De Grossglockner ultratrail – wonderschoon en serieus zwaar!

imageDe Grossglockner is de hoogste berg in Oostenrijk. Het ligt in een prachtig gebied die veel toeristen trekt door de gletsjer waar je met de lift kunt komen maar ook door de prachtige Grossglockner alpineweg. Een weg die je kunt rijden en adembenemend mooi is.image
Maar als trailer ga je dat natuurlijk lopend doen, dus heeft men de Glossglockner ultratrail op de kaart gezet. Rennen door dit gebied en door het prachtige National Park Hohe Tauerne.
Dus stond ik vrijdagnacht,in Kaprun, om 24.00 aan de start voor 110 km en 6500 hm. Een mooie heldere nacht en aangezien het begon met 1000 hm kon een korte broek makkelijk.

Een goede klim, niet technisch perse. En ik ging eigenlijk al gelijk lekker naar boven. Een kleine race dus minimale opstoppingen. Na een paar km zat ik in een een minigroepje waar ik de volgende 30 km mee zou lopen. Volgens het hoogteprofiel zou het vooral klimmen zijn. Maar op een of andere manier leek het toch ook steeds op en neer te gaan. Stukken met vals plat waar ik goed kon rennen. Een deel op een breder pad, over de flank. imageIk had er aardig de pas in. Daarna volgde er een afdaling naar Fusch. Een mooie singletrack waar ik met datzelfde groepje een km verkeerd ging. We waren redelijk rap aan het dalen en in een treintje liepen we zo de afslag voorbij tot we in het dorp waren – huh – asfalt? Toen we omkeken zagen we allemaal lichtjes een stuk terug. Door de weilanden zijn we terug gelopen. In Fusch zou water zijn, dat heb ik echter nooit imagegezien. Nou ja de eerstvolgende post was op 20 km. Vals plat omhoog hobbelend over een breder pad liep ik naar de 20 km. Daar was Jeanet tot mijn verrassing. Die zou ik pas bij het Glocknerhaus zien maar ze had besloten om samen met mij wakker te blijven, de schat.

imageIk was er vroeger dan verwacht, ik at van alles terwijl jeanet mijn water bijvulde. Een vrijwilliger bij de post wenkte mij apart en stopte vervolgens twee merci chocolade in mijn hand, hoe schattig!

Ik ging verder en een breed pad liep een soort paralel aan de Glocknerweg. Vals plat, km’s lang. Dus hobbelde ik verder. Ik bedacht mij dat ik het helemaal niet technish vond zover, verre van dat zelfs. Ondertussen was het voorzichtig licht geworden, waren de vogels aan het fluiten en ontvouwde zich een ongelooflijk mooi gebied voor mij. De ochtendkleuren prachtig op de bergen. Ergens ging het brede pad over in een single track en daar begon de pret. Een steil pad omhoog. Ik haalde daar steeds wat lopers in. Gestaag klom ik. Boven gekomen zag je een groot sneeuwveld met gruissteen.image

Daar moesten we naar boven. Het pad was weg, en met handen en voeten klommen de meeste naar boven. Ik merkte gelijk dat ik voordeel had met de sneeuw, ik was er al aangewend de weken ervoor. Sommige lopers vonden het doodeng. Uiteindelijk kwam ik boven op de U Pfandl scharte. imagePrachtig!

Er volgt een prachtige afdaling over een singletrack om vervolgens uit te komen bij het Glocknerhaus. Een mooie hut, km punt 37. Jeanet ziet mij al aankomen en we kletsen,eten en ze regelt mijn rugzak. Wat een luxe, je eigen lief als crew is toch erg fijn!

Ik daal af en kom bij een groot meer met een dam. Ren over de dam en de klim begint weer. Een lange steile klim. De zon is door en het is warm. Ik trek mijn ondershirt uit en klim verder. Klauter en klimmen, rotsen, ik haal toch steeds aardig wat mensen in met klimmen. Ik ben er sterker in geworden. imageimageWederom een technisch stuk. 15 km klimmen en klauteren en afdalen en weer omhoog, lastig en veel gaan er hier stuk. Als ik boven kom staan er een paar man van de organisatie de nummers op te schrijven. Een man zegt, wow impressive , you are 10th women. And that in a field with all lokals and you are from the Niederlanden!!! Ik lach en zeg, it is still a long way to go.

Ik voel mij nog goed en sterk. Bij de Studlhutte op 50 km eet en drink ik en ben ik snel weer verder. Er volgt een hele lange imageafdaling van 10 km die overgaat in een breed zigzagpad. Een aanslag op je benen maar ik ren lekker naar beneden. In verlang naar een bord eten. Op 60 km is er pasta.

Als ik denk dat ik bijna in Kals ben gaat het toch weer steeds op en neer over single tracks in het bos. Maar uiteindelijk kom ik op de post van 60 km. Een bord pasta en nog meer veel eten prop ik naar binnen. Soort vreetbui. Jeanet masseert de bovenbenen wat, regelt mijn rugzak en mijn rugzak wordt nog even gechekt op verplichte zaken.

Ik zit heel ruim voor de deadlines, echt heel ruim. Sterker nog ik loop op een schema van rond de 22.5 a 23 uur als ik zo doorga.

imageIk ga weer op pad en dan kom ik er al snel achter dat ik veels te veel gegeten heb. Ik heb het gevoel dat mijn maag in mijn keel zit. Nou ja, ik wandel een stuk en langzaam zakt het. Er volgt een lang breed pad vals plat omhoog door een slufter. Prachtig wild water. Ik hobbel wat maar het eten zit mij niet lekker. image

Er komen twee Oostenrijkers bij mij lopen en die hebben het ook zwaar. Het idee is elkaar gezelschap houden en elkaar stimuleren vertelden ze. Maar zoveel gesprekstof heb ik niet. Ik moet te veel nadenken om in het Duits een conversatie te houden, ik heb mijn handen vol aan mijzelf.

We komen in rotsgebied en we beginnen echt te klimmen naar 2500 meter. Ik trek weer bij en laat de jongens achter mij. Loop even met een man die maar niet begrijpt hoe ik zo snel over die rotsen kan huppelen. Wederom een lange zware klim. Het begint te regenen, alles trekt dicht en Ik zit in de mist. Ik hoor onweer redelijk vlak bij. Aangezien ik nu nog in rotsgebied ben besluit ik toch maar even te schuilen in een soort grotje. Na 10 minuten hoor ik niets meer en besluit verder te gaan. Geen andere loper te bekennen.

imageIk klauter verder over gladde stenen en er staat ondertussen een harde wind en met de regen samen best fris. image

Ik kom bij de Kalser Tauern en als ik via de andere kant afdaal is de regen weg en er schijnt er zelfs een zwak zonnetje.

Ondertussen apt Jeanet, die heeft gehoord dat de laatste lift bij de Rudolfshut om 17 uur gaat. De organisatie had gezegd 18.30 uur. Ik zou mijn best doen om er voor 18.30 te zijn maar dat zou krap worden.

Tot onze stomme verbazing ben ik er al bijna. Als Jeanet boven bij de lift zwaait moet ik nog 5 Minuten lopen om bij de lift te komen, het is 17 uur. We lopen elkaar dus echt op een paar minuten mis, hoe bestaat het. Maar ze heeft chocomelk en appelmoes afgegeven in de hut. Als ik binnen kom krijg ik gelijk dat in mijn handen gedrukt, want de mw zag nummer 177 en die moest dat tasje hebben.

Ik loop dus echt sterk. Ik zit 6 uur voor de tijdslimiet,

imageIk stap de hut uit en het regent weer. Er volgt een hele lastige afdaling, alleen maar grote rotsen waar je eerst moet kijken waar die vlaggetjes van de route nu zijn. Ik klauter en dan gaat het mis. Ik spring van een rots op een grote platte steen. Die is nat en beide voeten glijden weg en ik val keihard op mijn stuitje. Ik word er gewoon vagaal van zo pijn doet het. In een flits denk ik, de heli moet komen, jeetje wat doet dat pijn. Ik blijf even liggen, vloek en onderzoek mijzelf. Conclusie – stuitje extreem pijnlijk, de rest ok.

Ik raap mijzelf op en ga verder. Het doet echt pijn maar ik denk niet aan opgeven. Ik heb heel veel tijd en moet nog 30 km. Er volgt een helleklim die normaal al zwaar is maar nu ga ik echt stuk. Iedere stap doet zeer. Vooral klimmen voel je ontzettend in je stuitje. Ik kom ergens een keer boven en moet dan nog een lang deel naar een meer en dam lopen. Maar eerst volgt er een heel lang stuk sneeuwveld. Ik glij naar beneden en ga imageer ook nog even zitten in mijn blote kont. Even de stuit koelen.

Het deel naar het meer blijft op hoogte maar rennen is echt een opgave. Ik spreek mijzelf toe, wissel af met dribbelen en wandelen. Als het bijna donker is kom ik bij de laatste post. Ik drink een kop thee en neem een pijnstiller in. image

imageOk hofstede, je kunt dit, nog 20 km. Ik ga afdalen en dan volgt er ineens aardig wat stukken asfalt. Of het duurt gewoon lang omdat ik afzie, ik loop door tunneltjes en uiteindelijk kom ik in een bos. Daar halen de Oostenrijkse jongens mij weer in. Ze roepen haak in, maar ze gaan te hard. Ik probeer wel te rennen maar hard gaat het niet. Maar ik ren nog steeds dus ik besta.

Die 20 km duren een eeuwigheid. Iedere stap doet zeer maar opgeven was al lang geen optie meer. Bijzonder genoeg kom ik na een afdaling uit het bos op asfalt terecht en daar staat jeanet. Die heeft mij daar gewoon gevonden. Ik eet en drink choco en ga op pad voor de laatste 7 km. Je loopt in het donker alleen maar hebt echt geen idee waar je in godsnaam bent, blind de vlaggetjes volgen.

Eindelijk is Kaprun in zicht, op 2 km voor de finish loopt Vincent mij tegemoet en loopt een stukje mee, tof!

imageIk dribbel de laatste km naar de finish en god wat ben ik blij dat ik er ben zeg! Na 24.33 uur, 112 km en 6500 hm ga ik over de streep als 8ste vrouw overall, 77 ste in het overall klassement en eerste vrouw in de 50 plus categorie. Eigenlijk nog een hele mooie tijd ondanks de laatste helle 30 km. Ik was uitgegaan van ongeveer 25 uur. Als ik niet gevallen was had ik echt een hele goede tijd gelopen. Maar goed dit hoort er ook bij. En uiteindelijk toch heel tevreden met deze mooie tijd en vooral dat ik toch gefinshed ben.

Hoe erg ik afgezien heb die laatste 30 km bleek toen ik na de douche in bed lag, ik kreeg een koude rilling, koorts en moest overgeven. Na twee paracetamol was ik de volgende dag weer helemaal het wijffie. Mijn benen voelen super, minimale spierpijn. image

Mij  stuitje – pooh, ik loop nog steeds niet soepel. Kan er nu een beetje opzitten maar is nog steeds erg gevoelig, gelukkig niets gebroken wees uit op de foto. Trap lopen en bukken ging eerste twee dagen ook haast niet van de pijn. Maar hopelijk is het snel beter, merk nu dat het iedere dag beter gaat. Wel een mooi blauw bavianen kontje.

 

De Grossglockner – een race van ongekende schoonheid. Echt heel mooi, iedere km! Wat een prachtig gebied en route! Ik kan het niet genoeg zeggen!

imageEen lastig parcours, heel afwisselend, de klimmen zijn hels en technisch en sommige afdalingen ook. Maar tegelijkertijd zitten er heel loopbare delen in. Wat je tijd geeft om te herstellen. Of als je daar te hard gaat jezelf opblaast voor de zware klimmen. Dat maakt deze wedstrijd denk ik ook zwaar. De klimmen die echt zwaar zijn. De makkelijkere delen die je geneigd bent te hard te gaan en zo ergens de rekening betaald.

Uitval is 35 procent zag ik, dus redelijk hoog omdat er vooral lokals meedoen. Vooral ook veel uitval bij de vrouwen wat opvallend is. image

Ik voorspel dat deze wedstrijd heel snel een klassieker gaat worden!

De route was goed uitgezet, ondanks dat er mensen verkeerd zijn gegaan. Ik heb foutloos het parcours kunnen vinden in mijn uppie. Goede posten, en alles goed geregeld.

Voor iedere deelenemer een mooie hoofdband van dynafit en als finisher een shirt van dynafit. Mijn collectie is dan nog aangevuld met een grote medaille als eerste vrouw in mijn categorie .

Grossglockner – weer een voor op je bucketlist.

image

This entry was posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning and tagged . Bookmark the permalink.

3 Responses to De Grossglockner ultratrail – wonderschoon en serieus zwaar!

  1. Claudia Hoogmoed says:

    Gaaf geschreven ik liep de hele race met je mee heb auw geroepen en vond het heerlijk te lezen dat je goed verzorgd werd en Vincent je kwam ophalen..die foto waar je jouw stuitje aan het koelen was moest ik hard lachen..maar wat lijkt het mij een mooie omge ing..( voor mij als wandelaar dan) ?.

  2. callens rita says:

    Martine , met veel plezier je verslag gelezen. Prachtig ;)

  3. Janny says:

    Geweldig weer! !!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>