Hardlopen in Mazar E Shariff

Terwijl ik naar de hoofdpoort van het Nederlandse kamp in Mazar E Shariff loop controleer ik of ik alles bij mij heb. De camelbak zit vol met water, mijn wapen zit achter de rits en aan de andere kant zitten de gelletjes.
Ik meld mij bij de poort samen met een aantal andere collega`s, we noteren onze naam op de lijst en schrijven ons uit. De regel is om met minimaal 3 mensen te gaan hardlopen vanwege de veiligheid. Buiten het kamp lopen 2 ronden, de korte is 5 km en neem je de lus mee dan loop je bijna 8 km .
Terwijl ik begin met hardlopen denk ik aan de eerste keer dat ik hem zag. Een geitenherder met een zwarte baard, diepe bruine ogen, slippers aan en een hoed op tegen de felle zon. In zijn hand heeft hij een grote wandelstok waar hij op steunt of waar hij de geiten mee aantikt als ze verder moeten lopen.
Hij loopt tussen de geiten en ik bedenk mij hoe hij zich zomaar zou kunnen opblazen als ik voorbij ren. Dat hij een riem met explosieven om zijn middel kan hebben of iets onder zijn geiten zou kunnen binden wat kan exploderen.
Vreemd hoe een land en omstandigheden je gedachten kunnen beïnvloeden.
Nu zie ik hem iedere morgen als ik hardloop en groeten we elkaar. Hij is er ondertussen bij gaan zitten. Door zijn knieën gezakt zit hij langs het parcours. In zijn rechterhand heeft hij zijn stok en bekijkt hij dit hardloop tafereel steeds weer. Een prettige afwisseling van zijn begin van de dag waarvan de meeste al jaren hetzelfde zijn.
Vreemd genoeg is het nu iedere morgen een vertrouwd gezicht. Als hij er niet is vraag ik mij af waar hij is, maak ik mij misschien zelfs zorgen.
Maar meestal is hij er na een dag van afwezigheid weer en is ons kleine ritueel weer vertrouwd als we elkaar groeten.
Op een vroege ochtend ga ik samen met 2 collega`s een lange duurloop doen.
Om 5 uur lopen we de poort uit en terwijl de bloedrode zon opkomt beginnen wij aan het eerste rondje. De bergen kleuren diep rood mee. Het is de mooiste opkomende zon die ik ooit heb gezien. In de verte hoor ik de moskee van Mazar E Shariff, ik loop ontspannen.
Na 20 km haakt de eerste marinier af en lopen we samen verder. De herder heeft zich ondertussen gemeld en we groeten elkaar. Traditiegetrouw zakt hij door zijn knieën en gaat naast het parcours zitten.
Na 23 km haakt de andere collega ook af en ben ik alleen over.
Ik besluit nog een grote ronde van 8 km te doen. Eigenlijk tegen de regels in, de ronde is verder weg en niet bedoeld om alleen te lopen. Maar het is een moment van onbezonnenheid en ik niet bezig ben met gevaar. Ik ben in mijn eigen wereld en het voelt veilig.
Terwijl ik op de verste hoek van de ronde ben zie ik in de verte een jingletruck aankomen. Een grote stofwolk komt mijn kant op. Opeens realiseer ik mij dat het niet handig is om daar alleen hard te lopen. In het gebied zijn aardig wat steenfabriekjes en de Afghanen uit Mazar E Shariff werken daar.
"Natuurlijk", zeg ik tegen mijzelf, "is die jingletruck op weg naar een steenfabriek en de mannen die achterin staan zijn de arbeiders".
De stofwolk komt vrij snel dichterbij, de contouren van de mannen worden nu gezichten met baarden en kijken niet vriendelijk mijn kant op.
Ongemerkt gaat mijn tempo omhoog en mijn hart klopt in mijn keel. Ik kijk rond en zie in de verte de herder. Plotseling is hij mijn veilige haven, ik versnel mijn pas en ren in zijn richting. Des te dichter de truck in mijn richting komt des te harder loop ik in de richting van de herder.
Mocht de truck stoppen en een Afghaan mij erin sleuren zal de herder mij te hulp schieten. Hij zal in het Pasthoen roepen dat ik goed volk ben, dat hij mij kent en wij elkaar iedere dag groeten. Hij zal zijn stok opheffen en er eventueel mee slaan. Hij zal paniek zaaien door zijn geiten op hol te laten slaan. De herder die ik aanvankelijk aanzag voor een eventuele terrorist zal nu mijn Afghaanse held worden.
De stofwolk is nu heel dichtbij. Mijn adem stokt en de truck passeert mij. De arbeiders zwaaien en de herder kijkt verstoord op.
Ik ren door, haal opgelucht adem en beloof mijzelf om niet meer alleen te gaan lopen.