Leadville 100 mijl, een unieke ervaring op Hope Pass

De leadville 100 mijl trail run, misschien wel een onbeschrijfelijke ervaring om die race mee te maken als crew-member.
De race begint eigenlijk al op vrijdagochtend. Vanaf 8 uur moet iedere loper zich melden voor een medische check.
Een check die op zich niet heel veel voorstelt maar wel een paar belangrijke elementen bevat.
Zo willen wij weten wat voor medicijnen men gebruikt, of men een allergie heeft en moeten ze op de weegschaal gaan staan.
Op een polsbandje wordt deze informatie opgeschreven en die doen wij om zodat als het onderweg mis gaat wij die informatie weten.
Het gewicht is van belang voor het geval je iemand slecht vindt. Dan heb je een leidraad in hoeverre men is uitgedroogd of niet.
De lopers zijn erg divers, sommige komen hier voor de zoveelste keer, anderen lopen hun eerste Leadville maar hebben wel al andere 100 mijlers gedaan.
Er zijn haast geen lopers die Leadville gebruiken als hun eerste 100 mijl, daar is die te zwaar voor. Sommige lopers zijn gespannen maar voor de meeste lopers is het weerzien van andere ultralopers en is het vooral een gezellig samenzijn.
Zo was het ook op de pasta party avond ervoor.
Nadat Ingrid en ik ongeveer 70 man/vrouw hadden gecheckt was het voor ons tijd om op pad te gaan naar onze post op Hope Pass, 3600 meter hoog.
Ongeveer 20 mijl van Leadville ontmoette we aan het begin van de trail naar Hopepass een deel van de crew die met de lama`s naar boven gingen.
Het is een ongelooflijke organisatie om die post te bemannen. Een club van 16 vrijwilligers die bijna allemaal lama`s hebben verzorgen deze post al jaren. Een ervan doet het al 21 jaar.
In totaal gingen er 27 lama`s naar boven die afgemeten beladen waren met alle spullen die je nodig hebt om een post te bemannen.
De klim naar boven is een hele steile en duurt ongeveer 3 uur. Op 1/3de van de trail kom je op een splitsing waar de lopers via de andere kant op dezelfde trail komen.
Voor de lopers is de trail herkenbaar aan roze met zwart lint.
Boven gekomen kom je op een prachtige plateau. Omgeven door de bergen ligt een grasveld met bloemen, struiken, een klein meertje en zie je de trail verder naar boven lopen tot de top op 3900 meter.
Die klim is voor de lopers nog 1.2 km omhoog om dan op de pass te komen en af te dalen naar Winfield. Wij wandelen dat stuk in de middag en op bijna 3900 meter kom je adem te kort.
Als het kamp is opgebouwd ziet het prachtig uit, overal staan lama`s te grazen, er staan slaaptentjes en 2 grotere tenten.
De ene grotere tent is de basis tent. Een kooktent met er aan een overkapping gemaakt van zeil om de lopers droog te houden als ze wat eten.
De andere grotere tent is de onze. De medische tent of ook wel medtent. Een grote North Face tent waar ik alle medische spullen uitgestald had en waar Ingrid en ik ook sliepen.
De crew was een geweldige groep mensen waar we ons gelijk thuis in voelde. Het was een diverse groep mensen die werkte als een geoliede machine waar wij perfect in paste. Allemaal outdoor mensen die altijd in de natuur waren, dat was te merken want ze waren erg creatief. Voor ieder probleem had men een oplossing.
De andere verpleegkundige bleek pas tijdens de wedstrijd te komen en weer vroeg weg te gaan. Uiteindelijk heeft zij alleen maar waterflessen gevuld en daardoor was het simpelweg zo dat ik de medic was. Als er iets was riep men mij. Er was gelijk vertrouwen en dat werkte erg prettig.
Die middag was er 1 ezel en lama terug naar basis kamp gegaan, laat nu toevallig onze spullen op die ezel te zitten. Al snel werden we voorzien van een pakket kleding en eten om de avond en nacht door te komen. Iedereen had wel iets extra`s.
En dat was maar goed ook. Het weer was dramatisch, het onweerde, bliksemde, sneeuwde en hagelde. De nacht was rond het vriespunt maar verstopt in 2 slaapzakken was het goed te doen.
Toen we uit de tent kropen op zaterdag morgen was het wit. Zeven uur en de lopers waren al 3 uur op weg door hagel, regen en sneeuw.
Het ontbijt bestond uit pannenkoeken gemaakt van bier, niemand kon de eieren vinden en bier maakt ook goed beslag. Ik at er 6 en was klaar voor wat de dag ons ging brengen.
De eerste uren was het een druk bezig zijn met van alles en nog wat. Er werden vuilniszakken noodles gecrasht, pakken koekjes, m&m`s , kaasjes, snoepjes en gelletjes opgesteld.
Ik had bij het checken van de medische spullen gezien dat er geen klokken waren om op de zuurstof flessen te zetten. Daardoor kun je de zuurstof niet gebruiken.
Ondertussen was de radio man gearriveerd en hebben we hem contact laten leggen zodat de klokken de berg op zouden komen.
Rond de klok van 10 uur kwam er iemand de berg opwandelen, hevig bezweet. Hij had 3 klokken bij zich. Helaas, het waren de verkeerde. Deze waren voor grote 25 liter flessen en niet voor de kleinere maat die wij hadden.
We hebben contact opgenomen met de medische coördinator. Zodat het goed duidelijk was welke aansluiting we moesten hebben. Vooral dat het zeer noodzakelijk was dat ze boven kwamen.
Ondertussen waren wij wel al druk bezig om iets te verzinnen. Er was namelijk een handyman in de crew die van 2 klokken een fragiele constructie had gemaakt om het te laten werken zolang de goede klokken nog niet boven waren. De klokken kwamen uiteindelijk in de middag boven. De loper die ze meegenomen had hebben we een gratis deelname voor volgend jaar beloofd.
Wij waren er klaar voor en om half 12 verscheen de eerste loper. Hij wilde niets en 1 minuut later begrepen we waarom, de tweede loper zat op zijn hielen.

Vanaf dat moment zijn we continue bezig geweest. Alle lopers die bovenkwamen waren kapot. Wij zorgde ervoor dat hun waterflessen werden gevuld met water of sportdrank. Ondertussen konden ze noodels, smashed potatoes of snacks nemen.
De handyman had een waterfilter systeem gemaakt. Water werd uit het meer gepompt, gefilterd en in plasticcontainers gedaan. De lama`s zorgde dat ze boven kwamen.
Ik liep rond, vulde waterflessen, keek naar de lopers hoe ze er uit zagen om ze even te laten stoppen of niet. Sommige lopers willen namelijk doorlopen maar hebben echt even zout, koolhydraten en vocht nodig.
Als iemand niet lekker was of er men dacht dat ik even moest kijken riepmen mij erbij. Ingrid deed hetzelfde en kon zich erg dienstbaar maken met massages. Er waren er een aantal die erg pijn in hun rughadden. Er kwam een loper boven die haast niet meer kon lopen. Toen we hem in de medische tent hadden bleek hij erg pijn in zijn kuiten tehebben.
Nadat we zijn kuiten hadden ontbloot zag je in beide kuiten alle spieren samentrekken. Een bizar gezicht. We hebben hem samen gemasseerd en Ingrid is daarna nog wel even met hem bezig geweest.
Het was erg leuk om hem terug te zien komen. Na onze post gaan de lopers naar de pass, dalen 5 mijl af en komen op de volgende post in Winfield aan. Daarna keren ze om en komen ze weer omhoog om dan op mijl 55 weer bij ons aan te komen.
Veel lopers zie je niet meer terug. Een aantal lopers hebben mij ook beloofd niet meer terug te komen omdat ik he tniet verantwoord vond.
Nadat ik 2 lopers in de medtent had gehad die moeilijkheden hadden met ademen maar weer klachtenvrij waren na rust en eten en drinken kreeg ik en loper binnen die er niet lekker uit zag.
Zij had duidelijk meer  last van de hoogte, ze kuchte, zag erg wit, en had het zwaar met ademen. In rust was haar hartslag nog 120 terwijl die inrust 38 was. Zij was de eerste die ik zuurstof heb gegeven.
Nadat zeeen half uur aan de zuurstof had gelegen was ze aardig opgeknapt. Ik wilde niet dat ze de klim ging maken en we hebben haar geadviseerd om via de weg die ze was gekomen weer terug te gaan. Via de radio manhebben we haar man laten weten dat hij naar die post moest gaan
Ongeveer1.5 uur later hebben we haar mee laten lopen met een loper die rustig naar beneden ging zodat er toch iemand in de buurt was.
Het afdalen zorgt er meestal al voor dat men zich beter voelt omdat je daalt.
Ondertussen was het een drukte van lopers die weer op de weg terug waren maar ook lopers die nog boven moesten komen.
Ik behandelde wat schaafwonden van lopers die gevallen waren, legde 2drukverbandjes aan, prikte slecht 1 blaar door en had 1 man die wat onderkoeld was. Gewikkeld
inwarmte dekens hebben we hem soep laten drinken tot het bibberen stopteen hij weer wat meer kleur kreeg. Nadat hij mij beloofd had om in Winfield te stoppen ging hij weer op pad.
We zorgde ervoor dat iedereen die even ging zitten een warmte deken om zijn benen kreeg ondanks dat sommige lopers het niet nodig vonden.
Al met al had ik verwacht dat er meer problemen zouden zijn met onderkoeling omdat het weer slecht was. Gelukkig trok het in de middag open en kwam de zon door.
Om de lopers te zien riep vele emoties op. Het is een mix van bewondering, van niet goed bij je hoofd zijn als je dit doet, van inspirerend tot waanzin.
Maar vooral ook van dankbaarheid. Het is geweldig om lopers weer op de been te krijgen en een omhelzing te krijgen als ze vertrekken om hun race af te maken.
Veel lopers bedanken je voor alleen al daar te zijn. Het is ook een herkenning van je eigen gevoelens als je hardloopt.
Aan het eind van de middag ben ik met nog een paar naar boven gewandeld om glowsticks op de trail te zetten zodat het in het donker herkenbaar is.Toen ik boven was kwam er een loper die vertelde dat er iemand in de problemen was.
Ik ben via de andere kant afgedaald om de loper tegemoet te lopen. En inderdaad, de loper zag er slecht uit. Hij had het erg zwaar met ademen en liep niet erg stabiel.
Samen zijn we naar beneden gelopen, met mijn armen ter ondersteuning ging het wat beter. Hij bleek al een kou te hebben gehad en samen met de hoogte wasdat genoeg om in de problemen te komen.
Hij had de race al vaak gelopen en kwam uit Leadville. In de medtent heb ik hem een een uurtje aan de zuurstof gehad en daar knapte hij redelijk van op.
Na soep en warme chocolademelk was hij na 1.5 uur weer herboren.
De verpleegkundige die er maar een halve dag was zou naar beneden gaan en dus leek het ons een goed idee om John met haar mee te laten lopen.
Enzo ging hij na een omhelzing na 1.5 uur weer redelijk fit op pad voor zijn laatste 4 mijl. Om 9 uur die avond kwam de laatste loper voor bij en was onze medtent leeg. Het was voor het eerst dat er die nacht geen loper in de medtent bleef slapen.
Met een kampvuur en een borrel hebben we met de crew nagenoten van de dag.
Zondag hebben we met het team het kamp afgebouwd en hebben wij afscheid genomen. Na veel omhelzingen en adressen namen we afscheid van deze geweldige groep mensen. We hebben ontzettend gelachen, waanzinnig samengewerkt en het was een ervaring die wij nooit meer zullen vergeten
We konden niet beloven dat we volgend jaar weer kwamen maar ik zou het zo weer doen. Een vrijwilliger op een post in de bergen is een unieke ervaring.
In Leadville aangekomen hebben we nog even naar de finishers uitreiking gekeken. Iedere loper wordt genoemd en mag naar voren komen.
Er waren 562 lopers ingeschreven. Op onze post zijn erbij de eerste doorkomst op 45 mijl 375 lopers doorgekomen. Op de terugweg, op55 mijl waren dat er nog maar 281.
Alle tijden en nummers werden geregistreerd door 2 van onze crew en de radio man gaf dit weer door naar de centrale. Zo was er een overzicht wie waar was en wat de tussentijden waren.
Daarvan zouden een aantal al niet meer de cutt off time naar de volgende post halen. Dus degene die gefinisht zijn zullen er niet meer als 150 zijn schat ik. Uit de officiële uitslag blijkt dat er 186 lopers de 100 mijl binnen de 30 uur hebben uitgelopen.
De eerste loper kwam na 18.02 uur binnen. De eerste vrouw na 23.21 uur.
Een ding weet ik wel, ik zal nooit een 100 mijl race lopen, that`s for sure. Degene die het gelopen hebben zijn helden maar ook een beetje gek.

NB; Nu ik dit geschreven heb komen er nog steeds fragmenten van ervaringen voorbij. Over bijvoorbeeld Barefoot Ted die het op blote voeten liep. Of over Karsten die ik in mijn tent heb gehad en die erg kortademig was. Hij ging op voor de grand-slam (4 x 100 mijl in 4 maanden) op zijn 72 jarige leeftijd! Helaas het is niet gelukt. Julie, de dame die zuurstof kreeg kwam ik gisteren tegen en voelde zich weer prima. Ze baalde ontzettend dat het niet gelukt was, ze was ook met de grand-slam bezig. Het is alsof je van deze ervaring een boek kunt schrijven.
NB2; Als ik thuis ben zal ik een map in Flickr zetten met foto`s van deze loop.

This entry was posted in Hardlopen Algemeen, Hardlopen Medisch, Marathons en Verder, Trailrunning and tagged . Bookmark the permalink.

19 Responses to Leadville 100 mijl, een unieke ervaring op Hope Pass

  1. Jacq says:

    Inderdaad een bijzonder en vooral unieke ervaring.Had de route bekeken via internet en was direct onder de indruk van de omgeving.Een week voordat jullie er waren was de MTbike race en was lance armstrong ook van de partij.Gelukkig zijn jullie niet geconfronteerd met ernstige gevolgen en was dit toch wel een aparte “ER” op een prachtige lokatie.Goede input voor jullie aanstaande uitdaging!!

  2. Janny says:

    Wat een ervaring!!! Geweldig van jullie. Prachtig verslag. Succes met jullie eigen race!!

  3. Monique says:

    Wauw wat een avontuur weer en wat een mooi verhaal! Nog een paar weekjes en dan denken de verzorgers tijdens de transrockies misschien wel hetzelfde: ‘degenen die het gelopen hebben zijn helden maar ook een beetje gek’ ;o)
    Maar dan is het jullie feestje!

  4. Jaap says:

    ‘Wat een waanzinig, mooi en ontroerend verhaal! ‘

    Quote

    The person who can push themselves the further once the effort gets painful, will win
    – Sir Roger Bannister

    (gelezen op de site van Laurien Hoos, zeven kampster Nederland / OS)

  5. Petra says:

    Wow, wat een onvergetelijke tijd maken jullie daar mee. Geweldig.

  6. rianne says:

    dat zelfs jullie iets te gek lijkt,dat ben ik niet van jullie gewend te horen maar toch wel fijn! wel een hele ervaring mooie foto’s gr rianne

  7. karin says:

    zo te horen een heel mooie en indrukwekkende ervaring. leuk dat je op deze manier een bijdrage kon leveren. nog een kleine week en dan staan er mensen voor jullie langs de kant…dat zal vast ook een unieke en geweldige ervaring worden
    veel plezier nog daar
    gr , karin x

  8. Cor en Joke says:

    Wow, meiden
    Wat een geweldige tijd hebben jullie in de States.
    We genieten hier volop met jullie mee, dus blijf vooral lekker bloggen.
    Groetjes
    Cor en Joke

  9. Joost says:

    Mooi verhaal. En vanzelf loop jij ooit een 100 mile, want 10 jaar gelden had jij ook niet kunnenbedenken dat je aan kortere trailwedstrijden mee zou doen.

  10. Hans says:

    Hier zit een mooi artikel in voor Runners World of 42.

  11. Rencapy says:

    Schitterend, warm en respectvol verhaal. Mijn helden blijven de lama’s en de ezel, maar jullie verdienen ook een pluim!

  12. Danniëlle says:

    Wow, geweldig verhaal. Ben benieuwd naar de foto’s op Flickr.

  13. jacqueline says:

    Wat een waanzinnig schitterende belevenis. Jullie zijn vele bijzonder mooie ervaringen rijker.

  14. John says:

    Prachtige geschreven, alsof je er zo bij bent. En het is duidelijk dat jullie daar weer perfect werk leveren. 100 mijl…onder die omstandigheden..ik ben het met je eens, dan moet je echt een beetje gek zijn.

  15. Leen says:

    Heel indrukwekkend allemaal Martine, ik word er stil van.

  16. Koen says:

    Prachtig verslag Martine.
    Benieuwd naar je foto’s bij terugkomst.

  17. cloike says:

    wauw, wat n verhaal in 1 adem gelezen..kga op je 1e boek wachten..:-)

  18. Ronald says:

    wow, wat een ervaring. Heb genoten van je verhaal en wacht op de foto’s. Jullie hebben echt heel goed werk gedaan!! en pfff.. gelukkig ga je geen 100 milers doen.. je bent dus niet helemaal gek 🙂

  19. Mjetb says:

    Je blog blijft inspirerend en motiverend, prachtig verhaal!!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.