Trainen in Afghanistan

Ondertussen ben ik alweer twee weken in de Woestijn van Afghanistan in Mazar a shariff. Alhoewel, woestijn. Het duitse kamp is met Duitse precisie geasfalteerd. Km’ s lange stroken glad gestreken asfalt. En dat binnen het rondje van het kamp terwijl ik om mij heen de Marmal mountains zie liggen. Een soort zelfkastijding voor de trailrunner.
Maar goed, ik zal het er mee moeten doen komende weken.
Na 6 weken niet veel doen en niet gelopen te hebben had ik wilde plannen om hier weer wat aan snelheid te gaan doen.img_1168
Was het echter niet dat mijn lijf een soort niet mee werkt. Ik loop zwaar en moeizaam. Nu is dat niet zo heel gek als ik bedenk wat er de afgelopen maanden is gebeurt. Nogal een stress periode wat serieus impact op je lijf heeft. Ik kende dat niet maar stress gaat echt in je lijf zitten. Alle stress factoren zijn opgelost en ik krijg weer rust in mijn systeem en mijn hoofd is zo goed als leeg nu. Maar mijn lijf is nog gewoon vermoeid. Met lopen is mijn hartslag hoog bij langzaam tempo.
Mijn schouders en nek zaten volledig vast, na massage is dat weer los. Maar mijn rug is een plank. Ik ben nu 2 keer naar de fysio geweest en dat helpt al.
Dus loop ik korte loopjes en beweeg ik mij voort als een slak. Het komt vanzelf wel weer. En na een topseizoen in de bergen hoef ik ook niet nu dus who cares. 4 x in de week een uurtje en dan komt het ergens wel weer. Het gevoel dat ik lekker loop en er ook nog tempo in zit. Geduld is een schone zaak.
Verder is er zoals altijd genoeg sport te doen op het kamp. Er is spinning les en ik ga 1 keer in de week naar Yoga les.
img_1236Yoga les op een militair kamp, het kan. Ik dacht zal eens gaan kijken, er zullen wel niet veel mensen zijn. Tot mijn verbazing was de hele zaal vol. Rond de 30 militairen, maar toen wij bezig waren begreep ik het ineens. Warrior pose 1 en warrior pose 2 kwamen voorbij. Dat maakt het zweverige gedoe toch nog een beetje militair.
De yoga juf heeft van die vogeltjes muziek op staan waar ik jeuk van krijg en eerlijk is eerlijk, ik vind body balance leuker en dynamischer. Maar het is wel goed voor mijn rug en souplesse en 1 keer in de week overleef ik wel. Dus ik ga het 8 weken volhouden, yoga voor militairen.
Spinnen is altijd leuk en dat doe ik twee keer in de week bij de les waar ik al gevraagd ben of ik les wil geven als inval. En samen met Jaap fietsen wij nog een derde keer het snot voor ons ogen op mijn les.
Dan probeer ik zelf nog bodypump te doen. Ik heb de muziek en de les op papier en 1 poging gedaan. Maar dat is nog niet zo makkelijk. Ik ben nog in de oefening als het nummer al afgelopen is. Maar goed, oefening baart vast kunst. Komende week poging twee.
Dan is er ook nog badminton. de Duitsers houden ervan en dus zijn er twee badminton banen. Die moet je reserveren want die zijn nogal populair. We hebben met z’n drieën een uurtje gebadmintond. Dat was heel lang geleden! Maar leuk om te doen. img_1178
Uiteraard werk ik ook 6 dagen in de week. En zoals altijd zijn die dingen samen ook niet altijd goed te plannen. Als je klaar staat om te lopen gaat je Tetrapol af en is er een oefening of komt er een patiënt binnen op jouw trauma room als je vrij bent.
Vandaag wilde ik 14 km lopen en is een zandstorm. Lopen is zo goed als niet te doen dan. Met een harde wind en zand overal ben je snel klaar. Je ademt alleen maar fijn zand.
En zo freewheel ik de sportmomenten door wat past en waar ik zin in heb hier in de Afghanistan. Dat is vooralsnog prima zo.
Hieronder zie je hoe een zandstorm eruit ziet, deze was in Uruzgan tijdens een rondje rennen.

This entry was posted in Afghanistan, Trainingen 2016/2017. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>