De GR20 Noordroute op Corsica – wat ben je ruig,mooi en zwaar!

Ons plan is flexibel hebben we steeds gezegd. En dat was maar goed ook.  Na dag twee hebben we het plan zo gemaakt dat we konden genieten maar ook nog steeds moesten afzien. In plaats van zien waar we terecht komen werd het de Noordroute tot Vizzavenza.
De Noordroute van de GR20 lopen op Corsica, het is geen kattenpis!
Voor wandelaars in 16 etappes, verdeeld over 9 voor de Noordroute en 7 dagen voor deZuidroute.
Hieronder een verslag van de etappes en op verzoek van een aantal lopers die mij mailden de ins and outs die handig zijn om te weten als je aan dit avontuur begint.

Dag 1 – De startplaats is een leuk dorpje, Calenza. We hadden het geluk een lift van Calvi naar het dorp te krijgen. Anders moet je 8 km lopen. Er gaat een bus zegt men. Maar niemand kon ons vertellen waar en hoe laat.

Vanaf de kerk loop je zo de route op en het begint nog vrij ontspannen. Wat bos en iets schaduw. We klimmen natuurlijk maar nog mild. En dan begint het ergens te veranderen en die dag zal het zo blijven. 12 km klimmen ongeveer over rotsen, soms op handen en voeten. Van 200 meter naar 1500 meter. We halen wat mensen in die eerder begonnen zijn en zien daarna bijna niemand meer.
We komen in secties waar mijn benen amper de grote stappen over de rotsen kan maken.
We komen aan bij Refuge d’orth di U Piobbu. Een heerlijke koude cola en een dikke omelet schuiven we schrokkend naar binnen. Het ontbijt bestond nl uit kaakjes omdat de bakker wel open was maar geen brood had.
We gaan verder met wandel etappe 2 en klimmen en klauteren. Onderweg komen we nog maar twee wandelaars tegen waarvan de vrouw al hyperventilerend klautert met de angst in haar ogen. Later zien we hun om 22.30 uur pas aankomen bij de hut (6.5 uur na ons)
Als we op de top zijn zien we al donkere luchten. We dalen wat, we voelen wat hagel en dan is er toch een flits en een klap zo hard en dichtbij ons. We schrikken ons het leplazerus. Van schrik gooi ik mijn stokken weg. We proberen een schuilplek te vinden. Onder een struik dan maar. Het gaat echt enorm los, hagel, onweer, flitsen en wind.
Na een tijdje besluiten we toch te gaan dalen, we krijgen kou, we zijn zeiknat.

De afdaling is enorm steil en technisch en nu spekglad. We zien nog steeds flitsen en horen  gerommel. Iets verder weg. Over de stenen opstaan gelijk rivierstroompjes.
Na 24 km en 2500 hoogtemeters komen bij de hut. We besluiten daar de tent neer te zetten met dit onheilspellende weer. Het idee was nog een etappe te doen van 6 km. Morgen een nieuwe dag.


Dag 2
– We gaan vroeg op pad na een mager ontbijt. Via het bos komen we bij een brug en dan staan we in een enorme kloof, de Spasimatakloof, daar moeten we doorheen, naar boven. Het is lang, steil  technisch en soms hangen er kettingen. De afdaling is niet anders. Je denkt een etappe van 6 km hoe lang kan het duren. Lang dus. Bijna 900 hm in 6 km.
Maar het terrein is fantastisch, zo ruig en puur. In de ochtendzon is het adembenemend mooi.
Ondanks dat het zwaar is door een rugzak van 11 kg en de warmte genieten we vol op! 
Nico ziet wel aardig af, die had niet zoveel getraind als gewenst. Daar betaald hij nu de prijs voor. Maar hij kan bikkelen en blijft in mijn spoor.
We komen bij Ascu Stagnu aan. Een skistation waar je met de auto kunt komen en dus zitten er twee eettentjes. Een grote tosti is ons deel.
We vervolgen onze weg. Er volgt een bizar mooi ruig deel maar even bizar zwaar. Het lijkt soms meer op rotsklimmen dan op lopen.

Kale ruige stukken tot aan Monte Cinto, de hoogste berg van Corsica. Daarna volgt er een lang pad op en neer en als je denkt dat je dan gaat dalen, mis. We klimmen nog verder. Er liggen wat sneeuwvelden. het begint weer wat te spetteren. Het is steeds zo warm dat er in de middag wolken komen.
We lopen langs Lac Du Cinto en er volgt ergens een lange afdaling. Een bizar zware dag. Nog nooit deed ik zo lang over 16 km.
Bij Refuge de Tighjettu slaan we ons kamp op. Daar eten we een heerlijke pasta, ik denk voor drie man/vrouw.
Er is bijna geen goede campingplek te vinden. Tussen stenen en een tent die enorm schuin staat overleven we een nacht zonder veel slaap.
16 km en 23oo hoogtemeters (10 uur)
Dag 3 – Een rustig begin, al snel komen we bij de volgende hut. Na 15 minuten, maar we gaan nooit een hut voorbij zonder cola, dus ook nu niet. 
Dan volgt er ineens zomaar een stuk waar ik kan rennen, zelfs met 11 kg op mijn rug!

Het terrein wordt groener en er slingeren paden die renbaar zijn. Mooie delen met grote rotsplaten en waterpoolen. We poedelen nog ergens lekker met de voeten in het water.
Een milde etappe van 16 km en 850 hm.
We komen bij de eerste hut en daar zit een winkel met heel veel eten en lekkers. Het ligt bij de weg en daarom goed bevoorraad. (hotel Castel Di Vergo)
We besluiten daar de tent op te zetten. Een beetje te luieren, veel te ete -n, te wassen en voor Nico een herstelmoment. Die heeft best afgezien de eerste twee dagen en dit is een goed middenmoment om even bij te tanken.

Dag 4 – We gaan op tijd op pad en ik heb er de vaart in.
Nico vraagt wat er godsnaam in mijn koffie zat.
Een bos en een mooie single track, ik vlieg over de paadjes voor zover het gaat met een rugzak.
We lopen langs het Lac Du Ninu door een prachtige vallei. Komen er een paar hutten tegen met cola en na 4 uur hebben we de eerste etappe van 17 km gelopen. Een dikke omelet bij de prachtige refugiee de Manganu smaakt enorm.
Dan is het over met het makkelijke deel. We klimmen een enorme klim in een rotsveld met enorme bolders. Je kijkt om je heen en denkt waar en hoe moeten we in godsnaam door dit terrein. Bloedheet en zwetend klauteren we over de rotsen tot we dan eindelijk op een pas komen, Boca a e Porte. Onwaarschijnlijk mooi, wat een uitzicht!! Spectaculair. We dalen en klimmen klauterend verder met onder ons twee meren (lac de Capitellu en Lac du Melo)


Man man wat een uitzicht. Wat zijn we toch gezegend dat we hier al 4 dagen hobbelen, dat we dit kunnen. Ik word van zo blij van zulke momenten, omringd door de bergen, dat ik zo nietig ben maar alle kracht van de bergen in mij voel.
Er volgen een aantal hachelijke passages en we lopen nog een stuk in de bergwand heen en weer al rennend. De mensen die we inhalen kijken altijd weer verbaasd op als we voorbij komen hobbelen. We eindigen die dag met een technische afdaling en vinden nog een mooi plekje voor de tent bij refugiee de Petra Piana.
27 km en 1700 hm in 8.5 uur.

Dag 5 – We beginnen deze dag met een lastige afdaling terwijl de benen nog in slaapstand zijn. Ze zijn van schrik snel wakker. Zelfs om 6.30 is het al erg warm.
We willen wel wat doorlopen want de voorspellingen zijn niet best. We lopen voor de verandering in een mooi bos soms zelfs over heerlijke paden. Als we bijna bij de eerste hut zijn zien we een loper die we al eerder gezien en gesproken hebben terug komen. Daarna herkent Nico nog iemand die op de camping stond. Vreemd.

Wat blijkt, de huttenwaard adviseert iedereen om terug te gaan en een andere route te nemen. Die is iets langer maar er komt hevige onweer en dan wil je daar niet zijn.
We twijfelen even, of wij het kunnen halen voor de onweer. Maar we worden overtuigd om het niet te doen. Dus keren we om en lopen weer een stuk terug.
Een relatief makkelijk stuk volgt. Het is werkelijk bloedheet, je neusgaten worden gewoon heet bij inademen. Ondertussen zien we achter ons de lucht steeds donkerder worden. Een goede keuze.
Na 24 km en 1600 hm komen we aan in Vizzavona.
Het eindpunt van de Noordroute. Hier is het startpunt voor de Zuidroute. Wij eindigen hier ons avontuur.
Op het kleine treinstation is een trein naar Ajaccio waar vandaan we weer naar Nl vliegen.
De zuidroute komt misschien nog wel eens. Wij wilden beide in ieder geval de Noordkant doen, die gaat in de boeken als spectaculair mooi en spectaculair zwaar. Ik ken geen gebied wat zo lang zo zwaar is. Ik kreeg een paar flashbacks van de Echapee Belle, maar zelfs die is een stuk makkelijker.
Hoe mooi is het om dit samen met Nico te doen. Samen genieten en afzien in de bergen waar we beide zo van houden. 
En dan afsluiten met een culinair dagje eten en drinken in Ajjacio, that is what best friends are for. 

Voor degene die inspiratie hebben gekregen nog wat handige tips.
# Het openbaar vervoer was qua bus slecht. de tijden dat hij zou gaan ging hij niet.
De trein heeft wel een schema wat lijkt te kloppen. Maar let op bij je vlucht, je bent niet zomaar in Calenzana. En het is zonde om er een dag voor in te leveren, dan kun je beter een vroege vlucht nemen. Wij hebben uiteindelijk een auto gehuurd en achter gelaten in Calvi (duur maar praktisch). Van Calvi naar Calenzana is  8 km en ook daar was geen bus te bekennen. Wij hadden een lift gefixt.
# De hutten moet je echt van tevoren boeken, zo niet is het vol. Je kunt ook een tentje huren, hier geldt hetzelfde voor. In de zomermaanden zit zeker alles vol. Bij iedere hut kun je je eigen tentje neer zetten voor meestal 8 a 11 euro.

Juni, Juli en Augustus zijn drukke maanden en kom je laat aan bij de hut is het een lastig om nog een goed plekje te vinden. Wild kamperen met een tent is een leuk idee maar bijna niet te doen door het terrein. Uiteraard kun je minimaal kamperen met een warmtezak bv. Maar ik vond het best nog fris nachts. Op 1400/ 1800 meter slapen zorgde er voor dat ik iedere nacht rond 4 uur een trui aan deed in een goede slaapzak.
# Eten kun je bij de hutten. Hier geldt hetzelfde voor. Kom je na 18 uur kun je het vergeten. Dan is oud brood of andere resten je deel (als je mazzel hebt)
Ontbijt kan ook bij de hutten voor 8 euro, bespaar je de kosten, eet liever een reep ipv toast met jam voor 8 euro.
Wij hadden alleen dagzakjes eten bij ons met repen ed. Lunch en avondeten deden we in de hutten. Veel mensen (jongeren) koken vooral zelf want als je er 16 dagen over doet wordt het een duur geintje.
# In iedere hut kun je wel water koken, dus als je droogmaaltijden meeneemt kun je heet water zetten. vergeet dus ook geen Nescafe als koffiedrinker!
# Doordat wij steeds 2 wandeletappes op 1 dag deden kwamen we in ieder geval 1 hut tegen voor lunch. Water is redelijk te vinden. Alleen des te warmer het wordt des te lastiger wordt het. Want dan staan er stromen droog.
De intake was op dagen soms 6 liter. Je loopt vaak in de zon zonder enige vorm van schaduw. De temperaturen kunnen oplopen tot 38 graden.
# De route is erg goed aangegeven, je hebt qua route geen kaart nodig. Uiteraard hadden we kaarten bij ons maar daar zou je ook foto’s van kunnen maken om gewicht te sparen.
# Er zijn regelmatig twee opties, the high level en low level. Wij hebben steeds gekozen voor de highlevel, technisch en hoger. De low level is soms wat langer maar makkelijker.
# Het boekje’ trekking the GR20 Corsica van Paddy Dillon ‘ is een uitgebreid boekje waar je alle info in kunt vinden. Alle etappes staan uitgebreid beschreven. Aanrader.
# Vlieg je van Ajjacio, het is leuk om daar een dagje te spenderen, lekker eten en mooie Corsicaanse speciaal biertjes!
# Mijn rugzak woog 9.5 kilo zonder water. Uiteraard kan dat best lichter maar ik wilde geen consessies doen qua tent (1.9 kg), matje en slaapzak. En zeker met die ondergrond is een goed matje geen sinecure. Daarnaast had ik 6 eetzakjes dus iedere dag werd hij iets lichter.

This entry was posted in Reizen, Trailrunning and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to De GR20 Noordroute op Corsica – wat ben je ruig,mooi en zwaar!

  1. jacolien1965 says:

    Zo, ik moet toch nog eens die kant op, lees ik wel en zie ik aan de foto’s. Ben er 1 keer geweest, en dat was niet zo’n groot succes (relatiegedoe en verstuikte enkel), maar aan het landschap kan dat niet hebben gelegen. Wat ik toen wel heel jammer vond, was inderdaad de vrijwel-onmogelijkheid om vrij te kamperen, wegens het terrein. Je tentje opzetten op zo’n overvol terreintje bij een hut vind ik toch beduidend minder lollig. Maar goed, je kunt niet alles hebben.
    Goeie tips, dank! Die komt terug op m’n lijstje.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>