De UTMF, een reis rond Mount Fuji

Een wedstrijd begint nooit bij de start. De weg er naar toe is de start.
In Februari 2011 zag ik een filmpje van de UTMF, de eerste editie. Het bracht een aantal dingen bij elkaar die ik graag wilde. Een reis naar Japan, een 100 mijler en een prachtige trail. Die 3 dingen waren genoeg om een kruisje op mijn Bucketlist te zetten achter de UTMF.
DSC_0527Dit jaar zou ik 50 worden. In Oktober besloot ik dat het een mooi kado zou zijn. De combinatie van die 3 dingen, een prachtige vakantie in het land van de rijzende zon en die afsluiten met de UTMF.
Het startsein was gegeven toen ik in November 2013 bericht kreeg dat ik mee mocht doen. In Januari ging ik naar Afghanistan, dat moest een mini trainingskamp worden van 3 maanden. Het was immers rustig daar en ik zou tijd genoeg hebben om veel te kunnen sporten. Hoe anders liep dat, ik had heel weinig tijd om te sporten en werkte weken van 72 uur. Maar ik had een doel en deed wat ik kon doen. De uurtjes over werden spinnen en krachttraining en de langste duurloop werd 33 km.
Twijfel alom, moet ik er überhaupt wel aan beginnen. Ik liep de 2 weken die ik thuis was begin April een 42 km en 60 van Limburgse zwaarste. DSC_0552
9 April was ik in Japan. Alles loslaten en genieten van een geweldige vakantie. Daar een aantal prachtige loopjes gedaan en in ieder geval wat hoogtemeters gemaakt.
De mindset simpel gemaakt. Gewoon lopen van post naar post en proberen de finish te halen, cutoff times voorblijven en als je het niet haalt vergaat de wereld niet.   Dan heb je je best gedaan. Simpel.
Kleine stemmetjes in mijn hoofd weg drukken. Het slaat nergens op, 169 km is zo ver dat ik het haast niet kan overzien. Bijna 10.000 hoogtemeters, hoeveel hoger kan het nog? Gekkenwerk! Wat als ik over al mijn grenzen ga omdat ik niet op wil geven, omdat ik toch een eind ben gekomen?
Die stemmetjes ploppen op, vooral de dagen voor de wedstrijd. En toch is er iets in mij dat zegt dat ik het kan. De twijfel zit vooral in het fysieke, hoe reageert mijn lichaam op een afstand waar het eigenlijk niet klaar voor is.
Dan is het D-day, 25 April, twijfel weg en lopen voor wat je waard ben. Op iedere post kijken hoe het is.
169 km en 9750 hoogtemeters.
Jeanet gaat mij volgen al die tijd met de bus van de organisatie, ook een serieuze big time job. We spreken af dat ik haar in elk geval zie op de post van 53 km. Tot daar neem ik genoeg eten mee. Dat vul ik daar weer bij. IMG_0183
Voor de start sta ik daar met mijn blonde hoofd tussen al die donkerharige Japanners. Er zijn wat toespraken en dan worden we weg geschoten. Een bizarre start van 1500 traillopers. Het is zo druk en smal dat je een soort wordt opgetild door de menigte en vooruit wordt geduwd. Maar je voelt de ontspanning en dus is er niemand die rare dingen doet in een samengepakte menigte. Overal high fives en gejoel van alle mensen die er staan, wat een start. Hier zie je een filmpje van the North Face.
De wedstrijd is echt begonnen en ik begin aan een reis die ik niet snel meer zal vergeten.
Het is 15 uur als we starten en lang zal het niet licht zijn, 18.30 gaat de zon onder.
We lopen de eerste km’s langs het pad rond het meer. De brug over, het dorp door en dan komt de eerste klim. Bijna gelijk is het volledig stil.  IMG_0185Daar waar je normaal het getik van alle stokken hoort is het nu stil. Stokken zijn verboden.  Ik mis ze gelijk maar zal het ermee moeten doen. Het zal wel wennen.
Naarmate we stijgen is er een prachtig uitzicht op het meer en op mount Fuji.
Als ik op de eerste post kom na 18 km staat Jeanet daar plotseling. Ik ben verrast, klets even, eet noodles en ga weer verder.  Eigenlijk moet ik plassen maar er staat een rij van ongeveer 50 man bij de toilet. Je mag hier niet openbaar plassen en niemand doet dat. IMG_0191Bijzonder.
Om nu in zo’ n lange rij te gaan staan gaat me iets te ver. Ik loop verder en 1.5 km verderop zie ik een toilet bij de brandweer. Met mij 3 anderen en netjes staan we in de rij, maar nu maar met 4 mensen.
Ik spreek met Jeanet af dat ik haar zie bij de post op 43 km als ik daar voor 21.30 uur ben, anders zie ik haar op de 53 km post.
Ik denk dat ik het wel haal, maar ik kom vast te zitten. Hier en daar zijn wat opstoppingen.
Bij de afdaling van Shakushiyama had men gezegd dat het erg rotsachtig en steil was, oppassen dus. Ondertussen is het donker geworden en is de wereld klein geworden door mijn hoofdlamp.

IMG_0193Het stroopt weer op maar dit keer zit er echt geen schot in. Het duurt en het duurt en ik sterf van de kou. Iedereen trekt alles aan wat hij in zijn tas heeft ongeveer. Stil staan is echt funest, ik sta soms te klappertanden. Na 1.5 uur ben ik door een stukje van 200 meter heen schat ik. Later hoorde ik dat er iets gebeurd was en er iemand van de trails gehaald moest worden. (filmpje afdaling toplopers.)
Men anticipeert wel goed op de situatie want de cutt off time wordt met een uur verlengd.
Dat stuk blijkt ook echt heel lastig te zijn. Grote klim en klauterpartijen. Regelmatig hangen er touwen waar je jezelf in ieder geval redelijk normaal naar beneden kunt krijgen. Ik hanteer de abseil methode en de Japanners in mijn buurt doen dat uiteindelijk ook.
IMG_0194Veel later dan gedacht kom ik ergens in de nacht bij post 53 km aan. Ondanks een heel zwaar begin stuk voel ik mij goed. Opvallend is dat ik al veel mensen zie wandelen en er zeker al 5 heb zien staan overgeven.
Jeanet heeft een plekje bij de kachel gevonden ik eet en drink wat op een kleedje.
Het gevoel van tijd begin ik al kwijt te raken. Het doet er allemaal niet toen. Van post naar post en zolang ik voor de cutt off times blijf, is tijd maar een gegeven. IMG_0192
Het is heerlijk om weer in het donker te lopen. Ik hou ervan. Je wereld wordt zo klein en toch zie je dingen die anders zijn.
Ik ren op veel single tracks en een groot deel staat vol met lage bamboestruiken die wit/ groene bladeren hebben. Dat geeft een bijzonder effect als je hoofdlamp erop schijnt.
Ook ren ik door een stuk wat hoog ligt en waar plotseling allemaal hosta’s staan. Die zien er ineens heel groen uit zo in het donker.
DSC_0567In de vroege morgen begin je het licht te zien worden, en dan is het ook net of ineens het licht aangaat. Eerst wat schemer, een rode lucht en dan is het ineens licht. Rond 5 uur is het licht. De nacht is koud maar zolang je in beweging bent, is het prima. Ik heb 3 laagjes aan en dat is ruim voldoende.
Na een afdaling volgt er een stuk langs een weg. Asfalt, het is gelukkig zo vroeg dat er geen auto rijdt, maar ik voel wel gelijk mijn voeten branden.DSC_0554
Het is een bizar gezicht, want er lopen wat Japanners te slaap wandelen. Af en toe roep ik eens want ze zwalken heen en weer. Zou toch lullig zijn als je dood wordt gereden tijdens een trail.
Tussen de volgende posten haal ik echt ontzettend veel lopers in. Ik bedenk me dat veel lopers die ik zie het niet gaan halen. De posten waar Jeanet niet is ga ik redelijk snel door, bijvullen wat eten en weg.
Het zorgt er voor dat ik een half uur te vroeg op de post A7 van 80 km ben. Ik sms Jeanet en die zit nog in de bus. Die is er om half 8. Ik wacht wel even. Vul bij, eet wat en ga in het zonnetje liggen. Langzaam begint wel al het zoete spul me wat tegen te staan. De posten zijn echt perfect, maar toch veel zoet. Broodjes met zoet spul erin, andere hapjes waar ik geen idee van heb wat het is maar ik prop het naar binnen, ik moet eten om mijn energie op peil te houden. De Japanners moeten steeds erg lachen als ik een stuk banaan tussen een broodje doe. Waarschijnlijk kennen ze dat niet.
Het is fris, maar de zon warmt voorzichtig op. Naast mij ligt een jongen te kotsen, die is niet zo fris meer. DSC_0555
Rond 7.40 vertrek ik weer. Nog steeds voel ik me goed en ik ben blij dat we beginnen aan een prachtig stuk single track waar het op en neer gaat. Ik ren alsof ik net begonnen ben en haal weer ontzettend veel lopers in.
IMG_0195Het is zo’n prachtig stuk.
Mount Fuji ligt in al zijn schoonheid vlakbij en laat zich volledig zien. Wat een prachtig moment om te koesteren. De singletracks zijn waanzinnig en heb het gevoel of ik vlieg. Zo’n moment van ultiem lopers geluk.
IMG_0196Na 20 uur ben ik op het 105 km/ A8 punt. 5 uur voor de oorspronkelijke cut off tijd. Gek genoeg voel ik me nog steeds opvallend goed, vooral mijn bovenbenen doen het extreem goed. Het zorgt dat ik sterk afdaal. IMG_0198Natuurlijk begint alles stijf te worden maar dat hoort erbij.  Mijn benen voelen goed en echt slaap heb ik ook nog niet. Ik heb het gevoel dat ik blaren heb en trek mijn schoenen uit. Wel hele weke voeten en maar 1 blaar. Ik zie er ook nog goed uit volgens zeggen.
Maar, dit is wel het punt waar uitgebreid voor gewaarschuwd is. Hierna volgt een deel van 18 km dat cruciaal is of je race gaat finishen of niet.
Het advies is, neem hier rust, eet goed en begin pas daarna aan de tocht door de Tenshi Mountains Range. IMG_5185De tijd gebruik ik gelijk om mijn voeten te luchten. IMG_0197

In een sportzaal is er een grote groep chiropractors aanwezig en het lijkt me een goed idee om mezelf te laten behandelen. Ik moet 10 minuten wachten maar daarna word ik uitgebreid doorbewogen. Dat voelt erg ontspannen allemaal. De vrouw adviseert om erna even te gaan liggen. Ik probeer te slapen maar het lukt niet. Mijn heupen lijken te verkrampen als ik op de grond lig. Na een paar pogingen geef ik het op, ik eet nog wat noodles met gember en vertrek voor wat later bleek, een helletocht.
IMG_5183Als ik de post verlaat worden mijn spullen gecheckt en mijn tas gewogen. Hij weegt 5.8 kg, waarvan 2.5 liter water. Men waarschuwde dat je echt genoeg water mee moest nemen voor dit stuk. Later bleek dat er mensen in de problemen waren die niet genoeg water hadden. 18 km lijkt niet zo veel maar de toplopers deden over dit stuk ruim 3 uur, tel uit je winst.
Dan ga ik op pad en begint de eerste klim. Ik klets nog met iemand uit Japan, India en een Japanner die in België woont en Karmeliet als favoriet bier heeft, hoe bestaat het.
Maar het kletsen vergaat ons snel. De klim is zo enorm stijl en lang. Mijn benen gaan volledig stuk. Overal zie je mensen tegen een boom staan uithijgen of op een stronk zitten met het hoofd in de handen. IMG_0203
De moed zinkt in mijn schoenen. Mijn GPS heeft het ondertussen begeven en ik heb geen idee hoe hoog en hoe ver nog . Misschien ook maar beter.
We klimmen en klimmen en mijn benen willen niet meer. Ik ga zitten en denk, ik kap ermee.
Maar hoe kom ik dan van deze berg af? Ik denk, ik bel de organisatie en zeg dat ik mijn been heb gebroken. Stuur maar een heli. Als die komt gaan er gelijk meer mee, want iedereen is naar de klote. Zo zit ik even en probeer mijzelf bij elkaar te rapen.
Ik sta op en klim verder, dan gaan we afdalen, en klimmen en afdalen, het stopt niet meer. En alles is zo steil omhoog en naar beneden. Bijna niet te doen.
Alles doet me zeer. Het duurt zo eindeloos. Ik heb nergens meer oog voor.
Ik hoor kraaien schreeuwen, het lijkt net alsof ze lachen. Ik denk, ze hebben groot gelijk, het is ook lachwekkend om hier te lopen, welke gek doet dat. IMG_5184
Of ze lachen want ze hebben zo een maaltijd, omdat er straks mensen neervallen hier.
En zo dramatiseer ik nog even verder.
Als ik na 5.5 uur bij post 128 km kom ben ik volledig kapot. Jeanet zegt dat ik het snel gedaan heb. Zo voelde het zeker niet. Maar er zijn lopers die bij mij liepen die er 7 tot 8 uur over gedaan hebben.
Ik was in ieder geval blij dat ik dit stuk nog net in het licht heb gelopen.
Jeanet had ondertussen wat anders te eten geregeld. Ik wordt steeds overspoeld door golven van misselijkheid bij een slok van sportdrank of cola. Al die zoete troep komt mijn neus uit. DSC_0582
Komkommer, tomaten en yoghurt smaakten heerlijk. Het is alweer bijna donker en ik maak me op voor de tweede nacht. 128 km gelopen, onwaarschijnlijk. Nog 46 km te gaan.
Als Jeanet zegt dat ik nog zeker een uur of 8 moet lopen, denk ik alleen maar, godallemachtig, 8 uur. Dat worden er zeker 10 of 12. Niet aan denken, stap voor stap.
Maar eigenlijk weten we beiden dat opgeven nu geen optie is. Niet na 128 km. En niet omdat ik er doorheen zit. Opgeven kan pas als ik echt niet meer kan lopen nu.
Ik ga weer op pad en al snel moet de hoofdlamp aan. Weer een nacht in, en ik heb nog steeds niet geslapen. Gek toch waar een lijf toe in staat is. Er volgen in dat stuk weer 4 klimmen en ik probeer er maar niet over na te denken. Ik weet niet op welke km punt ik ben, hoe hoog en ergens zullen de klimmen weer stoppen. Afdalen is altijd mijn favoriet maar dat kan ik nu ook niet meer zeggen. De afdalingen zijn soms zo steil dat het meer van boom naar boom is. Opvangen en volgende boom. Het is een godswonder dat ik al met al maar 2 keer ben gevallen. DSC_0590
Het laatste stuk naar de post wordt ik zo overmand door slaap. Ik slaapwandel bijna. Schrik steeds wakker en probeer te focussen, wat niet lukt.
Ik kom aan bij post 138 km/A10 en wat ben ik blij dat Jeanet daar is. Ik kan niet goed meer nadenken en wil liggen. Jeanet vertelt me later dat ik er belabberd uitzag daar, dat dat het eerste moment was waar ik er echt moe uit zag.
Ondertussen is de 91 km race ook gestart en die doen alleen het tweede deel van de UTMF. Dus het is plots weer druk op de posten.
DSC_0602Er is een slaapruimte en Jeanet brengt me erheen, ik ga liggen en kan niet meer. Ze dekt me toe, organiseert mijn rugzak en vult alles aan. En toch lukt het niet om te slapen. Het is net of er steeds kramp in mijn heupen schiet. Ik probeer wat thee te drinken, val wat weg en schrik weer op. Uiteindelijk slaap ik misschien een kwartiertje. Maar als weer vertrek voel ik me een stuk beter. Nog 30 km te gaan. Ik zie Jeanet weer bij de finish, wat een heerlijk idee.
Als ik de post uitkom zie ik voor me een lang lint lichtjes naar boven gaan. Maar eerst rennen we nog een km of 5 door zwart mul zand, door rivierbeddingen en door een bos. Dan komen de klimmen weer.
Ik loop eigenlijk weer aardig en haal ook nu nog wat lopers in. Je ziet lopers van de 91 km die er volledig doorheen zitten. Dat geeft de burger moed, als ik die nog kan inhalen is mijn staat nog niet zo rot. Het is koude maar ongelooflijke heldere nacht. De hemel staat vol sterren.
DSC_0569Als ik beneden ben, volgt er nog een stuk van 12 km vals plat. Eerst een deel Forrest road en dan tot post 157 km is een weg asfalt, wat een klote stuk zeg. Het duurt eindeloos en ik word weer overmand door slaap. Weer val ik steeds weg. Het is gek hoe je dan ook dingen ziet die er niet zijn. Ik zie een tent en het is gewoon de vangrail van de weg, sleepmonsters all over.
Ik voel mezelf een soort zwalken en probeert te focussen. Dat lukt dan even maar daar gaan zitten om te slapen is ook geen optie. Het is te koud en bovendien mag het niet. Stel je voor dat je gediskwalificeerd wordt daar, die helderheid van geest heb ik dan nog wel.
Uiteindelijk kom ik aan bij post 157 . Een buitenpost. Er liggen kartonnen dozen en dekens, en veel mensen die slapen. Ik ga erbij liggen. Als ik even een powernap kan doen knap ik wel weer op.
Ik ga liggen en voel dat iemand nog een paar dekens over mij heen legt, ik lig te rillen. Het is een koude nacht. Het is net licht geworden maar nog serieus koud. 603629_10152412151561520_261437299680328205_n
Ik slaap misschien een kleine 10 minuten maar knap er echt van op. Soms heb je maar even een kort powenrnapje nodig om er weer te zijn.  Ik drink een kop thee en vul mijn bidon met hete thee. Met alles aan ga ik op pad voor de laatste 11.5 km.
Ik kijk op het kaartje en zie 2 kleinere klimmetjes. Nog maar twee te gaan. En eindelijk is die klim een gewone klim. Een die je lekker kan doorstappen en zelfs kan dribbelen. Als ik naar boven loop zie ik Fuji weer liggen in al zijn schoonheid, mijn moment van kippenvel. Zo’n rot eind gelopen en daar worden we voor beloond. Geen wolk te bekennen. Ik maak een foto en de fotograaf die daar zit neemt een foto van mij en zegt dat het uitzicht boven nog veel beter is. Hij heeft gelijk.
Ik klim nog een uitkijkpunt op, andere lopers zien dat punt niet eens. Maar ik wil mijn laatste blik op mount Fuji zien! De trap oplopen gaat niet soepel maar het is wel een mooi uitkijkpunt!
Als ik na de laatste 2 klimmen boven ben, zie ik het meer beneden liggen. Tsjonge, daar ben ik gestart 160 km geleden, ongelooflijk!
DSC_0614Ik sms Jeanet euforisch dat ik on my way ben. Tegelijkertijd bedenk ik me dat die woorden op het graf van mijn vader stonden. Ik schiet vol, mijn emoties schieten overal heen.
De laatste afdaling begint, uiteraard ook nog stiekem wat op en neer. Maar dat maakt ook niet meer uit. Ik ren nog steeds. Tenminste, iets wat op rennen lijkt.
Als ik beneden kom staat Jeanet daar om het laatste stukje langs het meer mee te fietsen. IMG_5187
Zodra ik op asfalt ben doen mijn voeten echt pijn. Op de trails is het dragelijk maar stenen zijn niet fijn.
Even verbijten en dan kom ik op het stuk waar mensen staan. Alle Japanners roepen en geven high fives. Ik heb alleen maar een grote glimlach en geef high fives aan alle uitgestoken handen.
Het laatste stuk loop ik met uitgestrekte armen aan beide kanten om alle uitgestoken handen aan te raken, wat een geweldige finish!
Ik ga over de mat en zie een man met uitgestoken armen staan. Ik val in zijn armen. Ik heb geen idee wie het is. Maar hij omhelst me en feliciteert me. Het blijkt de race dokter te zijn. Later bedenk ik me dat Japanners dat niet doen, die knikken maar vallen elkaar niet in de armen. Nou ja who cares.
DSC_0641Dan wordt ik gefeliciteerd door een geweldige sportman,10155484_10152409633591520_987647337266646786_n Tsuyoshi Kaburaki. De race directeur die zelf 3 x in de top 3 stond van de UTMB. Hij kijkt op mijn startnummer waar ik nu toch vandaan kom. Netherlands??? Dat is hartstikke vlak! Hij is onder de indruk van mijn prestatie, a girl from the Netherlands doing these mountains…
We praten even over de race. Ik vertel dat ik het serieus een zwaar en technisch parcours vond. Hij beaamt het, zegt dat het veel technischer is dan de UTMB en dat dat het een stuk zwaarder maakt.
Dan val ik Jeanet in de armen en samen staan we te janken! Wat een race en wat een prestatie. Ik kan het zelf niet geloven eigenlijk. Wat een rollercoaster van emoties. 10256473_10152413283126520_2595630028394183095_n
imageWat was ik blij dat Jeanet er was, vooral de laatste 45 km. Het is zo fijn dat iemand dan dingen van je overneemt op de posten.
Ik neem mijn race finisher vest in ontvangst. Dat zal ik met heel veel trots dragen.
Een onvergetelijke reis van 169 km… aan Japan en mount Fuji zal ik altijd met een grote glimlach terug denken. Het geeft de prachtige vakantie een gouden rand!
Het was ook bijzonder om de vele, vele reacties op fb te lezen. Velen hebben de race gevolgd. Sommige hebben mij zelfs live zien finishen midden in de nacht. Hartverwarmend!
Waarschijnlijk vergeet ik nog een heleboel te vertellen, maar voor nu is dit wat het is.
Nothing is impossible!

Voor de statistieken, er waren 1422 deelnemers. Ik kom binnen na 41 uur 09 minuten en 58 seconden en word daarmee ook nog 409 de finisher en 44 ste vrouw.

This entry was posted in Trailrunning, UTMF 2014. Bookmark the permalink.

35 Responses to De UTMF, een reis rond Mount Fuji

  1. kitty says:

    WOW, wat een verslag!
    Ik vind je echt een waanzinnige sportvrouw en een voorbeeld, al ga ik dit voorbeeld niet volgen, maar waanzinnig Martine! Hulde!!

  2. Fabiola says:

    Wat een ongelofelijke, fantastische, adembenemende reis. En wat een mooi verslag. Chapeau!!

  3. Mirjam says:

    Ik heb nauwelijks woorden maar beleef de rollercoaster compleet met je mee en zit met veel emotie en kippenvel je racereport te lezen…Wat een bijzondere waanzinnige en intens mooie reis heb je gemaakt. En dat met je lief aan je zij! Hoe mooi is dat om dat met elkaar te kunnen delen! En verdorie wat ben je toch een sterk wijf, zowel fysiek als mentaal! What doens’t kill you makes you stronger.. Chapeau Martine!

  4. claudia hoogmoed says:

    SLIK….wat mooi geschreven, recht uit het hart..

    respect Martine
    xx

  5. ruud says:

    Geweldig Martine
    Wat een ongelooflijk avontuur, wat een (bijna) onmenselijke prestatie.
    Gefeliciteerd, ultrabikkel!

  6. Wieger says:

    respect!!
    Mooi verslag en knap dat je eigenlijks met minimale training dit kan doen!!

  7. Jolanda Schuller Hofstede says:

    Ok Martine

    Jij wint. Inderdaad niet droog gehouden.
    TRUT.

    Kusjes.

  8. Esther says:

    Wat een geweldige prestatie Martine! Afzien, doorzetten en toch ook ontzettend veel genieten. Je bent met recht een motivator voor anderen!

  9. Max says:

    Prachtig verslag en knap gedaan! Dit vergeet je nooit meer.

  10. Ronald Tertoolen says:

    TOP verslag, optimaal genoten, mooie inspiratie om straks ermee aan de start te staan van de Eiger Ultra Trail in juli.

    Gefeliciteerd met het volbrengen van deze UTMF reis.

  11. sierd says:

    Lieve Martine,

    wat ben jij een held zeg, heb je verhaal met open mond gelezen en ben zwaar onder de indruk, diepe recpect voor je kanjer.

    liefs,

    Sierd

  12. Eric says:

    Met stijgende verbazing jouw prachtige verslag van deze helletocht gelezen. Wat een karakter en doorzettingsvermogen. Onvoorstelbaar dat zo’n fysieke inspanning zelfs maar geleverd kan worden. Ik heb hele grote bewondering voor deze topprestatie.

  13. Gonda says:

    Ik heb het ademloos gelezen en kon het zo voor me zien. Wow. Wat kun jij diep gaan. The sky is the limit. Nogmaals een high five!

  14. ard says:

    Prachtig verslag en een super prestatie zoals reeds eerder gezegd !!
    Ongelofelijk dat je dit haalt 169 km met relatief weinig voorbereiding.
    Ook veel gekeken op het internet hoe je ervoor stond en soms dacht ik die is helaas uitgestapt omdat op de site je naam ineens in een rode balk stond en daarna geen tijdsverwachtingen meer.
    Gelukkig niet voor je en iets wat je altijd bij zal blijven – is er überhaupt nog een andere race met dit evenement te vergelijken zou je zeggen – misschien nog een andere icoon de TDG Tor des Geants – staat zeker ook nog op je ultraverlanglijst Martine ?!?!

  15. Ruth says:

    wow, wat een avontuur en heerlijk om mee te lezen. Ongelooflijke prestatie Martine, echt diep respect voor wat je daar deed!

  16. Michiel says:

    Wauw…superknap!! Nothing is impossible. Gefeliciteerd!!!

  17. Jeeweetje says:

    Japan & Mount Fuji stonden al op mijn bucketlist. Met nog 11 jaar te gaan tot ik 50 wordt zet ik in potlood deze trail (de 91km, we blijven realistisch dromen…) erbij. What een happening.

    Echt een top prestatie van je. Maar wat is de reden dat poles verboden zijn in deze trail?

    • Martine says:

      Jeewee, mag niet omdat de natuur organisatie het niet wil. Je gaat door natuurgebieden en het zijn vaak single tracks. Zij hebben besloten dat het niet mag. De eerste editie wel, ws schade?

  18. Albert Visser says:

    Wat een verhaal. Gefeliciteerd met deze ongelooflijke prestatie. Dit is slechts voor weinigen.

  19. jolanda malefason says:

    Wow martine

    Jou Bucketlist is er een met een hele brede gouden rand!!!
    Geweldig verslag…

    Look back and be proud…very, very proud!!

  20. Aad van de Kleut says:

    Het is dus toch waar; de mooiste herinneringen maak je zelf. Chapeau Martine, ik hoop dat je nog heel lang kunt nagenieten van deze geweldige prestatie!

  21. miriam says:

    Je bent niet alleen een ontzettend stoere loper maar je kunt er ook waanzinnig mooi over schrijven. Dank je wel voor je prachtige verslag, geweldig om zo mee te mogen leven!
    Op nog vele jaren :-)

  22. martin verveer says:

    Diep, diep, diep respect voor je enorme mentaliteit. Prachtig verslag dat ik 2x gelezen heb. Als ik je weer eens tegen kom tijdens een trail ga ik je XXX :-) )

  23. Dorothé says:

    Hi Martine,

    En dat met die bijzondere voorbereiding van jou met lange werkweken en gemis aan trainingskm’s….. ongelooflijk knap….. gefeliciteerd…. goed herstel….

    Groetjes,

    Dorothé

  24. Wat een mooi verslag van een megaprestatie. Eenje die je niet snel zal vergeten. Gefeliciteerd Martine.

  25. hansi says:

    ben trots op je zustert

  26. Janny says:

    Geweldig, wat een prestatie. Hier kun je met trots op terugkijken. Schitterend verslag ook. En nu maar nagenieten!

  27. Daniëlle says:

    Super gaaf verslag! En proficiat met je prestatie!!!!

  28. Gert jan says:

    Wat een race!! En n heel mooi verslag Martine, ik ben erg onder de indruk van jouw prestatie. Ik weet het, dit vergeet je noooit meer,Toen ik het verslag leesde was het niet of ik het zelf meemaakte, zo mooi geschreven. GEFELICITEERD.

  29. John says:

    KIPPENVEL!! Tijdens het lezen van je verhaal, belevenissen, ontberingen en ontlading. Dit is er duidelijk 1, not for sissy’s ;-)
    Wederom een prestatie die respect afdwingt. Gefeliciteerd met deze prestatie.

  30. agnes says:

    Heel indrukwekkend, ook om te lezen! Je bent echt een inspiratie voor mij.

  31. janvw says:

    Bedankt voor je verslag,beetje jaloers op jouw kracht, maar vooral bewondering en geweldig om met je mee te beleven.

    XX janvw

  32. Mettje says:

    Diep respect.
    Wat een doorzettingsvermogen.
    En wat een verhaal.
    Prachtig beschreven.
    Gefeliciteerd!

  33. Willem says:

    Waanzinnig !

  34. Ger Stevens says:

    diep diep respect

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>