijk wel wat dorstig, en toen ik weer bij de werkende Afghanen in de buurt kwam zaten ze net aan hun break en aten ze wat en zag ik ineens allemaal waterflesjes. Ik liep voorbij en keek naar de waterdoos. Ik stopte en wilde vragen of ik een flesje mocht hebben. Maar mijn blik op de doos was al genoeg, want voor ik wat kon zeggen grepen vele handen in de doos en werden mij een aantal flesjes aangeboden. Dankbaar nam ik het aan en bedankte hun, nam een paar slokken en rende weer verder. Tijdens dat stukje besloot ik om nog een rondje te lopen, ik liep lekker en had nu een flesje water dus dat moest kunnen. En het kon ook, alleen de laatste 2 km voelde ik de honger opkomen. Weer op het kamp ben ik gelijk naar het hospital gelopen en heb cornflakes met melk en een shake, een appel, vla, ontbijtkoek en een pakje sultana`s gegeten, dat smaakte! Uiteindelijk onvoorbereid zomaar 28 km gelopen in 2.38.50, wat het 5.40 per km maakt. Gemiddelde hartslag 156. Wat een heerlijk loopje! Morgen heb ik een loopafspraak met een hardloopster, de bedoeling is ongeveer 15 km, hopelijk loopt ze niet al te hard. Wie weet lukt het me in deze laatste weken om nog een langere duurloop te doen, we gaan het zien, eerst de survival run overleven. Het goede nieuws is dat we het enigste gemengde team zijn, dus we eisen een gemengde klasse, worden we in ieder geval eerste! Ons doel is om te proberen een mannenteam achter ons te laten en zo een knakmomentje uit te delen 🙂

This entry was posted in Afghanistan, Trainingen 2006. Bookmark the permalink.

7 Responses to The long run

  1. Rich@rd says:

    Super gelopen Speedy,
    De kmters gaan nu gestaag dus ben je goed geacclimatiseerd. Ik weet bijna zeker dat je wel een mannen team achter je laat. Waarom? met andere wedstrijden laat je er zoveel achter je.
    Suc7 en Hiephoi

  2. geert says:

    Ik weet zeker dat er heel wat mannenteams een slechte post-survival-nachtrust tegemoet gaan!

  3. Ronald says:

    wow… je kan in iedergeval niet meer stuk bij die Afghaanse mannen! (maar volgens mij ook bij je blogbezoekers!) goed gedaan hoor Kanjer!

  4. jeewee says:

    Gaat lukken, allemaal watjes die mannen; Er zullen er niet veel(zo niet geen enkele)zijn die zoveel lopen als jij daar. Het zal aan je partner liggen, dus bij het zware til,duw en trekwerk.

  5. Hans says:

    Je kunt zo door naar de Coolsingel voor de marathon

  6. koen says:

    Gaat je lukken.
    Zeker met jouw in het team.
    eisen stellen kan dat als luitenant?

  7. Hans V. says:

    Mooi verhaal weer, ik zal dat gaan missen als je weer terug bent.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.