De halve JKM en een lachende Knip vanaf een wolk

Een 100mijls/160 km en 50 mijls/80 km strandloop in de geest van Jan Knippenberg. Daar staat de Jan Knippenberg Memorial voor. Ik ging voor de 50 mijl.
Volgens mij heeft De Knip zich rot gelachen daar boven op een wolk. Wat een sukkels, gaan ze allemaal richting Den Helder als er Noord/westen wind 5 tegen staat.
Hij keek altijd naar de wind en paste daar zijn loop op aan, waarom zou je tegen de wind in rennen?
Dat heb ik me in ieder geval laten vertellen door Frank die een leerling van hem was.
En dus heeft hij daarboven lol gehad toen hij ons allemaal zag zwoegen, want het was een groot gevecht tegen de wind en met het strand gisteren.
Ron Theunisse, het loopmaatje van wijlen Knippenberg, was er ook, om ons uit te zwaaien. Hij stak Rinus en mij nog een hart onder de riem door te zeggen dat wij er sterk uit zagen. Bonestaken gingen het niet overleven in deze wind. Nou niet alleen bonestaken…….
De eerste 20 km waren een eitje. Door een vreemd surrealistisch gebied wat de sluizen van IJmuiden heet maar wel op de weg was. Een mooi lusje bij Wijk aan Zee waar we door een natuurgebied gingen en er zelfs wat klimmetjes waren.
So far so good, ik liep heerlijk ontspannen precies 10 km per uur. Dat was ook het plan. 2 plas stops mee geteld. Toen begon de ellende, we draaide het strand op en alsof je een klap in je gezicht kreeg stond daar een harde NoordWesten wind pal tegen.
Mijn muziek was niet meer te horen, alleen maar een keiharde wind die langs mij oren suisde. Ik probeerde het beste stuk strand te vinden en vooral om in mijn cadans te komen.
Kleine pasjes en niet te veel duwend tegen de wind in, blijven ontspannen. Maar dat viel niet mee. Al snel wist ik dat ik hier echt geen zin in had. 50 km tegen deze keiharde wind inbeuken daar is geen zak aan.
Maar goed, eerst maar eens in mijn ritme komen en lopen daar was ik tenslotte voor gekomen. En zo gingen de km`s voorbij. Ik haalde lopers in, werd ingehaald maar iedereen was aan het zwoegen.
Ik bedacht me ook al snel dat als ik mijn trailstokken had ik sneller zou kunnen doorstappen dan het hardlopen wat ik nu deed. Maar ja, daar had ik nu niets aan.
De eerste post op het strand was Castricum, 32 km.
Ik kwam aanrennen en dacht Leonie te zien staan, dichterbij gekomen klopte dat. Die was er klaar mee maar had er al 115 km gelopen, de bikkel. Even knuffelen en bijkletsen.
Ondertussen kwamen Rinus, Mo en Cocq ook aan.
Leuke verrassing was dat ook Wanno daar stond. Dus erg snel weg was ik daar niet. Ik heb er meer dan 10 minuten staan kletsen.
Wel was ik er daar al uit dat ik echt niet door ging lopen naar Den Helder.
Hoe omschreef ik het ook al weer Leo? ‘Ik vind er geen fuck aan zo, hier heb ik geen zin in’ zoiets en dan met een Rotterdams accent.
Hoever de volgende post was, was wat onduidelijk. Eerst dacht men 7 en toen was het 17 km. Nou ja, ik zou wel zien. Nog een stuk bikkelen en de post zou vanzelf wel komen.
Ondertussen was ik er ook wel uit dat een paar strandtrainingen misschien ook wel handig was geweest. Maar omdat ik niet echt naar deze wedstrijd toe had geleefd deed het er niet zo toe. Genoeg km’s in de benen was genoeg dacht ik, maar strand lopen is toch ook wel een apart iets.
Mijn lijf voelde eigenlijk nog best goed. Toen ik de 40 km passeerde voelde dat absoluut niet zo. Maar man man, die wind, ik was er zo ontzettend klaar mee. Mijn oren deden gewoon een soort zeer van de constante herrie. Met 2 andere lopers maakte we een treintje, maar die raakte ik ook weer kwijt omdat ik toch wat sneller liep.
Daar trok de wind nog meer aan en verdween de zon.
Wel kwam ik tot de conclusie dat ik de deadline van 9.30 uur helemaal niet meer ging halen. Dat was een vreemde gewaarwording, ik heb nog nooit ergens gelopen waar ik de deadline niet ging halen.
Was ik al niet overtuigd dat ik ging stoppen bij de volgende post, dat was ik nu overtuigd. Ik zou niet verder lopen om Den Helder niet op tijd halen.
Uiteindelijk kwam ik bij de post op 45 km. Daar stond Jolanda van Linschoten, dus wederom een warme omhelzing en even bijkletsen.
Een kleine rekensom leerde dat ik nog 4 uur had voor 35 km. Normaal gesproken een eitje, nu absoluut niet. De km’s zaten boven de 8 minuten per km.
Hoe dan ook, het was een vrij makkelijke beslissing, dit was genoeg voor vandaag.
Teleurgesteld? Eigenlijk niet echt, dit was geen doel op zich en dat maakt een groot verschil om te stoppen of niet. Het was mijn derde DNF in mijn hardloopleven.

De zuster is er klaar mee na 45 km...

Al met al was het een mooie dag, veel loopvrienden gezien en het werd een bikkel training van 45 km over het strand.
Mijn respect voor al die lopers die de finish hebben gehaald, mn de 100 mijl lopers!
Het bleek een groot slagveld te zijn geworden, 5 finishers op de 100 mijl en 25 op de 50 mijl. En die Knip maar lachen daarboven………………

This entry was posted in Marathons en Verder, Trail Wedstrijden, Trailrunning. Bookmark the permalink.

8 Responses to De halve JKM en een lachende Knip vanaf een wolk

  1. Repel says:

    En die Knip maar lachen daarboven….

    Beetje kippenvellogje.

    Net als bij de log van Leonie heb ik nu bij jou: ik leer de kracht van het opgeven…..dat dat soms de sterkere optie is…

  2. claudia says:

    Als je de muziek al niet kan horen, dan moet het wel een harde woesj wind zijn geweest, maar pfff knap hoor.

  3. Ruth says:

    in die kutwind toch een stevig eind gelopen, echt knap! Maar kan goed geloven dat je het wel hélemaal had op de duur 🙂 wijs besluit 😉

  4. Rinus says:

    Mooi omschreven en helemaal het strand weer.
    Helaas ook niet mijn dag en vorm en bij deze windkracht en strand maakt een gemiddelde marathon tijd loper van rond de 4 uur geen kans.De limiet is dan te hoog, helaas.
    Geniet na en over 2 jaar ben ik er zeker weer bij.
    Tot Zondag in het mooie Rotjeknor.

  5. Gert Jan says:

    Toch goed gelopen, ik weet zeker als die wind er niet was had je hem wel uitgelopen, de Knip zag jullie vast zwoegen. Ook hij was een bikkel net als jullie dat zijn, succes in R,dam.

  6. Hé Martine, goed gelopen hoor, en ja Knip zal wel gelachen hebben, wie gaat er nu tegen de wind in pissen?, zoals ik al twitterde had ik met Jan Roos al s’avonds bij Castricum gelopen, m’n schoenen zagen er niet uit vol met plakzand en ja het was lood zwaar.
    En ook zo’n respect voor de lopers die het wel uit konden lopen.
    Toffe foto’s met Ron ( die zou ik ook wel willen hebben ) en ook leuk dat Yolanda je daar stond op te wachten.
    Gr Ton

  7. wanno says:

    Martine respect voor jullie op die langen afstanden.
    Ik vond het een geweldige ervaring.
    Jammer dat het een hele zware was en ik weet zekker dat jan zit te lachen..
    Want Jan en Ron ja dat blijft een verhaal apart..!!

  8. Claudia says:

    Mooi om te lezen en idd wij proberen toch altijd wel rekening te houden met de wind. Maar je bent nog een end gekomen en een leuke dag gehad.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.