Een poging om Attaviros mountain op te klimmen

Rhodos heeft bergen, niet heel hoog allemaal maar na wat research vond ik toch wel wat opties om te trailen op het eiland. image
Zo is de hoogste berg van het eiland 1215 meter, mount Attaviros. Als je die klim maakt kun je dus 800 hm maken, niet gek. Nu is deze tijd niet heel handig om te lopen. Erg heet en vooral midden op het eiland totaal windstil.
De berg is kaal en ligt pal in de zon, maar ik wilde toch een poging wagen. Ik had na wat speurwerk op internet wat info gevonden. Er zou een soort pad zijn. Alleen voor zeer geoefende wandelaars. Er zouden trapjes zijn om over een hek te klimmen en dodelijke elektriciteits draden. Vaag verhaal. Het andere korte stukje  had het over geen wandelpad en absoluut niet in je eentje gaan.
imageIn de vroege morgen ben ik naar Embonas gereden.
Uitdaging 1 was een pad vinden waar ik naar boven kon. Met behulp van een griek, zijn mobiele telefoon en google maps vonden we een soort pad op de kaart. Ik was in de buurt, maar kon toch het pad niet vinden. Toevallig liep er een griek waar ik aan vroeg of hij een idee had. Bingo!
Zijn zoon had twee jaar geleden een poging gewaagd. Na wat uitleg , na de dirtroad dwars door de wijnvelden en dan tussen de twee flanken je pad zien te vinden, klimmen en klauteren. Ik vroeg hem nog of er een rondje te lopen was. image

Hij vertelde dat het geen optie was omdat het vol stond met struiken met stekels.

Dus adviseerde om dat niet te doen, zeker niet met mijn korte broek aan.
Met een rugzak vol water volgde ik een pad. Er kwam een afslag naar links en ik stond in de wijnvelden. Nergens een pad, dus dwars door de wijnvelden recht omhoog. Ik kwam bij een hek, vrij hoog. Daar kwam ik niet zomaar overheen. Hier zou dan ergens een trapje moeten zijn. Ik ben het hek afgelopen en verdomd, een hekje wat ervoor zorgde dat ik over dat hek kon klimmen.
imageToen begon de uitdaging, in een veld met bosjes en stekels kwam ik uiteindelijk in een rots gedeelte, veel losse stenen. Een stap omhoog en je glijdt weer een halve stap terug. Veel distels ertussen. Ik had mijn Nike Pegasus aan, niet handig. Als je afvraagt waarom je trailschoenen hebt, loop zoiets op wegschoenen, dan weet je het weer. De distels komen door je schoenen en je stapt een soort naast je schoenen omdat de stof veels te veel meerekt. Een paar stokken was ook erg handig geweest, maar goed, die had ik niet.

Een pad was nergens, ik had het gevoel dat hier sinds de middeleeuwen niemand meer had gelopen.
Zo klom ik omhoog, regelmatig op handen en voeten. Ondertussen was het al bloedheet.image
Soms een hoop herrie van berggeiten die zich rot schrokken van mij. Ik klauter en klim en kom steeds hoger. Uiteindelijk dwaal ik teveel af naar rechts en kom een soort aan de andere kant uit. Ik draai nog om de rotsgedeelte en zie dat het nog een hele klim gaat worden. Nog een 300 hm in de volle zon.
Daar besloot ik om terug te gaan. Te warm, niet de goede schoenen en ondertussen overal stekels in mijn schoenen en benen.
Maar een geweldig mooi stuk, prachtige uitzichten en een tof tochtje. Op 900 meter heb ik de afdaling ingezet. Met een mooi voornemen, i be back. Ik weet nu hoe ik naar boven kom. In januari ben ik er weer en ga ik wat trailtjes doen als de temperatuur wat beter is.
De afdaling was een soort Hilarisch. Glijden door stenenvelden en ondertussen de stekels ontwijken. Het laatste deel vond ik overigens nog wel een dirtroad. Dat maakt het eerste deel een stuk beter begaanbaar.

Mount Attaviros – tot in Januari!

This entry was posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen 2016/2017 and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>