Buiten spelen in Noorwegen – Høgevarde

Ik ga al 30 jaar op wintersport maar nog nooit had ik op langlauf latten gestaan en nog nooit had ik op sneeuwschoenen gelopen. Anderhalve week geleden was ik een lang weekend in Noorwegen, het Hogevard fjell park.
In de prachtige hut van Leen en Even 2 uur van Oslo vandaan waanden wij ons in het sneeuwparadijs.
Met de hoogste berg in de omgeving op 1459 meter en een enorm pak sneeuw konden we ons drie dagen uitleven.
Onder deskundig oog van Even ploeterde Nico en ik op de langlauf latten. Maar al snel konden we toch wel uit de voeten. En in twee uurtjes hadden we toch een leuke route gedaan met wat vallen en opstaan.
De dag erna nam Even ons mee naar een lastiger parcours met heuveltjes. We kregen de slag te pakken en zonder vallen ploegden we 14 km. Met de harde wind boven en echt niemand op de loipes was het een unieke ervaring.
En op sneeuwschoenen lopen, hoe mooi is dat!
In een witte wereld waar niemand is geweest je eigen pad maken. Het is even wennen want je loopt een soort meer wijdbeens anders struikel je over je eigen sneeuwschoenen.
We maakten twee tochten waarvan 1 naar de top van de Hogevarde op 1459. Van heel ver zie je je eigen spoor terug, een prachtig gezicht. 
De stilte tijdens die tochten is enorm. De uitzichten zijn adembenemend en vervelen nooit. Het is bovendien nog een hele goede training. Als je voorop loopt is het echt hard werken. Als ik hier zou wonen zou ik de hele winter geen stap meer rennen alleen maar deze dingen doen, geweldig!
De omgeving zo zonder drukte en skiliften is toch eigenlijk ook veel mooier en puurder dan de wintersport die ik gewend ben.

Høgevarde or Høgevard is the second highest peak (1459 m) on the Norefjell mountain range and the highest point in the municipality of Krødsherad in Buskerud, Norway. It is known for its vast view (estimated 40,000 km²) over eastern Norway. At the top there is an iron plate giving names and directions to mountains along the horizon.

Posted in Reizen, Trainingen 2018 | Tagged , , , | Leave a comment

Shockwave op de hielen – pijn is een emotie en die kun je uitschakelen

Al heel lang heb ik een soort bobbels op mijn hielen. Even zolang heb ik daar met vlagen last van.
Het lijkt vooral erger te zijn als ik een tijd weinig heb gedaan en dan weer ga lopen. Ik kan amper schoenen dragen die strak zitten en het is enorm drukgevoelig. Stijf en pijnlijk, een scherpe pijn doordat de slijmbeurs geïrriteerd raakt door de druk.
Meestal gaat het wel weer over na een paar weken. Maar nu blijft het enorm gevoelig. Of ik wel of niet loop maakt niet heel veel uit. Wel wat meer last als ik gelopen heb en soms is het lopen gewoon niet te doen.
Dus tijd voor actie. Allereerst heb ik hogere klompen op het werk. Want na een dag ‘ rennen’  op het werk heb ik echt serieus last. Dat helpt al.
En na overleg en wat info verzameld te hebben toch maar eens een poging tot shockwave.
Dus vol goede moed ging ik naar de fysio verleden week. Maar man oh man. Wat een pijn deed dat! Ik kan veel hebben maar het was zo ongeveer ondraaglijk. Het zit zo oppervlakkig aan mijn hiel dat iedere aanraking al gevoelig is, laat staan met dat apparaat. Maar goed, met een handdoek tussen mijn tanden heb ik de martelgang ondergaan. Met het mantra ‘ pijn is een emotie en die kun je uitschakelen’ mijzelf verbeten .
En het  lijkt de afgelopen week echt wat minder pijnlijk te zijn.
Dus gisterenavond de tweede sessie. Die nog steeds enorm pijnlijk is maar een stuk minder dan de eerste keer. En dat lijkt goed nieuws. Het doet dus iets.
Voorzichtig train ik verder, nog geen lange afstanden totdat de hielen op orde zijn. Gelukkig is het seizoen nog ver weg en komt het wel weer goed.

Shockwave werkt met geluidsgolven. Deze geluidsgolven verplaatsen zich onder een bepaalde druk door je huid naar de plek waar je blessure zit. Door deze geluidsgolven verbeteren de bloedsomloop en stofwisseling in het blessuregebied waardoor de pijn afneemt. Zo stimuleert de behandeling je lichaam om de blessure zelf te genezen. Het is een goede behandeling bij chronische en/of hardnekkige blessures. Met shockwave kan de fysiotherapeut de klacht op weefselniveau behandelen waardoor de pijn afneemt

Posted in Hardlopen Medisch | Tagged , , | Leave a comment

Mountain Medics Komt naar Groningen – Locatie Steenbok Sport

Er is een nieuwe datum en locatie bekend waar wij met Mountain Medics  trailrunning sportmedische keuringen op locatie zullen doen.
En wel in het hoge Noorden, Groningen. In de trailwinkel Steenbok sport.
Een middag op 10 Mei dus een beperkt aantal plekken. Je kunt via deze link zelf je afspraak vast zetten.
Steenboksport biedt een kortingsvoucher van 20 Euro aan als je je laat keuren.

 

Het Trailrunning Sportmedisch Onderzoek is een korte check-up, waarmee je direct na afloop ook je Trailrunning Medisch Certificaat ontvangt. Een onderzoek dat van toepassing is voor elke trailer die een cardio-vasculaire (hart & vaten) check wil laten doen en/of die het komende seizoen wil deelnemen aan een race in het buitenland. Bij vrijwel alle Europese races is het overhandigen van een Medisch Certificaat een verplichting bij de inschrijving. Continue reading

Posted in Mountain Medics | Tagged , , | Leave a comment

Een hijgend hert en Lucioles bij daglicht

Het plan was afgelopen weekend op zaterdag Trail de Bosses te lopen en vrijdag wat fietsdingen te doen. 
Donderdagavond was Mirjam al in het Brabantse land zowat we wat werkdingen konden doen voor Mountain Medics.
Aan de werktafel vroegen we ons af waarom we eigenlijk trail de Bosses gingen doen. 42 km met 600 lullige hoogtemeters. Nico had zich afgemeld want die was door zijn rug gegaan. Ik zag 42 al helemaal niet zitten en was van plan om 25 km te doen waar 450 hm in zaten.
En zo hadden we binnen 10 minuten een nieuw plan, exit trail de Bosses.
Trail de Lucioles, een van de leukste trails die er is wordt altijd in het donker gelopen en we hadden het er vaker over gehad, dat moet nog een keer bij daglicht.
Dus plan werd, vrijdag naar Limburg, op de MTB een rondje maken. Biertje doen bij het Hijgend Hert en zaterdag naar Pepinster om de route in daglicht te lopen. 21 km met 1050 hm, daar heb je wat aan.
De route op de mtb was keihard opgevroren maar zeer de moeite waard. Pittige korte klimmetjes, 3 uur op de mtb met een tussenstop met warme choco. Na een korte stop weer op de mtb tot we gewoon te koud waren en werd het warm worden in het Hijgend Hert. 650 hoogtemeters check. 
Met hun eigen speciaal biertje ‘het hert’ waren de meisjes al snel weer warm.
Een mooi biertje, een heerlijke maaltijd en ondertussen werkdingen bespreken. Wij kunnen dat.
Een nacht op de parking slapen in Tonkie en op naar Pepinster.
De gps was ingeladen en zo gingen wij op pad. Wat een toffe route. Alleen blijkt dat met de wedstrijd nogal wat prikkeldraden versperringen open worden gezet.
Dat was nu niet het geval en zo klommen wij over het ene na het andere prikkeldraad, hopend dat we niet voor onze poezelige kontjes werden geschoten door een boze boer.
Via bos, weiland en niet bestaande padjes liepen en  klauterde we over de route. Genietend van de stilte… tot we ineens in een wedstrijd terecht kwamen. Bizar om te zien hoe die lopers met een bord voor hun kop ons bijna allemaal de grond in liepen. Wij liepen in tegengesteld richting en dus hoorden wij daar blijkbaar niet. 
Dus besloten we van het pad af te gaan en gewoon recht omhoog te gaan, weg van de lopers. Met de gps in de hand kwamen we uiteindelijk weer op onze route.
En zo verstreken de uren en km’s, zwervend en soms zoekend naar de route, maar max genieten. We waren we na 20 km en 1050 hoogtemeters weer terug bij Tonkie. Wat een heerlijke trainingen.

Posted in Trainingen 2018 | Leave a comment

Deerns op de fiets of bitches, beer & bikes

Ik zag ergens een lijstje voorbij komen met 8 tourtochten voor vrouwen, de zogenaamde ladiesrides. Zoiets als de ladiesruns maar dan op de fiets.
Fietsen met alleen vrouwen, dat vind ik al een dingetje, want waarom kunnen we dan niet samen met mannen doen. Maar goed, er schijnen veel vrouwen zijn die dat fijn vinden dus een reden om het te organiseren. 
Maar waar ik enorme jeuk van krijg zijn de namen van die tourtochten, allemachtig zeg, get a life! What the fuck?
Denk je nu echt dat ik zin krijg in een tourtocht die de naam  “deerns op de fietse dames tourtocht” , “Lange – Haren”, “Ladies only”, “ toch effe weg ladiesride” , of “ ladies only” heeft?.
Hoe truttig en niet orgineel zeg.
Namen als Kings Ride, Primavera Ride, Flandrien ride, Granfonda, dat zijn namen voor toertochten. Daar horen stoere shirts bij en kasseien. En bier.
Wat komt er op bij die namen van de vrouwen tourtochten? Truttig, margriet, libelleweek, wijn, waspoeder en zo kan ik wel even doorgaan.
Welk shirt krijg je bij een deerne de fietse tocht? Vast roze en misschien wel heel stoer maar het klinkt allemaal zo truttig en niet zoals de meeste vrouwen die op de racefiets zitten zijn. 
Op aankondigen staan teksten als’ fiets je mee?’of ‘de gezelligste fietstocht van NL’ ipv ‘ wordt een Flandrien voor 1 dag’.
Kortom, organiseer je een ladiesride, wees eens creatief en verzin eens wat stoers.
Ik dacht zelf aan iets als bitches on bikes ride, of  ’ bitches,bikes and beer ride ‘ dat levert tenminste gelijk commotie op en heb je nog gratis reklame ook.

Posted in Fiets Gear en gadgets, Hardlopen Algemeen | Leave a comment

Wanneer lopen een opgave wordt……

Vorm, soms heb je het en soms ben je het kwijt. Soms is het gewoon ergens in het midden.
Dat laatste merk je niet perse, je loopt gewoon en het is goed. Je staat er niet zo bij stil.
Als je in vorm bent dan is dat lekker, je loopt makkelijk, het gaat als vanzelf en dan ook nog rap.
Maar als je uit vorm bent….dan merk je dat aan alles en wordt lopen een opgave.
Ik zit in een periode van totaal uit vorm, totale loopellende. 
Het gaat niet, alles is loodzwaar, een tempo die niets met hardlopen heeft te maken, het lijkt alsof er iemand achter mij staat die aan een touw trekt.
Allemaal misschien niet heel bijzonder omdat ik een paar maanden minimaal heb gelopen. Maar ergens wil je dan toch gewoon weer eens lekker lopen. En dat lukt maar niet.
Het is een soort mentale training. Je hebt zo geen zin om te gaan lopen als je steeds zo moeizaam loopt. Maar je weet dat het ergens wel weer goed komt en het niet gaat helpen om niet te trainen.
Dus sleep je je naar buiten en ren je, tegen heug en meug. Hopend op betere tijden.
Een uur lopen lijkt alsof je 4 uur bezig bent. Terwijl als je lekker loopt je helemaal niet met de tijd bezig bent.
Het is wat het is. Volhouden en blijven zwoegen tot het zwoegen weer veranderd in gewoon lekker ontspannen lopen.
Dus probeer ik de loopjes vooral in nieuw gebied te doen zodat ik wat afgeleid wordt van mijn misere. Ga ik soms met de kaart op stap om wat te oriënteren. Dat maakt het in ieder geval qua gebied nog wel leuk. Zo ben ik de Kalmthoutse heide aan het ontdekken wat maar 20 minuten van mijn huis is.
En het is nog altijd zo ‘ ik kan lopen’ . Er zijn mensen die graag willen maar die het niet meer kunnen.
Dus niet klagen maar dragen. Ergens loop ik de boomwortels weer uit het bos , tot dan, keep calm and keep running (of op zijn minst iets wat er op lijkt).

Posted in Trainingen, Trainingen 2018 | Leave a comment

Flynn is geboren – hardlopen met een hond

Al een tijd denken wij na over een hond. Pas geleden hebben we de knoop doorgehakt en na veel lezen hebben we besloten dat we voor de Drentse Patrijs gaan omdat we denken dat zijn karakter bij ons en onze levensstijl past. 
Gevoelig, Intelligent, Nieuwsgierig, Vrolijk, Levendig en Aanhankelijk.Drenten hebben een zachtaardig karakter, zijn goedmoedig maar zijn zeker geen doetjes. Ze zijn intelligent en werkwillig, nieuwsgierig, attent en waaks. Zijn doordouwers, niet agressief en maar staan hun mannetje. Een Drent is van nature niet gehoorzaam maar wel gericht op zijn baas. Het is zeker geen allemans vriend en zal eerst de kat uit de boom kijken. Hij is zeer trouw aan zijn baas en gaat voor hem door het vuur.  

Maar een hond met een stamboom is nog niet zo eenvoudig. Nesten zijn al snel weg maar we hadden geluk. Na een kennismaking met de baasjes van Luna (die hoog zwanger was) stonden wij op de lijst voor mogelijk een pup.
5 februari is Luna bevallen van 9 pups en afgelopen week hoorden wij dat we er een krijgen! Wat een geluk, zo leuk. Flynn gaan wij hem noemen. We moeten nog even geduld hebben tot hij het nest uit mag.
Dus verdiep je je nog meer in de wereld van honden en van honden en hardlopen.
Want een van de redenen waarom we een Drent willen is dat hij goed kan lopen. Zo kan hij mooi mee met rennen en met tripjes de bergen in.
Veel lopers vragen natuurlijk of ik ga canicrossen. Geen idee, het ziet er wel leuk uit zo rennen met je hond. Maar ik denk dat ik ook gewoon genoeg zal hebben om zelf zo met hem te gaan rennen in het bos, op de heide en in de bergen.
De Drent heeft wel prikkels nodig, in die zin is canicross wel weer leuk.
Maar in het algemeen, wat is er mooier dan met je hond op de heide, bos en in de bergen rennen?? Wij hebben enorm veel zin in de komst van Flynn.
Ondertussen volgen we iedere dag via foto en verhalen hoe het gaat met luna en de pups.
Het mooie is dat de fokkers enorm zijn begaan met hun hond en de pups. Dat is mooi om te zien en zij delen van alles waar wij weer van leren.
Welke pup het gaat worden weten wij nog niet. De eigenaar gaat de pup aan de baasjes toewijzen aan de hand van de karakters van de hond zover dat in te schatten is. Dat vind ik wel een mooie manier ipv kiezen op basis van een vlekje meer of minder omdat je dat leuk vind staan.


We gaan straks beginnen met een puppy cursus en misschien nog wel een jagers cursus zodat we Flynn niet steeds kwijt zijn in de bergen omdat hij achter een marmot aan gaat.
Of wij eten in de toekomst iedere avond  fazant….
Na een jaar maar eens kijken hoe het met lopen gaat en of het leuk is om samen te canicrossen.
Geduldig wachten wij af maar wees voorbereid dat hier nog wel wat hardloop en puppy spam voorbij gaat komen.

Posted in Honden en hardlopen | Leave a comment

The Why – 100 mijl, waarom willen we dat eigenlijk?

100 mijl, in 2008 was ik in Leadville, als voorbereiding op de TAR, en was ik medic op de hoogste post van de race, Hope Pass. Een hele bijzondere ervaring om een post te bemannen op 3600 meter.
Ik schreef toen dat ik nooit een 100 mijl zou lopen.Ik zag de lopers voorbij komen na 50 en 65 mijl. Ze lagen in mijn medische tent en ik dacht wat een waanzin eigenlijk. Tegelijkertijd een groot respect maar toch. 
Ondertussen zijn we jaren verder en heb ik ook deze absurde afstand gelopen. Waarom?
Goede vraag….
Billy Yang liep de Leadville 100 mijl en vroeg zich dat ook af. Hij heeft een mooi filmpje van gemaakt.
Veel dingen zijn herkenbaar. The ups and lows. Hoe je het ene moment denkt ik kan niet meer en een paar uren later loop je weer als een zonnetje. Het intense geluk dat je loopt zoals je loopt in een prachtige omgeving, dat je lijf zoiets kan. En vervolgens in diezelfde race het gevoel  hebben van diepe ellende en jezelf afvragen waarom je het überhaupt doet.
En die momenten van je grenzen opzoeken, er tegenaan lopen, er overheen gaan en toch weer verder kunnen maken dingen als een 100 mijl en een expeditie adventure race iets wat je nooit zult vergeten.
Het geeft je tools mee voor je dagelijks leven. Het maakt je weerbaar, mentaal en fysiek.
De vraag blijft altijd waar ligt de grens.100, 200 , 300 ,500 mijl?
Die vraag is voor ieder persoonlijk. Ik ben er nog niet uit. Het is ook per seizoen wisselend.
Hoe dan ook, een half uurtje mee met Billy tijdens de Leadville 100 mijl levert mooie beelden op en wijze woorden.

Posted in Films, Sport Boeken en Films, Trailrunning | Tagged | 1 Comment