Dwars door de Andes, graftombes en Popayan en omstreken

Er zijn 2 gebieden in Colombia waar bijzondere opgravingen gedaan zijn, San Augustin en Tierredentro. De eerste is de meest bekende en de drukste. Daarom hebben wij gekozen voor de minder bekende in Tierradentro. De weg ernaar toe is fantastisch, dwars door de bergen. Tenminste, de uitzichten zijn geweldig, de weg is erg slecht.

Het plaatsje waar wij slapen is een klein slaperig dorp waar 3 hotels zitten die het predicaat hotel niet echt verdienen. Maar goed, we hebben een bed. De omgeving daarentegen is prachtig. Overal bergen.
Tierradentro is een heilige plaats voor afstammelingen van de oorspronkelijke inheemse bevolking. Ter ere van hun goden maakten zij diepe en complexe graven in de bergen. Deze graftombes zijn begin 20ste eeuw gevonden en kunnen nu worden bezocht.
Onze gids, Fabian is een lilliputter en hij blijkt geen enthousiast wandelaar. De grafkelders en opgravingen liggen verspreid over het gebied en je kunt er lopend komen. Zijn idee is dat wij een stuk naar boven lopen, dan terug en naar de andere kant met de auto gaan. Hij probeert ons boven  in de auto te praten, als ik vraag hoe ver het nog lopen is zegt hij 2 uur. Ik vraag hoe we dan lopen en hij wijst het aan. Mijn inschattig is dat het zeker een uur korter is, hij heeft gewoon geen zin maar dan heeft hij pech. Wij gaan lopen. Dus wandelt hij met frisse tegenzin met ons mee en lijkt er na een tijdje toch plezier in te hebben als we wat kletsen.
De tombes zijn bijzonder, wij dalen in een heel aantal af en verbazen ons over hoe goed ze bewaard zijn gebleven. Als je alle opgravingen bekijkt loop je een hele mooie route door dit prachtige deel van de Andes. En, we komen maar 6 andere mensen tegen die dag, ook fijn.
In de avond is er een feest in het dorp, langs de hele hoofdweg branden kaarsjes en er is vuurwerk. Dat heeft Fabian ons verteld, want hij is de vuurwerktechnicus. Tijdens het vuurwerk blijkt hij meer dan dat… hij heeft een stellage vleugels met vuurwerk op zijn rug en zodra het aangestoken wordt verandert hij in een engel. Hij rent heen en weer en het vuurwerk spat alle kanten uit. Hilarisch!!
De volgende ochtend ga ik al vroeg op pad om een trailtje te rennen. Ik ben geen ochtendloper maar nu is het even niet anders. En eigenlijk is het wel heerlijk, om half 7 met wat mist en met toch al veel bedrijvigheid in het dorp roep ik vele malen ‘buenos dias’.
Ik geniet van 45 minuten hobbelen op de trails.
Erna gaan we weer met Fabian ( ja hij heeft het overleefd ) en een vriend van hem op pad naar Popayan. We hebben een deal gemaakt en ipv met de bus brengen hun ons weg. Was de weg al mooi, hij wordt steeds spectaculairder. We stijgen tot 3400 meter en dat met een gammele Opel waar de ruitenwissers met de hand heen en weer moeten geduwd en we uiteindelijk bij een garage belanden omdat het voorwiel raar doet. Maar goed, na een koffiestop, foto’s en de garage komen we na 4 uur rijden in Popayan aan. 
Popayan of “de witte stad” staat bekend om haar prachtige kerken en witte gevels in het oude koloniale centrum. Het is er een wirwar van kleine straatjes. We vermaken ons met wat rond te dwalen en verbazen ons ook hier weer over de enorme kitsch kerstversiering cq verlichting overal. Leuk om te zien maar wat een kitsch.

De dag erop hebben we een fiets geregeld en worden we met een klein busje 30km verderop in het plaatsje Coconuco afgezet. Daar kunnen we ons eerst onder dompelen in een thermaal bad en daarna begint de fietstocht terug naar Popayan. Het regent licht maar  de temperatuur is prima. Een mooie afdaling op een autoluwe weg met af en toe een fiks klimmetje. Wederom in een mooie omgeving! Na nog een stortbui komt toch ook de zon tevoorschijn.

Omderweg komen we een restaurantje tegen waar ze de lokale specialiteit serveren. Uiteraard moet dat geproefd worden, choco met kaneelstokjes, een brok kaas en 2 bolletjes brood met wat kaas erin, heerlijk! Een top trail drankje/ hapje zou ik zeggen.

Popayan is leuk, even wennen aan de drukte maar als je eenmaal ondergedompeld wordt in de stad is het centrum erg leuk en levendig. Een groot plein waar het enorm druk is met mensen, eten en handel, erg leuk om gewoon te zitten en te observeren. Verder zijn de witte huizen en prachtige kerken bijzonder. Nu nog het centrum autovrij maken, want zoveel verkeer is echt zonde voor een zo mooi centrum.

This entry was posted in Reizen and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Dwars door de Andes, graftombes en Popayan en omstreken

  1. Claudia Hoogmoed says:

    Wat gaaf!!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>