Sportfocus 040 en uit mijn luie comfort zone?

Er is maar matigjes getraind het afgelopen half jaar. En dat is merkbaar.
Merkbaar in meerdere dingen. Ik loop stroefjes, mijn hartslag is hoger bij een rustig loopje. Zo hier en daar wat pijntjes. Gewoon een matig getraind lijf die eigenlijk een prikkel nodig heeft misschien.
Dat ik niet zo veel getraind heb is niet heel gek. Het is druk met heel veel andere dingen geweest. Of beter, dat is het nog steeds. Over 2,5 week krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. Dus veel tijd wordt opgeslokt door woonboulevards, inpakken en andere dingen die nu belangrijk zijn.
Dus ik train wel, fiets wat, loop wat en bodypump wat maar allemaal tussen de bedrijven door en vooral niet lang.
Dat is ook allemaal niet erg, ik ben in het begin het jaar vaak ondertraind , uitgerust en met wat extra spek. Alleen is de winterslaap dit keer iets langer dan normaal. 
Dus om in deze drukke tijden toch nog wat motivatie en vooral structuur te vinden helpt Laurens van Sportfocus 040 mij met een persoonlijk schema gebaseerd op hartslag zones gebaseerd op een sporttest.
Nu weet de lezer van Runtodream dat ik niet heel erg ben van de schemas.
Dat weet ook Laurens als geen ander dus heeft hij drie trainingen gemaakt per week. Met tempo’s en een rustig loopje. Verplicht twee rustdagen en ernaast kan ik nog fietsen, krachttraining doen en een loopje als ik wil.
Dat klinkt wel als iets waar ik mee kan of op zijn minst een poging wagen om het luie lijf weer in beweging te krijgen.
Dus enthousiast ging ik het eerste loopje doen deze week. Tempo’s van minuten met een hs van 170 max. Man ik was volledig naar de klote, kwam de laatste sessie niet meer vooruit leek wel. En dan die herhalingen. Dat je zo kapot bent dat je denkt dat je toch al 4 x de sessie gedaan hebt maar het er pas drie waren.
Vandaag was het plan een dl van 90 minuten met een lage hs. 137-143. Dat was ook nog wel een dingetje. Want ik zit zo op 145 en het eronder krijgen is niet zo makkelijk.
Ik kreeg een flashback van het dreamteam. Toen moest ik lopen met hs zones dat ik bijna moest wandelen. Zo voelde het vandaag ook ongeveer.
Maar goed, het zegt genoeg over mijn getraindheid, er is een hoop te verbeteren komende 2 maanden. Als daar dan de basis weer een beetje gelegd wordt dan ren ik ergens in mei weer als een jonge hinde in de bergen. En daar gaat het uiteindelijk om.
Hier vindt je trouwens alle info over Focus040. Zeker de moeite waard om eens een sporttest te doen en gericht te zien waar je sterke en zwakke punten liggen. Daarmee kun je specifieker trainen. Less is more!
Natuurlijk niet zo less als ik het laatste half jaar, maar toch.

Posted in Trainingen 2016 | Leave a comment

Buiten spelen in het Teutenburgerwoud

Tonkietime – Vrijdag en zaterdag was het weer tijd voor wat getrain met Mirjam.
Na wat lezen kwamen we uit bij een deel van het Teutenburgerwoud waar we in ieder geval hoogtemeters konden maken.
Standplaats – Kempen. Op internet hadden we een mbt route gevonden van 50 km en 1000 hm. Dat klonk goed voor de eerste hm van het seizoen.
File in de gps en off we go. Het eerste deel leek wat saai door een paar dorpjes maar toch kwamen we al snel in het bos uit. En vanaf daar was het max genieten. En afzien. Lange klimmen en altijd korte afdalingen zoals het lijkt.
We hadden gezien dat we uiteindelijk uit zouden komen bij het Hermannsdenkmal (“Hermannsmonument”)  Dit kolossale beeld (totaalhoogte van ruim 53 meter) verwijst naar de Slag bij het Teutoburgerwoud en het verhaal van Hermann (Arminius), die gezien kan worden als een der eerste grondleggers van een verenigd Germaans rijk. 
En inderdaad, na een laatste fikse klim kwamen we uit bij Hermann , die volgens ons overigens gay is, maar dat ter zijde.
Een enorm beeld met een mooi uitzicht. En koffietijd! Helaas was alles dicht. Dan maar verder en in het eerste de beste dorp koffie. Toen we op een kruising stonden in het bos na een lang stuk zwoegen kwam er een andere mbt-er en vroeg waar we heen moesten. We vertelden hem dat we een route aan het doen waren en uiteindelijk in Kempen moesten uitkomen.
Hij fietste wel mee en wist veel betere paadjes. De volgende 25 km scheurden we achter onze vriend aan en inderdaad, geweldig! Singletracks, mooie klimmen en geen meter asfalt, Hij kende ieder paadje. Ondertussen gingen wij langzaam kapot, geen koffie maar klimmen en de benen liepen langzaam leeg.


Desalniettemin was het echt super en kwamen we leeg maar tevreden aan bij Tonkie na 56 km en 1120 hm. Eindelijk koffie!

Zaterdag loopspullen aan en hobbelen. We hadden van de boer gehoord dat via een stukje weg een pad liep naar de bergtop Velmerstot, met 441 meter de hoogste berg van het Teutoburgerwald. En inderdaad, we vonden overal trails en via het Velmerstot zijn we gaan zwerven op zoek naar de Externsteine. Vijf merkwaardig gevormde, door trappen toegankelijke, zandsteenrotsen van 30 tot 40 meter hoog.


Een heerlijke middag zwerven over mooie trails. Het leverde 22 km en 700 hm op.
Twee leuke dagen trainen op de mbt en trailend.
Genieten, wat een tof gebied.
Voor de bierliefhebbers, in Detmold heeft men een brouwerij met lokaal bier.
De moeite waard om een lokale brauerei in te stappen en wat te eten onder het genot van een Detmold Weisse of Detmold Landbier.

Posted in Reizen, Trainingen 2016 | Tagged , , | Leave a comment

Het seizoen 2017 – UTMR en EMI

Ondanks dat ik niet zo heel veel doe qua lopen zijn er plannen genoeg.
Want natuurlijk denk ik na wat ik wil in 2017. Traditie getrouw kies ik een mooie wedstrijd uit die uiteindelijk het hoofddoel wordt van het jaar.
Aangezien de inschrijvingen allemaal al vroeg beginnen was het tijd om daar een keus in te maken.
In 2016 liep ik een van de mooiste races die ik ooit liep. De UTMR. Een prachtige tocht over de route Monte Rosa in Zwitserland. En niet te vergeten, een van de best georganiseerde races die ik liep. Wat ook haast niet anders kan met een race director die Lizzy Hawker heet.
Verleden jaar was het 116 km en 8300 hoogtemeters. Dit jaar is er een wedstrijd bijgekomen. Dat had Lizzy al aangekondigd.
Een 100 mijler. 170 km en 11200 hoogtemeters.
Dat is nogal een kluif en zeker op dat terrein. Lange klimmen en afdalingen en stukken technisch terrein.
Maar een mooie uitdaging voor 2017. Bovendien is de timing wel goed, 6 september.
Voorlopig zit ik nog in dozen en de verhuismodus en zal de rust pas weer terug keren eind April. Dan is er pas tijd en rust om serieus te gaan trainen.
Het tweede project van 2017 wat hoog op de lijst staat is de EMI. 90 km en rond de 9000 hk over Alke paadjes. Hoe lang ik daarover ga doen is bijzaak. Maar die wil ik finishen en dat is niet makkelijk als je zelf je route moet vinden met een kaart.
Twee mooie projecten voor 2017. Uitdagend, kleinschalig en vooral een prachtig gebied.
Meer hoeft dat niet te zijn!
Overigens is dit een wedstrijd , de UTMR, waar het vrouwengehalte hoog is. Lizzy stimuleert deelname van vrouwen.

Posted in Voorbeschouwingen Wedstrijden | Tagged , , , | Leave a comment

Polen, wat een mooi trailgebied!

Polen, ik was er nog niet geweest. Nu ging Defensie er een hele grote internationale oefening doen waar rond de 4500 militairen aan mee zouden doen, Bison Drwasko.
Een oefening met zoveel mensen betekent een risico dat er ongelukken kunnen gebeuren zeker bij het koude weer daar.
Dus werd een Nederlands  Role 2 ziekenhuis neergezet en waren wij er als Nonex ( non exercise) en dus gewoon aan het werk. En zo zat ik drie weken in Polen op een tentenkamp bij gem -10. Ik heb het wel luxer gehad.
Nu bleek ons ziekenhuis langs een militair vliegveld te staan midden in een groot bosgebied. Veel delen waren militair terrein maar daar mochten wij dus komen.
Een waar trainingsparadijs.
Roy, mijn ic/seh collega is ook een loper en dus hebben wij samen het gebied echt verkend. Overal paden en meren, werkelijk prachtig. Met de app Map.me vind je altijd het kamp weer terug. Ideaal. 
Er lag sneeuw en toen wij er waren sneeuwde het ook. Dat leverde prachtige plaatjes op met een goed zicht op de groepen reeën die we steeds weer zagen.
De hoeveelheid sporen van wild was enorm. makkelijk 10 verschillende dierensporen.
En zo liepen Roy en ik een aantal keer per week naar alle meren in de buurt dwars door het gebied. Paden waren soms niet makkelijk te vinden omdat er sneeuw lag.
Het werd een soort adventure racen.
Helaas werd het steeds kouder en werd alles een grote ijsbaan. En was het de laatste 1,5 week niet meer mogelijk om in het bos te lopen maar op de weg die schoon was.
Natuurlijk hebben we wel wat pogingen gedaan om door het bos te gaan. Maar man dat was een soort gevaar voor eigen leven. Vele keren gevallen met wat lichte schade als een kapotte broek, dikke elleboog en verrekte bilspier.
Maar al met al, een prachtig gebied. Het ligt vol met enorme meren , die waren dik bevroren. Als ik dat had geweten had ik mijn schaatsen meegenomen.
Het heeft mij wel nieuwsgierig gemaakt naar dit gebied in de zomer.
Misschien nog eens langs met Tonkie.

Posted in Trainingen 2016 | Tagged , | 1 Comment

Ultimate direction – mag het iets groter? – de fastpack 45

Afgelopen jaar heb  ik heel veel gelopen met de Ultimate Direction fastpack 30. Een toprugzak!

Eigenlijk zou ik voor komend jaar een maat groter willen hebben voor een paar projecten die ik wil doen. En zie daar, alsof ze mij gehoord hebben bij Ultimate Direction. Ze komen met de Fastpack 45. 

Zelfde principe als de 35 liter rugzak alleen een stukje groter. Dat is net wat je nodig kunt hebben als je bv met een tentje weg wilt.

De rugzak is waarschijnlijk vanaf maart in  NL op de markt. Tegen die tijd zal ik er zeker een uitgebreide review over schrijven.

De spics and specks lees je hieronder.

Continue reading

Posted in Hardloop Gear en Gadgets, Rugzakken | Tagged , , | 1 Comment

Les Lucioles – wat een trailfeest!

We waren er verleden jaar al, trail les Lucioles. Toen wist ik al dat ik hier ieder jaar terug zou komen. Verleden jaar was het 22 km. Dit jaar iets meer, 23.9 en 1250 hm maar dat bleek pas bij aankomst, aangegeven op een a4tje. 
Locatie – Soiron. Georganiseerd door Les Coureur Celestes. De leukste trailclub die er is.
Samen met Mirjam en Nico vertrokken we om 18 uur voor een tocht in de sneeuw. Er lag serieus sneeuw, geweldig. Ondanks dat er toch aardig wat lopers meedoen heb je daar weinig hinder van. Wat je ziet is een lang lint lichtjes. Het parcours is pittig. Veel steile klimmen en afdalingen. De hm in deze afstand zegt genoeg. Geen verzorgingsposten, je komt er wel uit. Bij de finish is bier, des te sneller ben je terug.
We lopen met z’n drieen op maar moeten soms op elkaar wachten en eigenlijk is het daar te koud voor. Want als je stil staat koel je enorm af. Dus lopen we alle drie solo door na 10 km.
Nico zit achter mij en Mirjam voor mij. Ik ben wat voorzichtig met dalen want ik heb een aantal weken geleden iets in mijn knie verdraaid. Daar heb ik serieus last van gehad en mede daarom weinig gelopen. De langste afstand die ik liep was 20 km en is al even geleden en was op asfalt in Afghanistan. Dus deze trail is een goede test.
Maar eigenlijk loop ik best lekker en heb het vooral enorm naar mijn zin op het parcours. Singletracks, sneeuw. Blubber. Steile klimmen en technische afdalingen, ik hou ervan!
Er komen nog twee sneeuwbuien onderweg wat het erg lastig maakt, je ziet niets anders dan alleen maar witte vlokjes in je hoofdlamp. Gelukkig heeft de organisatie de route goed uitgezet met overal op de bomen kleine reflectoren en dus vond je de route zelfs met een sneeuwbui. 
Rond de 20 km zie ik plots Mirjam voor mij lopen en dus lopen we samen de laatste paar km. Verleden jaar waren de laatste 2 km wat asfalt, dat is er nu helemaal uit gehaald. Van ver horen we de muziek en het is net als verleden jaar, je kunt niet anders finishen dan met een hele grote glimlach.
Muziek, de organisatie die je binnen schreeuwt en gelijk een glas bier in je handen stopt. Louise, de racedirector liet ons gelijk proeven van de lokale jenever. Kortom, 2 happy chica’s.
Een half uurtje later kwam Nico ook binnen en konden we aan het eigen gebrouwen bier van Celestes beginnen. 
Met Tonkie voor de deur als hotel kon niemand ons wat maken. Een bord pasta, heerlijke biertjes en een tent vol zingende en dansende trailers. Het is lang geleden dat ik op de tafels heb staan dansen. Maar tot in de late uurtjes hebben we in het Frans staan zingen en dansend op de tafels was het een heerlijk trailfeest.
Wat een geweldige trail is dit toch! Een mooi begin van een nieuw seizoen en vooral zonder last van mijn knie gelopen!
Louis thank you again! You rock!

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged | Leave a comment

Scandinavie op z’n wildst – Jolanda Linschoten

Gisteren was ik bij de premiere van de multimedia presentatie van Jolanda Linschoten. Scandinavie op zijn wildst.
Jolanda en ik hebben een onzichtbaar lijntje. We hebben elkaar een paar keer gesproken meer ook niet, en toch is er iets, alsof we elkaar al lang kennen. Dat heeft ws alles te maken met onze liefde voor de natuur, vrijheid, kracht en doen wat je voelt of droomt.
Een hele goede reden om naar het theather te gaan omdat jolanda als geen ander over deze onderwerpen kan vertellen.
Dit verhaal gaat over het zelf maken van ski’s, sneeuwschoenen en tenslotte een kano. Dat is helemaal niet iets wat ik ambieer dus zou je denken wat heb je daar te zoeken.
Alles, want het gaat dan wel over het bouwen van deze ‘ vervoermiddelen’. Maar het is ook een metafoor voor veel dingen die wij allemaal herkennen. Jolanda vertelt over onderwerpen die ons allemaal bezig houden.
Het vertragen, wat vertraagt ons en waarom is het zo moeilijk om dat vast te houden. Tijd is een raar fenomeen, je zoekt naar meer maar het wordt minder. Tijd kun je maar 1 keer gebruiken. 
Van het gewone iets bijzonders maken. Daar laat Jolanda je over nadenken. Alles wat je ontdekt als je op reis bent. Daar heb je geen mindfull run of cursus voor nodig.
Aan de hand van adembenemende foto’s, filmpjes, prachtige muziek en de woorden van Jolanda als inspirerende spreekster neemt ze je mee naar Scandinavië. Hun avontuur (uiteraard met Frank) kan ook de jouwe zijn. Misschien niet als kanobouwer, maar wel als reiziger, als vertrager, als iemand die van het gewone iets bijzonders maakt.
Ik heb genoten. Er zijn nog maar enkele kaarten voor de komende presentaties. Dus haast je en laat je meenemen naar de vertraging in een heerlijke avond Theater.

Hier kun je het verdere programma zien en kaarten bestellen. En daar vind je ook de trailer van de voorstelling.

 

Continue reading

Posted in Algemeen, Reizen, Sport Boeken en Films | Tagged , | Leave a comment

Hoeveel km’s waren het nu in 2016?

Het jaar is voorbij. Een mooi jaar met ups en downs. Er gebeurde veel dingen die niet allemaal leuk waren. Vooral de gezondheid van mensen waar ik van hou speelde daar een grote rol in. Maar er gebeurde ook dingen die heel leuk waren en vooral waardevol, heel waardevol.
Maar wat altijd bleef in goede en slechte tijden was het sporten, lopen of fietsen.
Mooie projecten in de bergen en op de trails die ik zelf deed, of met vrienden. Ik liep niet veel races maar degene die ik deed waren fantastisch mooi.
Met als mooiste wedstrijd van het jaar de UTMR. 
De afgelopen week zie ik bij veel mensen voorbij komen hoeveel iedereen nu gelopen heeft. en hoe ze dat kunnen overtreffen in 2017. Nog snel  zoveel km’s lopen de laatste week want dan kom je boven de 3,4 of 5000 km in een jaar.
Grappig, als er nu iets is waar ik niet mee bezig ben is het de hoeveelheid km’s in een jaar. Als ik dan nog iets met cijfers zou hebben zou ik de hoogtemeters boeiender vinden.
Maar wat doet het er toe?
Als ik terug kijk op het jaar 2016, zie ik geen cijfers maar de mooie uren die ik gelopen heb.
De dag dat ik een uur op mijn buik heb gelegen om op Col de Bise de steenbokken te bekijken. Dat ik de zon op zag komen met de Matterhorn op de achtergrond.
De prachtige sneeuwvelden tijdens een 4daagse tocht rond Verbier. De trailtjes op Rhodos bij mijn zus. De prachtige tochten op Cape Verdie.
De warme uren tijdens de EMI over onmogelijke Alke paadjes, de Vogezen die ik ontdekte, de Mullertrail die ik liep, Het mooie Winterberg, de bergen rond het prachtige Grossglockner, al die mooie uren samen zijn onbetaalbaar.
Hoeveel km’s het waren, geen idee.
Hoe mooi ze waren kan ik je zo vertellen. Momenten die ik nog op mijn netvlies heb staan en ik nog steeds kan vertellen als ik 100 ben. Ik kan er de geuren en kleuren bij ruiken en zien, het geluk voelen, en ja soms ook het afzien.
Het is bijzonder om te zien hoe ik veranderd ben in de loop der jaren. Gaandeweg ben ik als trailloper veranderd. Ik hou niet meer van drukke wedstrijden, ik loop datzelfde parcours net zo lief zelf met een rugzak. 
Ik zoek de kleinschalige ultra’s, de juweeltjes voor mij. En het hoeven er ook maar een paar  per jaar te zijn.
Ik hou van eigen projectjes. Met je vinger langs de lijntjes van een kaart gaan en zo een projectje zien ontstaan. Om het dan te lopen en die lijntjes van de kaart onder je voeten te zien gaan.
En uiteindelijk zijn de vele km’s steeds minder km’s geworden. Less is more. Train as you fight en dat is niet op asfalt en niet vlak. Dus loop ik thuis steeds minder en worden de km’s die ik maak vooral gemaakt in de weekenden op plekken waar ik echt van het lopen geniet.
En dat is dan ook het voornemen voor 2017 als ik al een voornemen heb. Verander niets.
De wedstrijden die ik in 2016 zou lopen zijn bijna allemaal niet doorgegaan om verschillende redenen maar daar kwamen weer andere mooie plannen voor in de plaats.
Dus dit jaar ga ik nog minder plannen maken qua wedstrijden. We zien het wel. Just enjoy the mountains and do what i love the most, run on the trails and the mountains.
En de km’s , het is een gegeven dat je een idee geeft hoe lang je ongeveer onderweg zou kunnen zijn, meer niet.

Posted in Trainingen 2016 | 2 Comments