ARWC 2011 Tasmanie, het verslag

Toen ik jong was bestond de Eco-challenge nog. Een expeditie adventure race van 7 dagen die nu XPD Serie heet en oa het WK onder valt. Er werd geraced in de mooiste verlaten plekken van de wereld. Stoere dingen door stoere mensen.
Toen zat ik met open mond voor de tv. Totaal gebiologeerd en iets wat alleen supermensen deden. Te groot om er van te dromen. Want dat was alleen weg gelegd voor een heel klein groepje sporters.
November 2011, Tasmanie, daar sta ik dan met mijn jongens van BART. Aan de start van het WK adventure racen. Een expeditierace van 9 dagen. Ongelooflijk dat ik daar aan mee ga doen. Het is voor iedereen weg gelegd, als je je dromen maar achterna gaat.
We hebben het gefixed, we zijn gefinished op het WK na 8 dagen racen.
Hoe moet ik zo`n avontuur vertellen in een blog? Er is zoveel gebeurd dat ik het zelf nog niet kan bevatten.
Ik ga een poging wagen en alle etappes kort vertellen. Mijn hoogte en dieptepunten van die etappes.

2 November, leg 1 ; 17 km zee kajakken
Het strand van Burnie is het startpunt van de race.
160 kakjakken liggen op een rij. We worden weg geschoten, rennen naar de kajak en slepen het in zee. De race is begonnen. 17 km op zee kajakken van Burnie naar Pinguin.
Mijn eerste keer dat ik ooit op zee kajak. Samen met Francis peddelen we achter de rest aan. Sommige delen zijn er golven en zijwind maar al met al is het best te doen. Het is vooral een prachtig gezicht om al die kajaks te zien.
Er komt ook rust in mijn lijf. De spanning is weg, want de wedstrijd is begonnen.
Ik realiseer me dat ik begin aan de wedstrijd/reis van mijn leven. Hoe en of we het gaan fiksen weet ik niet. Het is een avontuur waar ik geen idee van heb hoe ik dat ga overleven. Met de ervaring van een 40 uurs langste race is het niet echt een vergelijking.
Na 17 km komen we uit in Pinguin. Continue reading

We did it!! Finished in the WCAR!

Zonet om 1 uur zijn we gefinished in het wereld kampioenschap adventure racen!

Met de tranen over mijn wangen reden we een ererondje op de fietsbaan van het finishpunt.
Hier hebben we een jaar naar toe geleefd, een jaar voor getraind.
In bijna 8 dagen hebben we deze expeditie overleefd.
Het was echt , echt zwaar. Uiteindelijk hebben we gisteren voor de shortcut gekozen, als je dat zo mag noemen.
Het houdt in dat we de kajaksessie over hebben geslagen zodat we zeker wisten dat we zouden finishen.
Zoals het er nu voor staat staan we op plaats 52. Veel teams hebben opgegeven.
Hier zitten 4 gelukkige mensen die hun droom hebben waar gemaakt!
Het verhaal volgt…wij gaan eerst naar de macdonalds en dan slapen!!!
dit wordt herhaald de komende dagen….
Iedereen heel erg bedankt voor het meeleven, de berichtjes!!!



Note RR:

Als helpdesk heb ik het voorrecht nog wat aan dit bericht te kunnen toevoegen: De videobeelden van de laatste legs en natuurlijk de teamfoto. Onwijs gefeliciteerd met jullie MEGA-PRESTATIE!! Ongelooflijk zwaar moet dit geweest zijn! Geniet heerlijk na!! TOPBIKKELS!!!


XPD WCAR Racedag 4 en 5 – 65KM trek en 150KM MTB

Het gaat nog steeds goed met Team B.A.R.T. Ze zijn gestegen naar de 45e plek. 11 van de 79 gestarte teams zijn inmiddels uitgevallen. Niet wonderlijk als je ziet wat de teams allemaal moeten doen op dit Wereld Kampioenschap Adventure Racing.

Martine verwijdert professioneel wat blaren tijdens de rust in het Mid Camp - Foto: XPD

Na de 6 uur rust volgende een hele zware opgave: Leg 10: 65KM Trek Ocean Beach. Zoals Martine als schreef: Een echte coasttrekking die fysisch erg zwaar is en ws rond de 32 uur gaat duren. Het is een groot duingebied waar wederom de navigatie een grote factor gaat spelen. Er zijn haast geen referenties.

De beelden hieronder zeggen genoeg!

Na de Leg 10 opnieuw afzien… ik geloof dat afzien bijna in elke blogpost voorkomt. Leg 11: een 150KM MTB route waar de team B.A.R.T., volgens Martine’s inschatting, zo’n 20 uur over zal doen.

Het einde komt in zicht, er volgen nu nog 4 legs: Kajakken, trekking en MTB…. en dan, na 733KM de finish! Meer info volgt.
Blijf Team 45 berichten sturen!!

XPD WCAR – 6 uur verplichte rust

Vandaag geen filmpje van de raceday. De teams hebben een verplichte stop van 6 uur gemaakt en Martine kon ook even snel vanuit het “midcamp” naar mij mailen:

effe snel op midcamp.
ik moet steeds stukjes schrijven en die plaatsen ze op onze blog op de xpd site.
zie je hoe het ons vergaat vandaag een mtb trekkking gedaan, 110 km….het is echt allemaal afzien en genieten, een soort rollercoaster van alle gevoelens die je maar kunt hebben maar we gaan nog goed, veel teams uitgevallen, teminste 1 en dan doen ze niet meer mee van de ranking.
Wij gaan nog steeds sterk, nu 6 uur verplichte stop, even slapen en dan beginnen we aan de trekking vannacht.
afgelopen nacht alleen powernap gedaan in postkantoor halletje. Ons doel staat, finishen in burnie!! Deadline halen voor vrijdag

De film toont beelden van de prachtige omgeving waar de teams doorheen gaan tijdens de World Championships Adventure Racing.

Nu volgt een 65KM Trek vanaf Ocean Beach naar Grand Ville Harbour en dan weer 150KM op de MTB! Team B.A.R.T. ligt nu op een 56e positie

MBT'en door onmogelijk terrein - Foto: XPD

XPD WCAR Raceday 3 – 105KM afzien op de MTB

Martine en Nico bereiden zich voor voor het kajakken (Leg 1) - Foto: Rene Schraa

Met de 20KM in de kajak waar ik gisteren over schreef hebben de B.A.R.T. teamleden, volgens de organisatie de mooiste trip van het parcours gemaakt. Daarna volgde een slopende 105KM lange MTB route van Tullah tot de kustplaats Strahan, wat soms gewoon niet te berijden was… en dan ook nog navigeren.. De route voerde langs de canyon met temperaturen rond het vriespunt en ook nog door ijskoud water.

Het team is nu halverwege en maken een verplichte 6 uur stop met warm eten in het ‘midway-camp’ … ze staan nu op de 67e plek maar het is nog niet afgelopen want er staat alweer een 65KM trek op het programma (leg 10) – Succes kanjers!

Schitterend maar ook ijskoud Tasmanië - Foto: XPD

XPD WCAR Racedag 2 – Trekking door onherbergzaam gebied en de kou trotseren..

De 'Trekking" gaat soms door onmogelijk gebied - Foto: XPD

De teams krijgen het flink voor hun kiezen als ze door de dichtbegroeide bush en het steile terrein van Leven Canyon en Reynolds falls moeten. De teams vechten tegen de kou als zij paden langs glibberige rotsen trotseren, door diep water moeten zwemmen en abseilen langs een waterval. Daarna Leg 6: een 60KM trek richting Lake Mackintosh, gevolgd door Leg 7: 8KM in een 4 persoonskajak. Peddelen over het meer met een schitterend uitzicht en dan Leg 8: nog eens 20KM in een kajak. Heftig!

Je kunt de teams ook volgen via de live stream


Video streaming by Ustream

Team 45 B.A.R.T. ligt op de 53e plek.
Dit verslag, geschreven door Rob op 4 november om 13:10 lokale tijd, is geplaatst op de XPD website:

MTB'en in Tasmanië - Foto: XPD

The race is now really spread out, and getting more so by the hour. On the third night of the race about 10 teams remain above Reynolds Falls and have been advised to camp for the night and descend in the morning. Among them are BART, the Belgian team, who rang the organisers to say they had gone off route into deep bush. They just wanted to let them know they were OK, but that it might take a day or so to get themselves out!
Teams who had completed that first trek and the following paddle stage, moved onto the next MTB ride, and after the rigours of the previous stages this one put smiles on some faces as it had a lot of highlights. In the early stages there was a sweeping single track descent and teams then found themselves on the old tram railway line which passed the islands highest waterfall, Montezuma Falls.

This track (The North East Dundas Tramway) was built in the 1890’s when the area they were riding through was mined for tin, gold, lead and zinc which was transported to Zeehan some 15 kilometres away. To maintain an even gradient the track is 3 times this length with 60 bends and it was a considerable construction feat at the time. For the teams today it was a joy to ride with its even and level gradient contouring through the rainforest. With no route choice worries they could enjoy the ride and the view of the 300m high falls … and the crossing of the new suspended footbridge below them. This was very narrow, so teams had to push their bikes raised up on the back wheel, and as they crossed it swung alarmingly from side to side!

After this excitement there was more even gradient on another disused railway line into Zeehan, and then a faster road ride down to the mid-camp at Strahan. (Pronounced ‘Strawn’.) This was set up on the local sports field with transition once again in the sports hall and the checkpoint in the cricket pavilion. Tents were set up for the teams to sleep during their mandatory 6 hour stop, and these were right across the far side of the field … because the rest of it was too soggy. (It’s a carpet of waterlogged moss so I’ve no idea how they play sport on it!) There was also a hot meal here for all teams (a big breakfast fry up) and they had to wash off their bikes and rucksacks … and hand in their socks! During the day teams spread their kit out on the grass to dry in the sun, and even slept outside as it was so hot in the tents. By nightfall however it was still chilly, though nothing like as cold as previous nights.

After resting the leaders left Strahan around midday at a fast pace, running strongly up the beach at the start of the next trekking stage, which begins with a run along the coast. They are now racing towards the dark zone on the long paddling stage, and don’t want to arrive there in the middle of the night, only to see the chasing teams catch up with them while they sit out the dark zone until daylight. To get there in daylight tomorrow evening is a tough challenge, which may not be achievable … but they have set off at pace to try and make it.

Australian team Blackheart came into Strahan and before they checking in they realised they had passed the last two CP’s on the ride! They turned back to get them, which cost them an extra hour … and this had implications for later in the night. There were more bike troubles to come for some teams as well. Both the lead teams have derailleur problems and Silva’s is currently fixed by a free toothbrush given out on their flight here! Another Swedish team, FJS, have a broken derailleur and worse have cracked the frame – they were looking for some glue/tape to try and fix it.

Both Thule(3rd) and adidas Terrex (4th) hurried to reach the navigation challenge at Henty Dunes before darkness fell. Here the teams use a satellite map to find CP’s in the huge dunes and Tom Gibbs the navigator for adidas Terrex knew this would be much harder after dark, so he was hustling his team to race there. They succeeded, and it was a good tactic. The teams who followed, including the luckless Blackheart, spent a long time searching in the dunes. They were with Buff Thermocool and were later joined by AXA Sport and Quechua.Tomorrow once again promises fine weather, which will help all the teams, from those making their way down to Reynolds Falls, through to those racing to beat the dark zone on the final paddling stage.