Bouillonante- waar ging het mis?

Al de zesde keer dat ik zou starten op deze toch wel klassieker in de Belgische Ardennen. Alleen was nu de klassieke afstand eruit gehaald, doodzonde. Geen 54 km maar 72 was het geworden. image
Jammer, want die 54 is altijd een soort het startschot voor een mooi trailseizoen voor Nico en mij, maar goed, dan maar de 72km. Het is nu eenmaal traditie om samen dat weekend een paar duveltjes te drinken en te lopen.
De start was om 5 uur, wtf! 5 uur! Een heel kort nachtje dus, maar om half 5 stonden we ons nummer op te spelden terwijl het regende. Ik had helemaal geen zin om in de zeikregen te gaan rennen. En zeker niet zo’n takke-eind. Maar goed, als je eenmaal loopt komt het wel goed. Toch?
imageDus gingen we tradtiegetrouw weer van start vanaf het kasteelplein, het blijft een mooie lokatie. We stonden zo ongeveer achteraan. Het leek een stuk minder druk dan normaal, maar toen we op pad gingen zag ik toch een hele lange lus voor mij, en stonden we ook weer traditiegetrouw vast. Want het stagneerde snel en dus schoot de eerste paar km niet echt op.
Na de eerste klim gingen we een andere kant op dan normaal en begon het met de bredere paden, brede,lange paden. Nico was een aantal weken geleden door zijn enkel gegaan en die enkel was nog steeds niet goed.
Dus rende ik vals plat naar boven en hij liep.
Ik wachtte tot hij er was en we gingen verder. Maar al snel werd duidelijk dat het zo niets werd, te koud en te nat. En Nico voelde al pijn in de enkel.
Dus ben ik na een km of 10 alleen verder gegaan. Helemaal niet gezellig, want samen lopen is leuk en konden we weer even bijkletsen.
Ondertussen werd het licht, wat fijn was want ik was mijn hoofdlamp vergeten. image
Ik liep een soort als een hinde met opgetrokken benen om niet te struikelen over de boomstronken die ik niet kon zien.
Maar de zin was er nog steeds niet. Ik liep en was al helemaal niet enthousiast over de route. Waar waren al die prachtige en technische singletracks gebleven?
Plots waren het allemaal bredere paden, soms van die lange stukken en al helemaal niet technisch. Soms kreeg je een stukje singletracks wat mij dan wel bekend voorkwam van vorige edities. Maar allemaal kort en dan weer die bredere stukken.
Bij de post van 16 km was ik er eigenlijk al helemaal klaar mee. Ik had er gewoonweg totaal geen zin in.
Maar ja, 16 km is ook de rotmoeite niet. Dus ik maakte de afspraak met mijzelf dat ik tot de post van 50 km zou lopen. Daar zou ik wel kijken hoe de toestand was. Als ik er nog steeds geen zin in had gevonden zou ik ermee kappen.
Dus ging ik verder, de post op 26 had eten en stouwde ik van alles naar binnen. Weer verder, de volgende post was pas op 50 km, dus verder voor nog een paar uur.
imageIk was er al even klaar mee, maar rond de 30 was ik er echt klaar mee. Ondertussen had Nico een bericht gestuurd dat hij eruit was op 16 km. Dat motiveerde al helemaal niet om nog verder te gaan. Maar goed, lopen moest ik. Alles verstijfde en ik liep moeizaam, daarna liep ik weer ok en zo liep ik verder met de pest in mijn lijf.
Rond de 40 km kwam ik Sauw tegen en samen liepen we verder al kletsend. Dat was lekker, even afleiding ook, behalve dat het ook leuk was om even bij te kletsen.
Maar ik was er al lang uit, ik zou stoppen op 50 km. Ik had er gewoonweg geen zin meer in.
imageOp de post aangekomen was Nico er en nog even twijfelde ik of ik dan toch verder zou gaan.
Maar die twijfel was kort, 50 was ver zat. Ik was verveeld van het parcours, geen zin en nog genoeg andere zwakke redenen om te stoppen.
En het was ook ok. Ik was er gewoon klaar mee, al voor de wedstrijd, tijdens en toen ik stopte was het goed. Het was mijn loopdag gewoon niet, die zijn er, niet vaak maar dit was er 1.
Ik wenste Sauw en Ann succes en dat was het einde van de Bouilionante.


Ontzettend zonde dat ze het parcours zo gemaakt hebben. De prachtige singletracks, de technische stukken, ik heb het gemist. De brede paden, lange stukken maken de route saai en dat is dood en dood zonde.
Ik zeg, volgend jaar weer gewoon de klassieke afstand en route.
Zoals altijd was de rest weer top in orde, goede posten, goede uitpijling en goede sfeer.
Voor mij was het een goede 50 km met 2350 hm, dus eigenlijk de klassieke afstand. Zo hoort het eigenlijk ook.
Wat overigens wel mooi is om te zien is dat dingen anders gaan als je geen focus hebt.
Als ik een groot doel had zoals de TOR, dan had ik doorgelopen. Dan weet je waarvoor je afziet en zeg je tegen jezelf, niet zeiken, hier wordt je groot en sterk van.
In dit geval werkte het andersom. Waarom zou ik mijzelf zo tergen als ik toch niet perse een doel heb. Mooi toch hoe dat werkt.

This entry was posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning and tagged , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>