De EMI 2016 – Alkepaadjes – mooier wordt het trailen niet

imageAlkepad (het; o; meervoud: Alkepaden; verkleinwoord: Alkepaadje)
smalle weg die een bepaald persoon op de kaart ziet of niet. In praktijk is er geen pad of er is ooit iets geweest dat op een pad leek.  2 Bij voorkeur steile stukken, toppen en graten.

De EMI bestaat uit nogal wat van die Alkepaadjes. Race-director Alke Staal had een idee… Als je nu al die paadjes intekent op een kaart, ieder topje mee neemt, 19 zijn het er totaal, en aan elkaar verbindt, dan heb je toch wel een hele mooie ultra. Startpunt – zijn hotel - Esprit Montagne.

imageJe nodigt wat goede lopers uit en loopt zelf heel de dag met een smile rond als je al die blijde en vermoeide gezichten ziet tijdens de race. imageEn zo is EMI geboren – Esprit Montagne Invitational. Verleden jaar de eerste editie, dit jaar dus de tweede. Meedoen is op uitnodiging.

En zo kon het zijn dat er op 7 juli om 24.00u een groep van 24 ultralopers aan de start stond met een kaart in de handen.  Met de hand ingetekend door Alke zelf. 87 km en 9000 hm over zeer technisch terrein. Gedurende de week zijn er wat verkenningen geweest en briefings. Essentiele onderdelen, want die Alkepaadjes vind je niet zo makkelijk. image
imageIedereen was gespannen, de lopers die verleden jaar meededen kende het parcours uit hun hoofd. Men had gedurende het jaar verkenningen gedaan. Die stonden al voor met 2-0.
Mirjam en ik waren redelijk ontspannen. Wij zouden samen gaan lopen aangezien wij beide niet de beste orienteerders zijn. Samen sta je sterker. Om 24.00 was de start en kon onze reis van 87 km en 9000 hm met een kaart beginnen.
Het eerste deel hadden we verkend. Maar dan nog, ik herkende ineens niets meer zo in het donker. Hadden we hier twee dagen geleden echt gelopen? image
Er moest een bord komen en daar moesten we volgens de aanwijzingen links naar boven. Op het moment dat we dachten fout te zitten was het bord daar.
Bij de hut van Mouet konden we het padje niet vinden en liepen te ver door. We vonden het pad en liepen de graat op. Onderweg moesten we nog een topje meenemen en dus klommen we recht omhoog omdat we een afslag gemist hadden. Waarschijnlijk was er geen afslag maar goed, top meegepakt.
imageAan het einde van de graat volgde een steile afdaling en komen we bij een skilift uit. Daar staat Alke met wat eten en drinken. Vol goede moed gaan we verder.
Alhoewel, Mirjam heeft vanaf het begin slechte benen, is misselijk en moet hard werken. We hopen dat het beter gaat als de tijd verstrijkt of als het lichter gaat worden.
We moeten weer  een top meenemen en klimmen naar dat punt. Ik krijg bijna een hartverzakking als er een steenbok een halve meter voor mij voorbij rent. We nemen het pad terug en dan komen de echte Alkepaadjes. imageWe lopen Zwitserland in. We lopen op een pad en dan weer niet. We moeten langs een omheining en daar moet een soort hekje zijn waar wij door moeten, vol concentratie zoeken we en vinden het beruchte hekje. Dan klimmen we langs een rots en ergens komen we in een open vlakte uit. Nergens dat pad meer. We dwalen wat rond, steken maar gewoon over en vinden weer ergens iets van een pad. Maar even zo snel verdwijnt het weer. Volgens de kaart moeten we naar boven en zien dat kommetje. Dus dan maar gewoon omhoog. We hebben achteraf te veel rechts aangehouden want er zou toch iets van een padje links gezeten hebben. Het resulteerde in een hachelijke klim. Al vloekend zoeken we onze weg. Hangend aan stenen en vasthoudend aan sterke graspollen. Het is meer bergbeklimmen dan trailen.
Als we omkijken zien we de zon opkomen en moeten er dan toch ook weer hard om lachen.  image
We komen boven en moeten weer een topje op, daar zitten we even en genieten van het spectaculaire uitzicht met de opkomende zon die de bergen prachtige kleuren geeft. Onbetaalbaar.
We lopen door en vinden onze weg, een best goed pad, wow. Mirjam is leeg en op. Afdalen lukt niet meer dus we wandelen. Het is genoeg geweest voor haar, Schotland was heftig en dat is niet zomaar uit je systeem. En een race als dit kun je alleen doen als je super fit bent. Als we na een lange afdaling bij Alke komen nemen we afscheid en ga ik alleen verder na 22 km.

Best een ding zo met die kaart en alkepaadjes. Maar ik ga ervoor en voel mij goed. image
Ik begin aan de klim naar de Cornette de Bise. Dat is de route van de Vertikal km. De rest van de lopers is via deze weg terug gekomen omdat de sneeuwvelden nog erg ijzig waren. Alke zegt ‘ misschien lukt het nu wel met de zon er al een tijdje op’ . Ik besluit ter plekke om het te proberen. Ik klim omhoog en verdwijn in een veld naar boven maar blijk te vroeg omhoog gegaan te zijn. Met de vertikal km had alke zijn stokken daar gezet. Nu moet ik gokken.
Mis gegokt, ik kom in de rotsen en struiken terecht en klauter en doe, waar is dat Klotepad?? Ik traverseer naar links zodat het wat beter begaanbaar wordt en dan kom ik op een padje. Gek er hangen allemaal kabels. Dat was niet van de week. En het is wel een heel klauter gebeuren. Ik klauter nog wat door en denk het klopt niet, ik zit op een imageklettersteig. Ik ga terug en klauter nog maar wat verder naar boven want plots zie ik mensen in de verte lopen. Eindelijk kom ik op dat pad en bereik ik de top van de Cornette de Bise op 2432. Daar zit Kim bij te komen en we drinken en kletsen wat en ik ga verder.
Op naar de sneeuwvelden. Ik daal af en inderdaad, als ik op de sneeuwvelden kom is het aardig zacht. Voorzichtig loop ik eroverheen en voel mij intens gelukkig als ik daar sta en de steenbokken boven mij lopen en het uitzicht zo prachtig mooi is. Zo een puur  gevoel van gewoon te ‘zijn’.
Het rondje wat ik door Zwitserpand loop is prachtig. Overal sneeuw en ergens glij ik nog een meter of 20 naar beneden. Maar gelukkig kon het daar.
Col de Bise komt in zicht. Ik moet even om een rots heen en loop tegen een groep steenbokken aan. Ik ren over de graat, ik ben verliefd op dit deel van dit gebied. Ik ben er al een paar keer geweest en ik vind het zo mooi. Altijd steenbokken en prachtige vergezichten.
Dan zie ik de jongens staan, de Belgen met cola en water, god wat is dat lekker en wat ben ik blij dat ze daar staan! image
Ik ga verder over de rotsen en moet de top van col de Saux nog aantikken. Ik hoor in mijn hoofd Alke nog zeggen dat je die van de linkerkant moet benaderen. Dat doe ik maar wederom ben ik aan het bergbeklimmen. Als ik uiteindelijk met een gat in mijn hoofd boven ben, zie ik een stuk verder naar links dat klotepaadje liggen.
imageIk daal weer af naar het meer. Daar ga ik via een pad en dan tussen de rotsen door. Er moet weer  een topje meegenomen worden. Eerst maar eens heerlijke pannekoek eten die Raf gemaakt heeft. Het is warm, en ik eet liggend mijn pannekoek op. App nog wel Alke even dat ik hem haat met zijn klote heen en weertjes.
Ik doe het heen en weertje en ga richting Dente de Oche. Het kaartlezen gaat best goed. Ik moet steeds wel tijd nemen om goed te kijken en de paadjes te plaatsen op de kaart. Als ik ernstig twijfel zet ik even de gps aan. Maar daar ben ik zuinig in want anders is de accu zo leeg. Dan volgt er een lange klim, en die wordt vervolgens door de rotsen geleid. Ik hang aan de kabels en daal af via de andere kant via kabels en grote rotsblokken. Het duurt eeuwig. Ik zie er veel van die kleine berggeiten. Die dalen af en kijken mij aan met een blik van ‘ wat ben jij aan het tobben, zo doe je dat’ en ze verdwijnen bokkend uit mijn beeld.
Uiteindelijk kom ik bij een hut en bestel een cola en koffie. Even bijtrekken. Ik drink het op, herpak mijzelf en daal af. Op 40 km kom ik bij een parkeerplaats waar Mirjam, Marion en Daan zijn met lekkers en andere schoenen. Ze verwennen mij en ik ga weer fris en fruitig op pad. image
Het is het begin van de avond, ik ben al lang op pad maar nog geen slaap eigenlijk.
Ik ga weer klimmen en kom in een gedeelte met skiliften terecht. Ik moet even zoeken met de kaart in mijn hand maar vind mijn weg. Dan kom ik op paadjes terecht waar lang geen mensen zijn geweest behalve de trailers voor mij. Ik loop ergens waar een pad moet zijn en alleen mijn hoofd komt boven de bloemen uit.
Ik loop door brandnetels, raak steeds even het pad kwijt maar vind het weer. Wel weer over prachtige graat! Veel paden zijn  overgroeit , aan de andere kant zie je mooi het gebied liggen waar ik al gelopen heb. Dente De Oche en Cornette de Bise.
Ik zet af en toe de gps aan want ik ben helemaal niet zeker van mijn zaak. Later hoor ik dat een vd trailers hier 3 km van de kaart is gelopen.

Uiteindelijk heb ik daar al de beslissing genomen, ik ga de nacht niet in in mijn uppie. Mijn navigatie skills zijn daar simpelweg niet goed genoeg voor. Ik zie mijzelf al ergens dwalen in het donker, geen idee waar ik ben. Dat is voor nu een brug te ver. image
Bij 52 km staat Mirjam met een bord pasta van Raf. Wat een schatten!
Ik vertel mijn plan om hier te stoppen. Mirjam begrijpt wat ik zeg en we zitten daar nog wat, eten wat en ik weet dat het goed is. Ik voel mij fysiek nog erg goed, daar ligt het niet aan. Ik heb ongeveer 21 uur gelopen en mijn grenzen verlegd door met die kaart mijn weg te vinden. Heb er ontzettend van genoten en stukken afgezien. Wat overblijft is een naam op mijn bucketlist – EMI finishen. image
Dit is zo mooi en uniek, zo zwaar en geweldig, zo belachelijk en zo puur en eenvoudig, zo alles waar ik van hou.
Volgend jaar is er een nieuwe route, met waarschijnlijk nog meer Alkepaadjes. Dan krijgt iedereen de route de week ervoor en dus is er geen voorkennis. Dat maakt het nog mooier!
De vraag is, wie staan er op het geheime lijstje van de race director. De tijd zal het leren….
Uiteindelijk halen 8 lopers de finish en worden Thomas en Suzanne de winnaars van deze extreme race, helden!

Nb – de term Alkepaadjes vind zijn oorsprong in 2015. Toen ik in hotel Espirit Montagne werkte ging ik regelmatig trainen met de kaart op zak. Alke gaf tips, hij zei dan, hier moet je even goed kijken maar daar loopt een paadje…blabla…
Als ik daar dan was, was er nergens een paadje te vinden. Of vond ik het na lang zoeken. 
Terug in het hotel vertelde ik dan over de route en over zijn paadjes, dat ik die niet of moeilijk kon vinden. Die paadjes zijn er gewoon hoor zei Alke dan. Ja, die zijn er, als je ze weet en zo ben ik ze de Alkepaadjes gaan noemen. 

This entry was posted in Reizen, Trail Wedstrijden, Trailrunning and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to De EMI 2016 – Alkepaadjes – mooier wordt het trailen niet

  1. Jan-Willem Moest says:

    Hey Martine,
    Super leuk geschreven! Goed afgezien en inderdaad een mooie voor op de bucketlist!
    Groet Jan-Willem

  2. Els Priester says:

    Mooi beschreven, Martine!
    Ik ken het gebied redelijk goed vanwege ons huis in Pré-la-Joux in Chatel. Het is prachtig en ruig, precies zoals je beschrijft. Alke heeft er met veel inventiviteit een mooi en uitdagend parcours ontworpen en dat dit ‘afzien’ was, is duidelijk! Ondanks dat je deze niet uitliep (geen wonder) een puike prestatie en een mooie herinnering!

    Groet, Els

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>