De Marrakech marathon

Eén reden om de marathon in Marrakech te lopen is omdat je het heel goed kunt combineren met een paar dagen de stad ontdekken. Een reden om het niet te doen is dat hij al om 8 uur begint.
Maar, het is zeker de moeite waard om hem te lopen, dat is een feit.
Mijn doel was simpel, lekker lopen en uitlopen zonder veel problemen te krijgen.
imageLia had een tijdje geleden al gevraagd of ik haar kon hazen onder de 4 uur.
Dus spraken we af dat ik een tijdje bij haar zou blijven, zodat we samen het tempo strak konden houden, 5.30 per km.
Ik had bedacht dat ik de eerste helft zou doen en daarna in een rustiger tempo verder zou gaan.
Het was een vreemd begin, de zon was op en in de verte zag je wat mist. Toen we begonnen trok het dicht en werd het helemaal mistig.
Daar stonden we dan in onze korte broek en t-shirt. Mijn bovenbenen waren serieus koud, het was 8 graden. De mist zou wel optrekken, maar dat gebeurde pas bij 21 km.
Niets aan te doen, gewoon lopen. Ik was wel erg blij dat ik mijn armstukken aan had.
Het uitzicht was ook niet heel bijzonder. We zagen weinig in de mist, maar wel dat we door een olijfgaard renden en dat we heel veel ruimte hadden op de wegen. IMG_0218[1]
Samen liepen we keurig nette km’s van tussen de 5.25 en 5.30. Hele stukken liepen we 5.30 strak.
Bij 21 km kwam de zon door en plots was het warm. Heel snel liep de temperatuur op naar 24 graden.  We bleven soepel lopen, ondanks dat ik wat last had van mijn knie en Lia haar Garmin op hol sloeg.
Bij 25 km voelde ik mijn bilspieren wat en besloot mij daar te laten afzakken. Bij 26 km zei ik dat Lia door moest lopen, dit tempo vasthouden en ze dan makkelijk onder de 4 uur kon lopen. Nog maar 16 km!
Dat deed ze, de kanjer liep uiteindelijk 3.55.20.
Ik liep door en liet het tempo zakken. Ik wilde vooral geen spierpijn krijgen de volgende dag. Ik heb nog een schema te volgen en moet volgende week weer 5,5 uur lopen.
IMG_0217[1]Een leuk deel volgde, met palmbomen en kamelen. Op 35km kreeg ik het toch ineens zwaar, had het erg warm en kreeg wat pijntjes in de benen. Maar met 10 km per uur was het eind in zicht. De rotondes werden steeds hilarischer. Ze waren afgezet door een politieman, hij floot en achter hem stonden rijen autos te toeteren…
Steeds dacht ik, ok nu gaan ze gas geven en is het gebeurd. Maar ik kon toch steeds oversteken.  Voor de lopers rond de 5 uur was het bijna zelfmoord.
De laatste 7 waren zwaar, een hele lange weg, vals plat omhoog. Er leek geen einde aan te komen.  Onderweg was niet veel publiek, maar het publiek dat er was moedigde enthousiast aan. Lia en ik zijn opvallend veel op de foto gezet in onze korte broek dat dan weer wel.
Maar natuurlijk kwam het einde wel. Vlak voor de finish haalde ik Merieke nog bij en samen liepen we de laatste km. We finishten in 4.01.40 op een parcours dat volgens alle gps-en 300 meter te lang was.
Na wat moeite gedaan te hebben om water, een medaille en fruit te bemachtigen kon ik Lia en Sierd feliciteren met hun prachtge pr! Sierd liep een prachtige 2.57.45!

IMG_0216[1]IMG_0220[1]
Ook Wilma liep weer een mooie 3.15. Zij werd daarmee 1e in de categorie 45+ en ik 7e.
Een hele leuke marathon om eens te lopen. Vooral omdat Marrakech een stad is die je echt eens moet bezoeken. Een ideale combinatie dus.

This entry was posted in Marathons en Verder, Reizen and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to De Marrakech marathon

  1. sam pitzalis says:

    leuk om te lezen dat jullie ook zijn geweest, ik kan hem iedereen aanraden, maa rgladjes verloopt hij niet echt, nee, haha, hier is mijn impressie en lezer, onthou inderdaad dat ie zeer goed is te combineren met een bezoek aan deze bijzondeer stad, en ik ben geen Marokkaan, nee:

    Zondag 27 januari 2013:
    Marathon de Marrakech, ‘bij benadering’
    Mijn Verona-maratona afgelopen oktober was tegenvallend lastig qua parcours, maar als daar toch 3:09 uitkwam, moest de 3-uursgrens mogelijk zijn. Proberen door te trainen en goed te blijven voeden, de kou en verkoudheid en veel alleen trainen maakte het wel eens lastig, maar ik was aardig wat aan het bijleren over looptechniek en souplesse, niet toevallig. Even Googlen op ‘snelste parcours ter wereld’ leverde een lijstje met ook Marrakech erop. Magische naam,rauwheid en schoonheid dicht naast elkaar, Transavia direttamente volante voor 170 euro, hotel via internet voor 90 euro voor 3 nachten, dus boeken & gaan.
    Startbewijs koop je voor de marathon van Marrakech als buitenlander bij de Franse organisatie Escapade, ook al zo’n mooie naam. Met 70 euro is het startgeld best pittig, gezien wat ze op fora schrijven over de afgelopen edities: beter snel lopen omdat het water snel op is en de ezels beginnen over te steken, matig shirt, nauwelijks goodies, en… overal uitlaatgassen van horden ronkende brommers en barrels, jaja, en wij maar ons best doen met lage uitstoot. Verder zou het ook zomaar 26 graden kunnen zijn, of slechts 21 graden, maar gelukkig was de start op zondagochtend al om 8 uur. Lukte het om binnen de 3 uur te blijven, dan was ik mooi voor de echte hitte ‘thuis’.
    Op donderdag na vier uur vliegen om 9 uur plaatselijke tijd geland op Ménara Aéroport, waar een vriend van mede-Haag-Helma me opwachtte. Ik had een trip bij hem geboekt naar de Ourika-vallei, met zijn watervallen. Op het marathonschema stond bij gisteren ‘lichte fartlek’, overgeslagen wegens pakken, dus nu maar inhalen met een rustige klauterpartij naar watervallen. Mooi maar spannend over gladde stenen omhoog en omlaag, denkend aan mijn trekweek door de Atlas, de Toubkal op en af, schitterend land, Marokko! Op vrijdagochtend joggend een paar km naar het marathondorp, startnummer halen. De diverse shirts verklapten waar iedereen een keer gelopen had en zo kom je snel aan de praat. Ik hou van al die mensen uit de wereld die ook de moeite doen om helemaal hierheen te komen, toch een avontuurlijke golflengte, gedeeld via sport. Het ‘gratis’ shirt is matig van kwaliteit en merkloos, maar blijft natuurlijk een bijzonder souvenir. Geen enkel tasje met reclame of monstertjes, gewoon een startnummer, speldjes, shirt en ‘bonne chance, Sam!’ Dribbelend terug, af en toe een versnellinkje, eens kijken waar de start is. Diverse agenten gevraagd, ‘geen idee’, ergens bij het Sofitel, nee, aan de achterkant, ik zie daar een brede boulevard met een grote vlakte met drie campers, ik dribbel daar wat rond, mm, aan hun postuur te zien geen sporters. Geen spoor van voorbereidingen. Toch nog eens checken op de site en ja, daar achter die grote minaret, toch die boulevard. We zouden zien. Op zaterdagochtend was er een Friendshipsrun van 5 km, met ‘El Jerroesj’ erbij, ik heb hem maar laten winnen, al babbelend met een NL, een DU, een ITA, een GB: hoe is die Rennsteiglauf dan, en die Frankfurter-marathon en joh, Schotland, vertel! Allemaal mensen waar een mogelijk volgend sportdoel achter zit. Bovendien kreeg ik nu bevestiging: ja, de start is echt daar. Zondagochtend om half zes aan het lichte ontbijt met witbrood en vijgenjam en chiazaden en amazing greens, flesjes met die toverdrank gevuld, blokjes Born-energy blocks met guaraná en cafeïne en magnesium en meer mee, een extra blokje ter compensatie voor geestelijk leed door het vergeten van mijn hartslagband. Op 45 minuten voor de start een espresso erin, wegspoelen met een bidon drank en stuiteren maar. Mijn gps-klok deed het wel, ik zou tenminste stiekem steeds mijn km-tijd kunnen bijhouden. Ik wist dat 4 min 15 gemiddeld 3 uur eindtijd oplevert.
    Bij het marathondorp zei ‘men’ dat er 1000 ingeschrevenen bij de hele marathon waren en 5000 bij de halve, die een uur later zou starten. Iets te ronde getallen om nauwkeurig te zijn, ik weet het nog steeds niet, ik zie wel dat er bij de hele 567 gefinishte mannen zijn en 92 vrouwen, onderweg heb ik wel aardig wat mensen zien trekkebenen van de kramp of iets anders, ik had bij het eerste tussenpunt op 7,5 km (ook al zo raar?) iets van 100 mannen nog voor me en aan het eind nog 59 mannen. Beleefd liet ik 10 vrouwen voorgaan, dus overall ben ik iets van 70e geworden, maar op de hoeveel weet ik enkel bij benadering. ‘Bij benadering’ typeert de hele marathonorganisatie, je moest blauw gekalkte pijlen op de weg volgen, soms nadrukkelijk aan een medewerkerachtig iemand vragen welke kant het op was, wel heel duidelijk was dat ze het verkeer goed tegenhielden voor me, we hadden vrij baan. Hoewel, we? Ik liep de hele tijd met maximaal enkele mensen om me heen, en op het laatst geheel alleen. Enkel bij de start was het druk, op een gegeven moment werden we daar naar achter gedrukt, zodat er een vak ontstond voor politieke notabelen en prominente lopers, een hele groep donkere magere langbenige mannen, niet eerlijk. Ik vreesde al een toespraak van een politicus en probeerde een streep of mat te vinden, want waar was de start nou precies? Zenuwachtig checkte ik of er vanochtend ook satellieten waren, anders had ik helemaal niets aan zo’n gps-horloge. Ik drukte mijn stopwatch al in om hem in ieder geval aan te hebben staan en te voorkomen dat ie bij een startsignaal op stand-by zou zijn geschoten en huppelde wat om warm te blijven, het was een graad of 8-9 en er hing inmiddels een lekkere mist, die tot tien uur zou aanhouden. Ah, zomaar beginnen ze te lopen, waarom geen knal of een signaal, maar goed, misschien was de start verderop officieel, een mat of streep of zo? Meelopen maar, kijken wat we tegenkomen. Pff, als ik hier maar niet voor niets ga lopen, zeg, wat zou het zijn als je helemaal hierheen komt en de tijd wordt niet geregistreerd? Komt dat wel eens voor?
    Geen pacers, hadden ze bij de organisatie vooraf gezegd, dus ik moest het gewoon aanzien. Ik baalde wel een beetje zonder hartslagband, want die geeft ook een indicatie van of je vooral op ruim voorradige vetten loopt of meer op eindige suikers. Oké, vandaag dus een oefening in loslaten en los houden, letterlijk, dat is écht het leerzame van deze marathon voor mij geweest. Voeten en enkels los houden, schouders en handen ook, zo licht mogelijk de grond raken. Vrijwel meteen werd ik voor deze beslissing beloond met uitzicht op een paar vreemde vogels voor me: iemand die met een jellaba aan best lang rond de 4.05 minuut per km bleef lopen; en dan de man naast hem: die had, hoera, een ballon op zijn rug met een 3 erop! Maar hij was opvallend exotisch gekleed, met een best dikke mouwloze body en lange mouwen, iets wat je bij een herder verwacht, en hij hijgde sterk. Die haalt zo de 42 km niet, dacht ik, misschien was zijn dochter 3 geworden, ik was verder te gefocust om hem iets te vragen. Na zo’n 10 km liep ik maar naar twee mensen een stukje verderop, steeds op 4;05 per km, veels te hard voor het begin, maar het ging best soepel, ik voelde dat ik nog veel overhad en lette vooral op de techniek en ademhaling, ook proberend om rustig in het hoofd te blijven: geen zorgen maken en van trucje naar trucje huppelend, bijvoorbeeld à la chi running mijn heupen ontspannen vanuit mijn onderrug laten roteren. Het is alsof je je ‘ontlasting’ niet probeert tegen te houden, maar de controle daar loslaat en gewoon je benen laten draaien, goh, moet ik vaker doen, dit liep lekker! Fijn dat ik geen aandrang had, dus geen genante taferelen. Hoewel, een paar km later moest ik enorm plassen en nu had ik pas gelezen dat de toppers het gewoon laten lopen, brr, eens moet de eerste keer zijn, mooi kort voor een drankpost, wegspoelen, klaar, niemand die het weet. Viel eigenlijk best wel mee,maar ik zal het bewaren voor speciale gelegenheden.
    Trouwens, drankpost… Die stonden niet echt op km-punten, gewoon ergens bij verrassing, eerder in een mooie tuin, of zo, geen idee of ze officieel waren, geen enkel sponsordoek erbij, soms alleen flesjes water, die je dan zelf open mocht draaien. Soms alleen een natte spons of sinaasappelen, die je – serieus – zelf mocht schillen. Vaak kreeg je bij een flesje ook een keurig dichtgeknoopt plastic zakje met dadels en rozijnen. Scheurde ik meteen aan flarden, de helft verliezend, ach ja, toch spanning… Intussen hoorde ik de hijgende 3 niet meer, doordat ik km’s in de 3:57-3:59 begon te raffelen en daarbij haalde ik een Fransman bij, waar ik me voorlopig bij parkeerde, die ging precies goed, ik had mijn ideale pacer toch nog gevonden. We liepen steeds 4:05-4:10 en bouwden dus steeds een voorsprong op die gemiddeld 4:15 op. Riskante strategie, want hoeveel zou ik moeten boeten aan het eind? Nu voelde ik de benen gewoon niet, en qua ademhaling ben ik sowieso helemaal niet in de problemen gekomen, ook niet op het eind, wonderlijk. Toch goed getraind, gelukkig, mijn keuze om Piets Bram-schema maar te jatten en dan 5-10 seconden erbij te doen, eventueel, pakte goed uit. Hé, een tijdregistratieboogje, maar was dat nou de 20 of 21? Wel zag ik verderop een wit laken met daarop 25, best een mooi stuk langs en door palmen en kamelen, vredige sfeer langs dure resorts, zo, daar schoof een Ferrari voorbij. Joh, nog maar 15 km of zo, wat is dat nou, bij dit tempo een uurtje, hoe vaak lopen we dat niet gewoon, een uurtje? Nog steeds zat ik in het wiel van de Fransman, een doek van de 30 km voorbij, mm, iets in mijn lichaam riep ‘suikers!’. Hoorde ik dat goed, ik liep toch nog gewoon kms van net boven de 4 min gemiddeld? Als ik dit zou volhouden tot 6 km voor het eind en dan zelfs naar de 5 minuut per km zakken, dan haalde ik die 3 uur makkelijk! Kwestie van geen kramp krijgen en techniek behouden, ook met verzuurde poten kun je best nog een beetje netjes lopen, al is het langzamer. Op 7 km voor het eind kroop de km-tijd naar 4:11 en op 5 km liet ik Frans lopen, per se geen kramp krijgen, maar ik zat wel meteen op de 4:25-30. Ik probeerde zorgelijke gedachtes te bypassen met een oude ki-techniek: je aandacht richten op je ki-point, precies waar je bij haraKI(!)ri – don’t try this at home − dat zwaard moet steken, exact drie vingerbreedtes onder je navel en iets naar binnen en dan ontspannen. Ja, ammehoela, wat een lange rechte kutweg was dit al een tijdje, hij loopt vals plat omhoog en niemand langs de lange boulevard die het ook maar iets kan schelen. Het is dat ik het geweldige Welcome to the Pleasure Dome van Frankie Goes to Holllywood in mijn oortjes heb: ‘ooh, aah, there goes the supernova, don’t stop, gotta reach the stars’. Opgaand in de muziek merk ik pas laat een pesterig meelopend kind op, wie er voor mijn voeten loopt, die krijgt nu een… Bij elke rotonde staan steeds agenten de andere kant uit te kijken, één iemand wijst flauwtjes waarheen ik moet lopen, ik roep af en toe keihard OU?/WAAR? en denk er LUL bij (sorry lul), dus ontspannen ben ik niet meer, al weet ik dat aan het eind van de boulevard licht schijnt, oh nee, de afslag naar de finish is, dus als ik de Frans niet meer zie, denk ik eerst nog dat ik toch verkeerd gelopen ben, maar gelukkig, daar is een vriendelijk wuivende man in wit gewaad, bijna Jezus, daarna een stuk of vier opgeblazen bogen, de laatste zal de finish wel zijn, maar dat weet je hier niet zeker, ik hoor iets van Hollande uit een speaker en links van me komt een stroom mensen binnen voor de halve marathon, weer roep ik OU en denk er ‘tlul’ bij, ah, een smal sluisje in. Meteen is blijkbaar de finish, want ik bots op een horde halve-afstanders die een enkele man met allemaal medailles staan te strippen zowat. Onderweg kwam ik erachter dat je niet over matten loopt, maar onder een poortje door. Ik hoop dat ik er onderdoor ben gelopen. Mijn klokje zegt 2:54:50 over 42,3 km, als ik nu in het vliegtuig mijn kilometertijden netjes optel, kom ik op 2:52:44, met keurig 1:26 over de eerste en 1:26 over de tweede halve marathon. Nou moe! Op de Zweedse tijdsite zeggen ze 2:55:55 en werkelijk iedereen heeft daar dezelfde netto- als brutotijd. Laat de waarheid maar in het midden liggen, pff. Enfin, gelukt, onder de 3 uur, en gezien de foute strategie onderweg, daar zit nog groei in? Ik barst ouderwets intens in huilen uit na de finish, van stress en geluk en opluchting en afzien en trots tegelijk, een minuut lang sta ik met handen voor mijn gezicht te schreien als een debiel. Hé, krijg ik trouwens geen medaille? De belegerde man heeft geen medailles meer als ik aan de beurt ben en ik zeg op mijn poesliefst gezien de omstandigheden ‘medaille’, en beslist no lolly, Dude! Binnen een minuut pakt hij er eentje af van een official en geeft hem aan mij. Ik tenminste blij en uit zijn buurt. Grr, nou nog water of iets van herstelvoer. Bij de enkele waterkraam hele drommen mensen, die van een enkel meisje meerdere flesjes en mandarijnen en een zakje dadels snaaien. Chaotisch gooi ik het naar binnen, buig omlaag om mijn veters los te maken en barst weer in snikken uit, goh, wat heb je gedaan, Sam, het is gelukt en het is niet eens zo’n beetje ook! Ik kijk uit naar mijn nieuwe Engelse vriendje Derek uit het hotel, indrukwekkend diepgaande wereldreiziger, ex-fietser als ik, maar dan veel beter, wellicht overlijdend aan kanker op zijn laatste reis, meteen maar een wereldreis, voor zover hij komt, volg hem op http://www.dereksbiketrip.com, hij haalt ook geld op voor een stichting tegen depressie, onze gezamenlijke ‘vriend en motivator’, want toevallig help ik depressieve en outgeburnde mensen als vers gecertificeerd runningtherapeut via http://www.strandlopers.nl; enfin, Derek dus, die foto’s heeft gemaakt bij de start en finish, maar ik zie hem niet. Wel zie ik iets van een massagepost, een jongedame kneedt wat schuchter en met rubberen handschoenen mijn bovenbenen, dwars op de spieren, niet in de lengte richting hart en loopt dan opeens weg, ze kon de spanning niet aan? Een fitnessdame doet rekoefeningen met een groep, ik doe voorovergebogen mee en denk grinnikend aan de niet-Jezus in het witte gewaad. Dit was me weer een mooie afslag in mijn sportleven en gelukkig heupwiegend wandel ik met Tavares’ Heaven Must Be Missing an Angel richting en door de knetterdrukke medina van Marrakech, ronkende brommertjes flitsen langs me heen, ik sla er geen acht op, ze rijden maar me heen, want ik ben éventjes onaantastbaar gelukkig. Ik zie nu trouwens dat het wereldrecord marathon bij de 70-plus net iets sneller is dan 2 uur 54 nog iets is. Mooi! Wanneer is Rotterdam?

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>